Martino Met Extra Augurken
vrijdag, augustus 04, 2006
The blonde in the black dress
Als Dublin het hart is van Ierland, dan is Guinness het hart van Dublin. Een bezoek aan de hoofdstad van het groene eiland is onvolledig zonder te proeven van the Guinness Storehouse, een onderdeel van de St. James Gate Brewery, waar het wereldberoemde stoutbier wordt gebrouwen.
Sinds de opening in 2000 is the Guinness Storehouse Ierlands belangrijkste toeristische attractie. Jaarlijks bezoeken meer dan 600.000 mensen het architectonisch visitekaartje. Het werd in 1904 gebouwd naar het voorbeeld van de eerste wolkenkrabbers in Chicago. Het stalen geraamte in de bakstenen jas moest ervoor zorgen dat de bierkuipen niet door de plafonds naar beneden stortten. In 1988 was het bier echter te groot geworden voor het gebouw. Pas in 1997 werd beslist om dit waardevolle pand om te bouwen tot bezoekerscentrum van de brouwerij.
Donkerrood
Het resultaat is verbluffend. Alle binnenmuren werden gesloopt en midden in het stalen gebindte werd een glazen structuur uitgespaard om liften en trappen in onder te brengen. Wie vanop het gelijkvloers naar boven kijkt, heeft echter de indruk op de bodem van een gigantische pint Guinness te staan. De pr-dienst rekende voor dat er 14,3 miljoen glazen Guinness nodig zijn om het ding gevuld te krijgen.Vandaag is the Storehouse een broeinest van activiteiten. Behalve een ingenieuze multimediavoorstelling van het brouwproces, kom je er ook alles te weten over de manier waarop the blonde in the black dress de wereld veroverde. Nu ja, black? Wie haar liefdevol tegen het licht houdt, merkt dat ze eigenlijk geen zwart maar een donkerrood kleedje draagt. Na twee glazen doet dat er echter niet meer toe.
Gravitybar
The Storehouse biedt onderdak aan tentoonstellingen, bars, een restaurant en een shop met supermarktallures vol gadgets om een hele dag mee zoet te zijn. Hoe lang je er ook blijft rondslenteren, de bedoeling is dat je de rondgang eindigt in de Gravitybar, die als de romige schuimkraag op de megapint boven het gebouw uittorent. Het mag geen wonder heten dat dit de hoogste pub van Dublin is. Wie daar toch mocht aan twijfelen, kan het zelf checken. Er ontvouwt zich daarboven namelijk een panoramisch zicht van 360 graden, hier en daar alleen verstoord door een welgemikt citaat van Dublins beruchte zoon Oscar Wilde.
© Vum Media 26/08/2006 ¶ 16:17 0 comments
Sinds de opening in 2000 is the Guinness Storehouse Ierlands belangrijkste toeristische attractie. Jaarlijks bezoeken meer dan 600.000 mensen het architectonisch visitekaartje. Het werd in 1904 gebouwd naar het voorbeeld van de eerste wolkenkrabbers in Chicago. Het stalen geraamte in de bakstenen jas moest ervoor zorgen dat de bierkuipen niet door de plafonds naar beneden stortten. In 1988 was het bier echter te groot geworden voor het gebouw. Pas in 1997 werd beslist om dit waardevolle pand om te bouwen tot bezoekerscentrum van de brouwerij.
Donkerrood
Het resultaat is verbluffend. Alle binnenmuren werden gesloopt en midden in het stalen gebindte werd een glazen structuur uitgespaard om liften en trappen in onder te brengen. Wie vanop het gelijkvloers naar boven kijkt, heeft echter de indruk op de bodem van een gigantische pint Guinness te staan. De pr-dienst rekende voor dat er 14,3 miljoen glazen Guinness nodig zijn om het ding gevuld te krijgen.Vandaag is the Storehouse een broeinest van activiteiten. Behalve een ingenieuze multimediavoorstelling van het brouwproces, kom je er ook alles te weten over de manier waarop the blonde in the black dress de wereld veroverde. Nu ja, black? Wie haar liefdevol tegen het licht houdt, merkt dat ze eigenlijk geen zwart maar een donkerrood kleedje draagt. Na twee glazen doet dat er echter niet meer toe.
Gravitybar
The Storehouse biedt onderdak aan tentoonstellingen, bars, een restaurant en een shop met supermarktallures vol gadgets om een hele dag mee zoet te zijn. Hoe lang je er ook blijft rondslenteren, de bedoeling is dat je de rondgang eindigt in de Gravitybar, die als de romige schuimkraag op de megapint boven het gebouw uittorent. Het mag geen wonder heten dat dit de hoogste pub van Dublin is. Wie daar toch mocht aan twijfelen, kan het zelf checken. Er ontvouwt zich daarboven namelijk een panoramisch zicht van 360 graden, hier en daar alleen verstoord door een welgemikt citaat van Dublins beruchte zoon Oscar Wilde.
© Vum Media 26/08/2006 ¶ 16:17 0 comments
De smaak van Ierland
,,Je kan niet verlangen naar een groen eiland en dan ontgoocheld zijn dat het regent.’’ Pamela Coyle haalt een voorraad paraplu’s tevoorschijn en nodigt haar gasten uit om onder de canopy aan te schuiven voor de picknick. Haar Fabulous Food Trails is een jong bedrijfje dat Ierland wil promoten via zijn culinaire schatten. En die zitten heus niet allemaal verborgen in een bol haggis.
Picknicken en picknicken is twee. Op elke andere plek zou de regen het feestje verbrodden maar hier aan de boorden van Dargle river, tien kilometer van Dublin, in de onwezenlijk mooie Powerscourt Gardens, maakt de fluid sunshine deel uit van het decor. Op het ogenblik dat een plas water vanop het dak van het tentje in mijn nek rolt en de bovenhand dreigt te krijgen op de romantische impressie krijg ik van Pamela’s tante Eveleen een bord met gerookte Ierse zalm in handen gestopt. Ambachtelijk klaargestoomd in een van de smokehouses van de Burren regio. Het versgebakken brood met de gezouten boter maakt van dit eenvoudige culinaire stilleven een wulpse belevenis voor mond en lippen.
Volgens de seizoenen
Het is het begin van een vreemde middag waarbij alle heerlijkheden die op de tafel staan uitgestald een voor een verdwijnen in hongerige magen. Niet vooraleer ze eerst de smaakpapillen zodanig bewerken dat hun eigenaar voorgoed de smaak van Ierland te pakken heeft. De twee dames/partners bekijken het schouwspel en genieten plaatsvervangend. Het beste bewijs dat ze er goed aan deden om van de artisanale producten van de Ierse land- en tuinbouw de hoofdattractie te maken van hun bescheiden bedrijfje.
,,Ik ben de Pamela’s tante’’, vertelt Eveleen. ,,We komen uit een familie waar goed en gezond tafelen al generaties de normaalste zaak van de wereld is. We zijn grootgebracht met de idee dat alle moeders zich dagelijks uren in de keuken opsluiten om de heerlijkste gerechten op tafel te toveren. Wat bij ons thuis werd klaargemaakt werd gedicteerd door wat er in de voorraadkelder beschikbaar was. Leven en eten met de seizoenen, zonder het te laten afhangen van wat er in de supermarkt in de aanbieding is.’’
Iedereen wint
,,Met de jaren drong het tot ons door dat die manier van leven echter beetje bij beetje aan het verdwijnen is’’, springt Pamela bij. Eveleen neemt ondertussen de kom met aardbeien van haar over. ,,In Wicklow is aardbeien eten in juni nu eenmaal een soort nationale sport,’’ verduidelijkt ze, bij wijze van excuus voor de onderbreking. ,,Nee echt, fastfood is overal. Niemand lijkt nog tijd te hebben om te eten, laat staan om een lekker gerecht te bereiden. Steeds meer mensen hebben er bijvoorbeeld al geen benul meer van hoe ze zoiets evidents als een brood moeten bakken. Tegelijk stelden we vast dat overal in Ierland mensen bezig waren met het telen en bereiden van eerlijke producten. Kleinschalige kaasmakerijen, biologische fruit- en groentetelers, schaap- en runderboeren die industriële fokmethodes afzwoeren. Iedereen was echter een beetje verscholen op zijn eigen erf bezig en daar hebben we gebruik van gemaakt. Met Fabulous Food Trails stippelen we een of meerdaagse trips uit om die producenten te gaan bezoeken. We doorkruisen op die manier heel het eiland. Tussendoor tafelen we in leuke restaurants en eethuizen of zorgen we zoals vandaag voor een uitgebreide picknick met streekproducten. Overnachten doen we steeds op typisch Ierse locaties.’’
,,Onze klanten zijn kleine groepjes van maximum veertien personen. Mensen die allemaal dezelfde passie voor eerlijke voeding delen en die van daaruit het land willen ontdekken. Voedsel als ambassadeur voor Ierland. En tegelijk profiteren de producenten ervan om hun producten in de kijker te zetten. Iedereen wint.’’
Tante Eveleen heeft ondertussen in een ingenieuze, antieke koffiekan – gekregen van een gepensioneerde herder –een vuurtje gestookt. In geen tijd serveert ze de heerlijkste koffie die ik ooit heb gedronken. Maar dat kan ook te maken hebben met die handgemaakte pralines die de test met de Belgische snoepjes met glans doorstaan. Hoe dan ook, wie maalt er nog om een zon die pruilt en zich achter regenwolken verschuilt? Haar warmte zou deze chocoladen pareltjes alleen maar oneer aandoen. Nog iemand een aardbei?
© Vum Media 26/08/2006 ¶ 16:12 0 comments
Picknicken en picknicken is twee. Op elke andere plek zou de regen het feestje verbrodden maar hier aan de boorden van Dargle river, tien kilometer van Dublin, in de onwezenlijk mooie Powerscourt Gardens, maakt de fluid sunshine deel uit van het decor. Op het ogenblik dat een plas water vanop het dak van het tentje in mijn nek rolt en de bovenhand dreigt te krijgen op de romantische impressie krijg ik van Pamela’s tante Eveleen een bord met gerookte Ierse zalm in handen gestopt. Ambachtelijk klaargestoomd in een van de smokehouses van de Burren regio. Het versgebakken brood met de gezouten boter maakt van dit eenvoudige culinaire stilleven een wulpse belevenis voor mond en lippen.
Volgens de seizoenen
Het is het begin van een vreemde middag waarbij alle heerlijkheden die op de tafel staan uitgestald een voor een verdwijnen in hongerige magen. Niet vooraleer ze eerst de smaakpapillen zodanig bewerken dat hun eigenaar voorgoed de smaak van Ierland te pakken heeft. De twee dames/partners bekijken het schouwspel en genieten plaatsvervangend. Het beste bewijs dat ze er goed aan deden om van de artisanale producten van de Ierse land- en tuinbouw de hoofdattractie te maken van hun bescheiden bedrijfje.
,,Ik ben de Pamela’s tante’’, vertelt Eveleen. ,,We komen uit een familie waar goed en gezond tafelen al generaties de normaalste zaak van de wereld is. We zijn grootgebracht met de idee dat alle moeders zich dagelijks uren in de keuken opsluiten om de heerlijkste gerechten op tafel te toveren. Wat bij ons thuis werd klaargemaakt werd gedicteerd door wat er in de voorraadkelder beschikbaar was. Leven en eten met de seizoenen, zonder het te laten afhangen van wat er in de supermarkt in de aanbieding is.’’
Iedereen wint
,,Met de jaren drong het tot ons door dat die manier van leven echter beetje bij beetje aan het verdwijnen is’’, springt Pamela bij. Eveleen neemt ondertussen de kom met aardbeien van haar over. ,,In Wicklow is aardbeien eten in juni nu eenmaal een soort nationale sport,’’ verduidelijkt ze, bij wijze van excuus voor de onderbreking. ,,Nee echt, fastfood is overal. Niemand lijkt nog tijd te hebben om te eten, laat staan om een lekker gerecht te bereiden. Steeds meer mensen hebben er bijvoorbeeld al geen benul meer van hoe ze zoiets evidents als een brood moeten bakken. Tegelijk stelden we vast dat overal in Ierland mensen bezig waren met het telen en bereiden van eerlijke producten. Kleinschalige kaasmakerijen, biologische fruit- en groentetelers, schaap- en runderboeren die industriële fokmethodes afzwoeren. Iedereen was echter een beetje verscholen op zijn eigen erf bezig en daar hebben we gebruik van gemaakt. Met Fabulous Food Trails stippelen we een of meerdaagse trips uit om die producenten te gaan bezoeken. We doorkruisen op die manier heel het eiland. Tussendoor tafelen we in leuke restaurants en eethuizen of zorgen we zoals vandaag voor een uitgebreide picknick met streekproducten. Overnachten doen we steeds op typisch Ierse locaties.’’
,,Onze klanten zijn kleine groepjes van maximum veertien personen. Mensen die allemaal dezelfde passie voor eerlijke voeding delen en die van daaruit het land willen ontdekken. Voedsel als ambassadeur voor Ierland. En tegelijk profiteren de producenten ervan om hun producten in de kijker te zetten. Iedereen wint.’’
Tante Eveleen heeft ondertussen in een ingenieuze, antieke koffiekan – gekregen van een gepensioneerde herder –een vuurtje gestookt. In geen tijd serveert ze de heerlijkste koffie die ik ooit heb gedronken. Maar dat kan ook te maken hebben met die handgemaakte pralines die de test met de Belgische snoepjes met glans doorstaan. Hoe dan ook, wie maalt er nog om een zon die pruilt en zich achter regenwolken verschuilt? Haar warmte zou deze chocoladen pareltjes alleen maar oneer aandoen. Nog iemand een aardbei?
© Vum Media 26/08/2006 ¶ 16:12 0 comments
