Martino Met Extra Augurken
donderdag, augustus 23, 2007
Air fantasia
Er zijn mensen die al meteen aan het inpakken slaan als ze in de krant een advertentie van een lagekostenmaatschappij zien staan. ‘Londen 10 euro, Milaan 10 euro, Pau 10 euro.’ De enige hindernissen die op dat ogenblik nog moeten gerond worden zijn: het aantal paar schoenen dat ze moeten elimineren om de valies te kunnen sluiten, wie ze naar de luchthaven zal voeren en of ze nog voldoende vakantiedagen in reserve hebben om opnieuw te kunnen vertrekken als er over een paar weken verse koopjes te doen zullen zijn.
Ik niet. Om te beginnen mis ik klaarblijkelijk het gen dat de homo sapiens alert maakt voor afgeprijsde artikelen. Het heeft jaren geduurd vooraleer ik door had dat het echt wel loont om je een schaar aan te schaffen die wekelijks de bonnetjes knipt van de goedkoopste supermarkt van het land. En vervolgens nog een paar maanden vooraleer ik door had dat rond die bonnetjes van die voorgeperforeerde gaatjes zijn aangebracht, die knippen overbodig maken. Bovendien kan ik mij, tot grote wanhoop van mijn echtgenote, best een leven zonder reizen voorstellen. Ik hoef niet per se het grensgebied tussen Iran en Pakistan te gaan verkennen of drie maanden tussen de grizzlyberen op Kodiak Island te kamperen om te bewijzen dat mijn bestaan enigszins zinvol of bevredigend zal zijn geweest. Pas op, misschien vergis ik mij en ben ik gewoon te lui of te dom om het enorme aanbod aan adembenemende bestemmingen aan te snijden. Of ben ik bang dat, eenmaal ik de smaak te pakken heb, mij onvoldoende tijd zal gegund zijn om alles in één mensenleven af te werken. Dan zit ik daar over zeventig jaar als 109-jarige door het vensterraam van Home Sint-Leonard te staren omdat ik stikjaloers ben op mijn dozijn kleinkinderen die honderduit vertellen over hoe magnifiek Machu Picchu wel is.
Maar neen, ik ben wel zeker dat ik de ettertjes, die mijn erfenis zullen verpatsen aan de nazaten van Richard Branson, steeds een charter of twee voor zal blijven. Ik train mij namelijk in het reizen in de kop. Air fantasia brengt mij op bestemmingen waar een beetje Christoffel Columbus een wijsvinger veil voor zou hebben. Ik tover de mooiste steden en landschappen tevoorschijn op aangeven van een foto of een stukje van een rondslingerend verhaal, maar ik kan met even groot gemak mijn hotelkamer weer decoreren met het vertrouwde bloemetjesbehang van thuis.
Niet dat deze trips altijd zonder gevaar zijn. Vorige week heb ik heel Schotland gezien tijdens een whiskytasting. Van Isley, met zijn bedwelmende geturfde whisky’s met een toets van zeewier, met de veerboot naar het vasteland en dan noordelijker, via de zachte, volle smaak van de Ben Nevis distilleerderij, naar de zoetigheden van The Glenlivet in Speyside. ’s Anderendaags, je had er bij moeten zijn om het te geloven, zag ik een enorme kater. Een onvergetelijke reis.
Ik niet. Om te beginnen mis ik klaarblijkelijk het gen dat de homo sapiens alert maakt voor afgeprijsde artikelen. Het heeft jaren geduurd vooraleer ik door had dat het echt wel loont om je een schaar aan te schaffen die wekelijks de bonnetjes knipt van de goedkoopste supermarkt van het land. En vervolgens nog een paar maanden vooraleer ik door had dat rond die bonnetjes van die voorgeperforeerde gaatjes zijn aangebracht, die knippen overbodig maken. Bovendien kan ik mij, tot grote wanhoop van mijn echtgenote, best een leven zonder reizen voorstellen. Ik hoef niet per se het grensgebied tussen Iran en Pakistan te gaan verkennen of drie maanden tussen de grizzlyberen op Kodiak Island te kamperen om te bewijzen dat mijn bestaan enigszins zinvol of bevredigend zal zijn geweest. Pas op, misschien vergis ik mij en ben ik gewoon te lui of te dom om het enorme aanbod aan adembenemende bestemmingen aan te snijden. Of ben ik bang dat, eenmaal ik de smaak te pakken heb, mij onvoldoende tijd zal gegund zijn om alles in één mensenleven af te werken. Dan zit ik daar over zeventig jaar als 109-jarige door het vensterraam van Home Sint-Leonard te staren omdat ik stikjaloers ben op mijn dozijn kleinkinderen die honderduit vertellen over hoe magnifiek Machu Picchu wel is.
Maar neen, ik ben wel zeker dat ik de ettertjes, die mijn erfenis zullen verpatsen aan de nazaten van Richard Branson, steeds een charter of twee voor zal blijven. Ik train mij namelijk in het reizen in de kop. Air fantasia brengt mij op bestemmingen waar een beetje Christoffel Columbus een wijsvinger veil voor zou hebben. Ik tover de mooiste steden en landschappen tevoorschijn op aangeven van een foto of een stukje van een rondslingerend verhaal, maar ik kan met even groot gemak mijn hotelkamer weer decoreren met het vertrouwde bloemetjesbehang van thuis.
Niet dat deze trips altijd zonder gevaar zijn. Vorige week heb ik heel Schotland gezien tijdens een whiskytasting. Van Isley, met zijn bedwelmende geturfde whisky’s met een toets van zeewier, met de veerboot naar het vasteland en dan noordelijker, via de zachte, volle smaak van de Ben Nevis distilleerderij, naar de zoetigheden van The Glenlivet in Speyside. ’s Anderendaags, je had er bij moeten zijn om het te geloven, zag ik een enorme kater. Een onvergetelijke reis.
Labels: column, reizen, supermarkt
¶ 12:10 0 comments
