Open bedrijven Ik laat de Open Bedrijvendag zondag maar eens aan mij voorbijgaan. Als democraat ben ik vanzelfsprekend enorm voor openstaande deuren, zelfs bij regenweer, alsook voor het slopen van muren om ze vervolgens te vervangen door proper gewassen vensters. Bij mijn bezoeken aan ziekenhuizen, papierfabrieken en schrijnwerkerijen heb ik de voorbije jaren echter gemerkt dat ik toch steeds een beetje op mijn honger bleef zitten. Ik kreeg alles te horen over productieprocessen, kwaliteitsverbetering en de technologische hoogstandjes die daarvoor moesten zorgen, maar door het georganiseerde karakter van de zondagsuitstappen merkte ik zo weinig van het echte leven. Daarvoor waren de werkvloeren doorgaans veel te glanzend geboend.
Voor de leuke verhalen moet je onverhoeds kunnen binnenvallen. Ik vraag me bijvoorbeeld af of ze elkaar in de plaatselijke supermarkt aan de afdeling fruit en groenten ’s morgens nog met de vershoudspuit te lijf gaan. Toen ik een kleuter was en, bij wijze van buitenschoolse opvang, van mijn moeder ontiegelijk vroeg met een winkelwagentje tussen de eenzame rekken mocht racen, geraakte ik wel eens in dat soort veldsla-veldslagen verwikkeld. Bij wijze van zwijggeld kreeg ik dan een stapel crèpepapier cadeau. Het had tijdens het transport de druiventrossen beschermd en werd nadien in de kleuterklas gerecycleerd tot meesterwerk. Toen Belgacom nog RTT heette en de tentjes boven de putjes geregeld de allures van een sterrencamping kregen, werd op de dienst inlichtingen ’s nachts ook geregeld gekampeerd. Dan schoof mijn vader de pas in gebruik genomen COM-PU-TER even aan de kant om plaats te maken voor de matras en het tv-toestel. Het was vermoedelijk niet volslagen illegaal – alleen hoerenlopers uit Brussel die op zoek waren naar een late wip hingen ’s nachts aan de lijn – maar het nachtgerief werd overdag voor de zekerheid toch op ingenieuze wijze tussen de bekabeling van de telefooncentrale verstopt.
Misschien moet ik zondag zelf ook eens open bedrijf houden. De bezoeker zal achter mijn laptop plaats kunnen nemen en vaststellen dat ik tijdens het dagdromen op een muur kijk waarop Bumba en Nijntje mij toelachen. Sinds kort deel ik mijn schrijfhok immers met mijn jongste spruit. De plek waar doorwrochte analyses ontstaan over de maatschappij en al zijn uitwassen, ondergaat elke avond een metamorfose tot kinderkamer. Aangezien meisjes van vijf (maanden) recht hebben op een beetje privé en de definitieve knopen over een verbouwing nog steeds niet doorgehakt zijn, zat er niets anders op. Ik kan alleen maar hopen dat Nina de komende maanden niet van plan is om lang uit te slapen, want dat zou beslist nadelige gevolgen hebben voor mijn productieproces.

Labels: column, nina, supermarkt

  ¶ 11:45 0 comments