De avonden Prinses Mathilde doet op het paleis duidelijk meer dan alleen maar verhaaltjes voorlezen aan haar koters. Toen vorige week een klein dozijn neringdoeners tot hofleverancier werd geslagen, zat daar tot mijn niet geringe verbazing ook een heer tussen die zijn brood verdient met de handel in naaimachines. "Ik ben fier", meldde hij, "dat ik voortaan aan de koninklijke familie mag leveren!" Blijkbaar was de man ervan overtuigd dat Mathilde al even onhandig is als haar gemaal en bijgevolg binnen de kortste keren zijn product zou mismeesteren. Waardoor hij zich straks al even frequent als de koninklijke beenhouwer en koninklijke bakker aan de koninklijke voordeur zag staan met een gloednieuwe Singer. Het weze de man gegund. Vooral omdat zijn vreugdevolle boodschap in zekere zin ook mij opluchtte.
Sinds we eind oktober de klok een uur vooruit hadden gedraaid, had ik namelijk even gevreesd dat mijn vrouw en ik zowat het meest onhippe gezin van Vlaanderen waren geworden. Op een donkere avond kreeg ik plots in de gaten dat Fre naast mij in de fauteuil zat te breien. Dat ze intussen al een tweede mouw aan het opzetten was vooraleer het drama tot mij doordrong, had alles te maken met Simonneke uit Thuis. Die dacht net het geluk opnieuw gevonden te hebben in de armen van de excuusmarokkaan Mo, toen ze van haar stokje ging omdat wijlen haar Frank plots voor haar neus opdook. Terwijl ze die vetkuif een paar maanden geleden toch had begraven. Ik maak van de gelegenheid gebruik even te pleiten om actrice Marleen Merckx zo snel mogelijk met een Emmy te bekronen in de categorie huilen. Niemand kan met zoveel overtuiging waterlanders plengen als zij. Het is een understatement te beweren dat ze daarbij steevast haar mascara naar de verdoemenis helpt. Eerder vormen zich onder haar ogen een soort modderstromen waar ze zelfs in Colombia nog op de vlucht voor zouden slaan. Als Marleen begint te huilen dan mag er bij mij een auto door de muur gaan, ik zal het niet eens merken. Of het moest een Volkswagen Golf zijn.
"Nog nooit iemand zien breien", vroeg Fre, toen ze mijn ontzette blik zag. "Breien was hip toen Desperate housewives nog hip was", antwoordde ik. "Om nu nog met iets saais hip te willen zijn, moet je op zijn minst al maquettes maken met lucifersstokjes, naar het voorbeeld van Wentworth Miller in Prison Break. Moeten wij niet naar de fitness of naar het theater of met onze blitse vrienden doorzakken in een trendy kroeg?" "Waarom zit jij dan in godsnaam naar Thuis te kijken", vroeg ze onbewogen. "Bovendien is dit best gezellig." Ik kon echt wel nog iets terug zeggen, maar toen hoorde ik de begintune van Wittekerke. En ik ben graag van bij het begin mee met een verhaal. Volgens mij is naaien trouwens nog veel minder hip dan breien. Wees nu eens eerlijk, die koninklijke familie is toch echt niet meer van deze tijd? Toch?

Koffie & Croissant, Het Nieuwsblad 24/11  ¶ 09:33 0 comments