Een Filletje doen Koen Fillet heeft gelogen. Maanden heeft hij Vlaanderen lekker gemaakt met de belofte dat hij zich in geen tijd zou verpoppen van een gezellige, mollige levensgenieter in een afgewogen en berekende marathonloper. Een designversie van zichzelf die vorige zondag bangelijk had moeten assorteren bij de wolkenkrabbers van Manhattan. Zelfs hardnekkige calorievreters, die eerder nog niet achter de kont van Evy Gruyaert waren gaan lopen, begonnen zich discreet af te vragen of ze toch maar geen mp3-speler zouden kopen om haar Start to run-programma te podcasten. In afwachting kon het alvast geen kwaad om zich een paar blitse Nikes aan te schaffen. Ze dragen die tegenwoordig ook onder een geklede kostuumbroek. Dat is geen verloren geld.
Koen was aardig op weg om de Crucke van Canvas en Radio 1 te worden. 42 kilometer later. De verontwaardiging was Twin Towers hoog en had de impact van evenveel boeiings toen het tot de betere huiskamer doordrong dat hij de goegemeente een rad voor de ogen had gedraaid. De presentator wist al weken dat hij vanwege zijn zere knie bij aankomst in New York hoogstens eens in hoge nood naar een toilet zou lopen, maar was er wel vet in geslaagd alle wilde geruchten daaromtrent de kop in te drukken. Kwestie van de pointe niet te verklappen. Ik wist echter amper wat ik hoorde toen de netmanager van Canvas hierover in Ter Zake excuses prevelde. De programmamakers van Marathon hadden zich vergist. Ze hadden de geloofwaardigheid van de zender in gevaar gebracht en vooral: het zou nooit meer gebeuren.
Ja hallo!? Nu weet ik wel dat Bart De Poot jarenlang voor de VTM heeft gewerkt en enige dramatiek hem bijgevolg niet vreemd is, maar laten we nu niet doen alsof Fillet een geheime deur in zijn kelder heeft gemonteerd. Alsof we al niet veel eerder wisten dat televisie een droomfabriek is en de waarheid in sportkringen wel eens vaker geweld wordt aangedaan. Ik ben toch niet de enige die sport intussen spontaan met liegen en bedriegen associeert? Zag ik Frank Vandenbroucke destijds niet in de handboeien naar een gerechtsgebouw stappen omdat hij van zijn hond een druggie had gemaakt? En was er niet dat dingetje met Johan Museeuw en met de winnaar van de Tour? Zijn naam ontsnapt mij. En werd er onlangs geen elftal voorgeleid omdat ze hun mooie sport, waar ze toch zo passioneel mee bezig zijn, hadden verkocht aan een Chinees? Het is een beetje naïef om te geloven dat bliekjes alleen in de buurt van een visvijver en na gebruik van enkele pinten worden opgeblazen tot vuistdikke karpers. Tenslotte zijn ook de krullen van voetbalcommentator Carl Huybrechts bijgedraaid en heeft Jean-Marie Pfaff een proces aan zijn broek omdat hij zich naar verluidt wederrechtelijk een bompa toeëigent. Als sport en televisie een pact sluiten, dan mag je er van op aan dat de duivel ermee gemoeid is. Alleen bestaat daar nu eindelijk ook een term voor. Dank u wel Koen Fillet.

Koffie & Croissant, Het Nieuwsblad 10/11  ¶ 15:35 0 comments