Een meisje! Een zwangere vrouw is als een cadeautje onder de kerstboom. De milde schenker stopt het wekenlang op voorhand in een verpakking die het uitschreeuwt om verscheurd te worden. Hij legt het object vervolgens schijnbaar achteloos onder de langzaam stervende spar en doet voor de rest alsof zijn neus bloedt. Zijn nonchalance mist doorgaans zijn doel niet want nieuwsgierigheid gedijt goed in een potgrond van stilzwijgen en mysterie. Voor alle duidelijkheid, ik heb Fré niét opgesloten in geschenkverpakking of te kijk gezet tegen een boomstam, maar het effect is wel hetzelfde.
Naarmate ze op deze wereld week na week meer plaats inneemt – ze verzekert me dat dit niets te maken heeft met het olympische tempo waarmee ze potten choco soldaat maakt – wil iedereen weten wat er in het pakje zit. Kerstmis valt dit jaar echter pas omstreeks half juli. We wachten dus nog even met uitpakken. "Weet je het al", willen de mensen dan weten. Terwijl ze het antwoord afwachten, passeren onder hun schedel alvast alle mogelijke bakerpraatjes de revue; over puntige, voetbalvormige en brede drachten. Pas op, niemand hecht daar ook maar voor een meter geloof aan, maar toch. Ik ben echter een goed mens en laat de geïnteresseerde omstanders zelden op hun honger. "We zijn gisteren bij de gynaecoloog geweest," zeg ik dan, "het wordt een meisje." Stilte. Ongeloof en misprijzen voor zo een schrijnend gebrek aan romantiek bij de vaderfiguur. "Jawel," gooi ik er ter bevestiging tegenaan, "onze koningswens komt weldra uit. Amper een paar weken voor de derde verjaardag van onze Seppe krijgen we een bloem van een dochter, die over pakweg vijftien jaar verliefd wordt op zowat alle hanerige vriendjes die haar broer mee naar het nest zal slepen. Ons huis wordt een broeinest van elkaar aantrekkende en afstotende hormonen!"
Ik kan toekomstige ouders deze tactiek ten zeerste aanraden. Veel boeiender dan beweren dat je het geslacht van je engel nog niet kent of zeggen dat je het geheim al wel hebt ontsluierd maar het voor de buitenwereld nog even stilhoudt. De verwarring is compleet. Volgens sommige waarnemers zeg ik precies het tegenovergestelde van de waarheid, terwijl believers ervan uitgaan dat ik die redenering net een stap voor ben. Heerlijk. Ik heb ooit beweerd dat het een tweeling wordt, maar daar ben ik mee gestopt toen de grootouders plots overmatige interesse kregen voor Kyoto-onvriendelijke monovolumes. Dat was erover. Al de rest draagt bij tot de ondraaglijke spanning en helpt om mij in te leven in wat Fré ter hoogte van haar buik moet voelen. Zolang ik er maar geen striemen van krijg.

Het Nieuwsblad, Koffie & Croissant, 13/4

Labels: column

  ¶ 11:15 0 comments