Kotkot & Kedei We hebben twee logés. Ze zijn elke avond op post. Ze vliegen op de afsluiting, paraderen dan vijf minuutjes heen en weer en maken vervolgens een gewaagde sprong naar een polsdikke tak van de okkernotenboom. Daar schurken ze zich dan als twee levende donsdekens tegen elkaar aan om de nacht door te brengen. Lang voor Nina kraait om haar eerste fles, hoor ik hen in de verte alweer kakelen tegen hun gevederde vrienden die meer sedentair van natuur zijn.
Kotkot & Kedei heeft Seppe het pluimvee genoemd, waarmee mijn zoon laat uitschijnen dat er een bloedband tussen hen beide bestaat. Ik durf dat echter, ondanks de alliteratie, te betwijfelen. Ook al is een monogaam huwelijk in kippenmiddens eerder uitzonderlijk, meen ik te weten dat het hier een echtpaar betreft dat enkel elkaar bekent. Dat zou kunnen verklaren waarom de twee er op staan om zich elke avond terug te trekken in de rustige omgeving van hun hotelkamer, één hoog, met panoramisch zicht op hun kippenren.
Het was aanvankelijk echter een raadsel waarom meneer en mevrouw daarvoor per se op de vlucht willen slaan. Buurman Bernard heeft namelijk ook bomen en zijn scharrelbare oppervlakte overtreft ruim onze bescheiden eigendom. Dat Kedei er de pest in heeft om in het kippenhok op stok te gaan, kan ik best begrijpen. De vrees voor concurrentie van de andere kippetjes moet enorm zijn. Een man blijft tenslotte een man. Het zou de eerste hondstrouwe haan niet zijn die in het donker plots een katje knijpt. Omgekeerd lijkt jaloezie in hoofde van Kotkot uitgesloten. Hij is namelijk de enige haan op het erf. Op zoek naar nog meer dieren van mannelijke kunne, kom je al gauw bij de hengst Thunder terecht, maar aangezien wij in een deftige buurt wonen, is hij in dit verhaal geen partij.
Een goeie maand geleden is Kotkots voorganger tijdens de voorbereidingen van een familiefeestje overleden. Hij werd begraven in een krokant gebakken videetje van bladerdeeg, samen met gaar gekookte gehaktballetjes en champignons de Paris. De week nadien ging Bernard, verteerd door verdriet, op de markt op zoek naar een opvolger. Zijn oog viel op een Doornikse kriel, een flink stuk gevederte in een gevarieerd kleurenpalet. Hij kwam een prijs overeen met de kweker en ging vervolgens eerst nog wat andere boodschappen doen vooraleer hij de kartonnen doos met zijn aanwinst afhaalde. Eenmaal thuis bleek er sprake van een misverstand. Mijn buurman bleek niet één maar twee kippen rijker. In het gesprek dat daarop volgde liet hij zijn echtgenote verstaan dat hij al veel te veel kippen had. Wellicht hebben de nieuwkomers dat persoonlijk opgevat, is er uit de angst een verbond gegroeid en verkiezen ze sindsdien om tijdens de slaap veiliger oorden op te zoeken. Onze kippen zijn duidelijk geen kiekens.

Labels: column, nina, seppe

  ¶ 11:38 0 comments