Rijke burgers Twee Britse bankiers slaagden er anderhalf jaar geleden in om de rekeningen van onder meer Rode Duivel Daniël Van Buyten met ongeveer 100.000 euro lichter te maken. De witteboordcriminelen redeneerden dat de bedragen die verschijnen op de rekeningen van stervoetballers met zodanig veel nullen voor de komma worden geschreven, dat Van Buyten en co niet eens zouden merken als daar met mondjesmaat aan zou worden geknabbeld. Rijke mensen weten niet hoe rijk ze zijn. Ze springen bovendien zeer onachtzaam om met hun centen, omdat ze leven in het aangenaam rustgevende besef dat er al heel veel moet gebeuren vooraleer ze een boterham minder zullen moeten eten. Alleen armen zijn bezig met zoiets banaals als centen. Maar blijkbaar zijn er meer rijken dan we in eerste instantie bereid zijn toe te geven. Een studie van Rabobank.be toont aan dat de meerderheid van de sparende Belgen opmerkelijk nonchalant omgaan met hun appeltjes voor de dorst. Ook al spaart zeven op de tien landgenoten (eind vorig jaar hadden we met zijn allen een recordbedrag van 157,8 miljard op veilige spaarboekjes gedeponeerd) en kettert 72 procent van die spaarders op de banken omdat het rendement ondermaats is, toch doet amper 14 procent ook de moeite om op zoek te gaan naar beleggingsmogelijkheden die meer opbrengen. De rest ziet geen enkele reden om zich druk te maken, ook al geeft 57 procent van de spaarders ondertussen wel toe geen enkel idee te hebben hoeveel hun spaarcenten opbrengen. Het is bijna een open uitnodiging voor bankiers die tijdens hun middagpauze best wel een centje willen bijverdienen. De banken zelf boeren zich slapend rijk. Dat we zo weinig interesse hebben in ons eigen geld, kan alleen maar één ding willen betekenen: dat we het in dit land bijzonder goed hebben. Al proberen we door ons voortdurend gekanker over alles en iedereen de schijn op te houden dat dit niet zo is. Wie de eindjes aan elkaar moet knopen omdat er aan het einde van zijn budget telkens nog een heel stuk maand over is, kan niet anders dan constant met zijn centen bezig te zijn. Alleen hij heeft recht op kankeren. Voor hem kan de analyse van Rabobank.be alleen maar overkomen als een grove belediging.  ¶ 18:34 0 comments

  Om ziek van te worden Alsof zwaar ziek zijn het leven nog niet voldoende ondersteboven gooit, is het voor veel mensen ook het begin van een financiële lijdensweg. Gisteren trok de Vlaamse Liga tegen Kanker (VLK) aan de alarmbel omdat steeds meer kankerpatiënten moeten vaststellen dat de woekerende cellen niet alleen hun lichaam aantasten maar tegelijk ook hun spaarcenten. Voor de behandeling van de ziekte grijpen artsen vaak naar nieuwe geneesmiddelen waarvoor nog geen terugbetaling geregeld is of waarvan de terugbetalingsprocedure dermate lang aansleept. Het gaat niet zelden om pijnstillers of kalmeringsmiddelen die kunnen helpen om de levenskwaliteit van de patiënten te vergroten. Ook de kosten voor medisch materiaal, die verbonden zijn aan een efficiënte thuisverzorging en revalidatie, zorgen doorgaans voor onvoorziene bijkomende kosten. Terwijl thuiszorg wel goedkoper is voor de sociale zekerheid.Nog pijnlijker is de vaststelling dat de kosten in het ene ziekenhuis veel hoger kunnen oplopen dan in een verzorgingsinstelling een paar kilometer verder. Alsof je van mensen, die net te horen kregen dat het noodlot heeft toegeslagen, nog kan verwachten dat ze, in de ruime regio van hun woonplaats, nog snel even een prijs-kwaliteit analyse gaan uitvoeren. Zodra kanker toeslaat, heb je wel wat anders aan je kop. Dan mag je op zijn minst verwachten dat de gezondheidszorg doorzichtig is en rechtvaardig geregeld. Je wordt alleen maar zieker als er ook maar een zweem van een vermoeden door je kop spookt dat je bovenop je fysieke miserie ook nog eens bedot wordt. Dat de kans groot is dat je over een paar maanden dan wel genezen bent, maar ook berooid. Het recht op een degelijke gezondheidszorg mogen we niet laten afhangen van de dikte van iemands portemonnee. En dat is nochtans wat de VLK vaststelt. Vooral alleenstaanden en gezinnen die met een inkomen moeten rondkomen, komen aankloppen bij het sociaal fonds voor bijkomende steun. Vaak met een factuur in de hand waarop de ereloonsupplementen van hun behandelende artsen in vetjes staan aangeduid. De waarde van een samenleving is recht evenredig met de manier waarop ze zorg draagt voor de zwaksten. We moeten koste wat het kost vermijden dat mensen die geen financiële problemen hebben door hun ziekte in een spiraal van armoede en vereenzaming terechtkomen. Dan lossen we immers geen problemen op, dan creëren we er.  ¶ 11:09 0 comments

  Niemands fout De gemeente Nieuwpoort organiseert in samenwerking met enkele hulporganisaties binnenkort een informatiedag over geestelijke gezondheid. De doelgroep zijn scholieren uit de omgeving, die volgens de statistieken steeds vaker met zelfmoordplannen rondlopen. Zelfdoding is na verkeersongevallen de belangrijkste doodsoorzaak in de doelgroep 15 tot 24 jaar. De idyllische Westhoek is trouwens over heel de lijn een zwarte vlek wat zelfdoding betreft, maar ook in de rest van ons land zijn de cijfers hoog. De zelfmoordlijn zag het aantal oproepen in de eerste jaarhelft van 2005 met 16 procent toenemen en uit recent onderzoek bleek dat 7 procent van de jongeren zichzelf verminkt. Alleen Finland doet het in West-Europa nog slechter. We kunnen aanvullen met hallucinante cijfertjes over depressies of over het toenemend aantal patiënten die kampen met geestelijke problemen, maar telkens zal de conclusie dezelfde zijn: sommige mensen kunnen niet meer volgen in de tredmolen van deze maatschappij. We werken dan officieel wel minder uren dan toen vakantie en de 40-uren werkweek nog moesten uitgevonden worden, maar de druk wordt zodanig opgedreven dat we in onze kop wel dag en nacht met dat werk bezig blijven. Zodra we de knop dan toch kunnen omdraaien en willen genieten van een zorgeloze vrije tijd, worden we ongevraagd om de oren geslagen met de verleidingen van honderden commerciële boodschappers. Erop ingaan betekent vaak een financiële aderlating, terwijl eraan weerstaan, voor velen synoniem is met ,,er niet bij horen’’. Ondertussen krijgen we de indruk dat we voortdurend communiceren, terwijl we amper nog toe komen tot een goed gesprek over de dingen in het leven die er werkelijk toe doen. Dit is misschien wel het voornaamste maatschappelijke probleem waar we vandaag voor staan. Helaas is er geen enkele minister of beleidsverantwoordelijke die we er, bij gebrek aan sluitende oplossing, in het kieshok voor kunnen afstraffen. Dat onze samenleving veeleisend is, is niemands fout en tegelijk de fout van iedereen. Ons daarvan bewustworden is misschien de start van een mentaliteitswijziging, die op termijn zijn vruchten afwerpt. In afwachting daarvan rust er een zware taak bij de mensen die aan de slag zijn in de gezondheidszorg. En bij de overheid (dan toch) om de sector prioritair van financiële middelen te voorzien, zodat professionele helpers hun job in optimale omstandigheden kunnen doen.  ¶ 13:08 0 comments

  Voorbeelden strekken Mobistar registreerde in de nieuwjaarsnacht zes miljoen sms’jes, concurrent Base drukte af op 6.051.000 en Proximus haalde een wensbuit van 17,2 miljoen exemplaren binnen. Met een simpele redenering kunnen we gerust besluiten dat iedere landgenoot ongeveer drie wensen heeft ontvangen. Een warme gedachte, in het besef dat een zekere vorm van naïviteit in de eindejaarsperiode niet strafbaar is. En terwijl iedereen zaterdagnacht een gsm’duim aan het ontwikkelen was, werd er ook nog gezoend en geklonken op het nieuwe jaar, de vriendschap, een goede gezondheid, een schoon lief en bij uitbreiding op de wereldvrede en het geluk van iedereen. Onder het formuleren van goede voornemens ging vervolgens de champagne nog eens rond, schalde de farandole door de luidsprekers en kreeg het jaar, dat even voordien nog wat onwennig op zijn nieuwe benen stond te wankelen, die vertrouwde rotvaart die met geen 17 miljoen bulldozers tot bedaren kan worden gedwongen.
In de oudejaarsnacht zelf bliezen Palestijnse activisten een privéclub voor VN-personeel op. In Frankrijk konden 25.000 politiemannen en -vrouwen niet verhinderen dat een ,,normaal’’ aantal van 425 auto’s in vlammen opging. We moeten er niet cynisch over doen maar de kans dat we, ondanks de intensiteit van de wensen en de goede voornemens, zondagochtend ontwaakt zijn in een wereld die verrassend rechtvaardiger en beter is dan de afgeleefde versie die we in het archief hebben achtergelaten, is eerder klein. Het is een illusie te denken dat we de grote problemen van onze loeiend ingewikkelde maatschappij zullen veranderen met het formuleren van goede bedoelingen. Terwijl moedeloos worden uiteraard ook geen zoden aan de dijk brengt. We moeten gewoon blijven geloven in onze eigen kracht om de dingen beter te maken in onze onmiddellijke omgeving: thuis, op school, op het werk. In de hoop dat politici en beleidsmakers hun voeling met de basis niet verloren zijn en dat voorbeelden strekken.
We moeten het bovendien niet altijd zo ver gaan zoeken. Op 15 januari gaat in het c.c. van Oostkamp de theatervoorstelling Wow, wat een wolf in première. Het is het schitterende verhaal van Laps, een klein konijn dat dolgraag een wolf zou worden. Want wolven zijn alles wat de langoor in kwestie niet is. Tot een behulpzame wolf Laps uiteindelijk doet inzien dat het wolvenleven ook niet alles is en alleen maar kunnen meehuilen met de roedel voor een konijn ook geen meerwaarde oplevert.
Een verhaal voor kinderen, jazeker, maar bij het begin van 2006 beslist ook een interessante aanleiding voor volwassenen om zich te bezinnen. Over blinde ambitie die van simpele mensen stresskonijnen maakt en over de verwondering die we dreigen kwijt te geraken. Maar ook over de kracht van dromen en het plezier om te proberen ze te realiseren. Misschien moeten we met zijn allen minder hard proberen om wolven te worden, maar hard ons best doen om ons te vervolmaken als konijn.  ¶ 16:03 0 comments