Martino Met Extra Augurken
vrijdag, maart 23, 2007
Lazziboni
Dat hele opwarming-van-de-aarde-gedoe kan stilaan aan mijn reet beginnen te roesten. Zolang het ging over ijsbergen die afsmolten en met enig gedonder in de Beringzee stuikten of om vogeltjes die even niet meer wisten in welke richting ze moesten trekken, vond ik het best een vermakelijk ding. Het leverde spectaculaire beelden op en je vernam nog eens wat over de voedselketen. Maar nu mijn linker buurman intussen drie keer zijn gras heeft afgereden, mag het wat mij betreft ophouden. Ik doe niet meer mee.
Het was nog februari en hij haalde de maaier al van stal. Akkoord, het was mij ook al opgevallen dat de molshopen in mijn gazon amper nog boven de sprieten uitstaken, maar ik zag daar eerder een voordeel dan een nadeel in. Zo kon ik tenminste de suggestie van mijn rechter buurman – om twee keer per dag met de spade in aanslag bij zo’n hoop te gaan postvatten – tenminste uit mijn gedachten wissen. Het zou me maar overkomen dat het beest uitgerekend dan de kop opsteekt. Ik zou het hem wegens zijn visuele handicap natuurlijk niet kwalijk kunnen nemen, maar een paar tellen later zou ik wel weten of ik iets moorddadigs in het lijf heb. Het is niet zeker of ik met dat besef verder zou kunnen leven. Ik heb ooit gezworen dat ik nooit iemand pijn zal doen en wil graag in die vrede verder blijven bestaan. Het lange gras behoedt mij voor een pijnlijke confrontatie met mezelf.
Zolang ik Frank Deboosere bovendien in wijde bochten rond het probleem zie fietsen, is er volgens mij niets aan de hand. De opwarming van de aarde is een linke uitvinding van marketingboys. Een paar decennia geleden hebben ze ons eerst Valentijn aangepraat, hoewel het Vaticaan de onbetrouwbare boogschutter al in 1969 van de heiligenkalender heeft geschrapt.
Vervolgens kwamen ze met Halloween op de proppen. Terwijl we in oktober eeuwenlang een uitgeholde biet voor het venster hadden gezet, werden we plots overspoeld met pompoenen. En nu we dat zo ongeveer normaal zijn gaan vinden, is het dringend tijd voor iets nieuws: de opwarming. Grasmaaiers draaien van begin maart tot eind november en zijn aan vervanging toe voor we het weten. We moeten rillend op terrassen gaan zitten en doen de pleuris op in onze nieuwe cabrio. Wat zal het volgende zijn? Dat we terug met zijn allen het kinky vruchtbaarheidsritueel Lazziboni gaan vieren en de zaterdag voor Pinksteren onze vrouwen gaan spanken? Ik wil nu al verwittigen dat ik geen grof geld ga uitgeven aan bussels wilgentakken. Ik word een bewuste consument, trek een extra trui aan en laat het gras nog een paar weken groeien.
Het was nog februari en hij haalde de maaier al van stal. Akkoord, het was mij ook al opgevallen dat de molshopen in mijn gazon amper nog boven de sprieten uitstaken, maar ik zag daar eerder een voordeel dan een nadeel in. Zo kon ik tenminste de suggestie van mijn rechter buurman – om twee keer per dag met de spade in aanslag bij zo’n hoop te gaan postvatten – tenminste uit mijn gedachten wissen. Het zou me maar overkomen dat het beest uitgerekend dan de kop opsteekt. Ik zou het hem wegens zijn visuele handicap natuurlijk niet kwalijk kunnen nemen, maar een paar tellen later zou ik wel weten of ik iets moorddadigs in het lijf heb. Het is niet zeker of ik met dat besef verder zou kunnen leven. Ik heb ooit gezworen dat ik nooit iemand pijn zal doen en wil graag in die vrede verder blijven bestaan. Het lange gras behoedt mij voor een pijnlijke confrontatie met mezelf.
Zolang ik Frank Deboosere bovendien in wijde bochten rond het probleem zie fietsen, is er volgens mij niets aan de hand. De opwarming van de aarde is een linke uitvinding van marketingboys. Een paar decennia geleden hebben ze ons eerst Valentijn aangepraat, hoewel het Vaticaan de onbetrouwbare boogschutter al in 1969 van de heiligenkalender heeft geschrapt.
Vervolgens kwamen ze met Halloween op de proppen. Terwijl we in oktober eeuwenlang een uitgeholde biet voor het venster hadden gezet, werden we plots overspoeld met pompoenen. En nu we dat zo ongeveer normaal zijn gaan vinden, is het dringend tijd voor iets nieuws: de opwarming. Grasmaaiers draaien van begin maart tot eind november en zijn aan vervanging toe voor we het weten. We moeten rillend op terrassen gaan zitten en doen de pleuris op in onze nieuwe cabrio. Wat zal het volgende zijn? Dat we terug met zijn allen het kinky vruchtbaarheidsritueel Lazziboni gaan vieren en de zaterdag voor Pinksteren onze vrouwen gaan spanken? Ik wil nu al verwittigen dat ik geen grof geld ga uitgeven aan bussels wilgentakken. Ik word een bewuste consument, trek een extra trui aan en laat het gras nog een paar weken groeien.
Labels: column
¶ 15:09 0 comments
maandag, maart 19, 2007
Clusterbommen
Het haar is vroeg gevallen dit voorjaar. Ik zou de berg wel eens bij elkaar willen zien die het peloton wielertoeristen half maart al bij elkaar heeft geschoren. Aqua Jet Vlerick en andere ruimerkes die het land met hun megaontstoppers behoeden voor een algemene constipatie wrijven zich in de handen. Als ik mij de klodders zondagsfietsers voor de geest haal die mij vorige weekend hebben verhinderd om tijdig bij mijn schoonmoeder te zijn voor haar koetong in maderasausfestijn, dan zijn honderden afvoerputjes nu beslist al aan hun verzadigingspunt toe. Dichtgeslibd met the best a man can get.
"O? wat wonen jullie daar rustig", krijg ik nu al tien jaar te horen, door leken die de Vlaamse Ardennen alleen maar kennen van hun idyllische zondagnamiddagwandelingen. Of van de foto’s die de toeristische diensten rondstrooien. "Aan de voet van één van de vele cols, in de schaduw van het monument voor Karel Van Wijnendaele, de man die zijn volk leerde rap rijden." Ik nodig ze uit om eens rond tien uur in de voormiddag aan mijn brievenbus te komen staan. Een goede ongevallenverzekering is geen overbodige luxe. Met tientallen vallen ze als clusterbommen de holle weg naar beneden. Links, rechts, in het midden. Het liefst zigzaggend. Want ja verdorie, er zijn hier putten in de weg die hun frêle bandjes pijn zouden kunnen doen. Met een rotvaart. Ze hebben eerst de Côte du Trieu beklommen of de Oude Kwaremont en dat is hen in negen van de tien gevallen slecht bekomen. Het is zaak om die frustratie vanwege het opgestapelde wintervet er bij de eerste afdaling af te trappen. Waag het niet om tegen die tijd het plan op te vatten naar de bakker te rijden om drie croissants, evenveel chocoladekoeken en een smeuïge ronde suisse. Veel kans dat je niet eens het einde van de straat haalt en je liefhebbende gezin van honger omkomt.
Probeer je dan eens voor te stellen wat er gebeurt als je je tegen aperitieftijd van Ronse naar Geraardsbergen te wil verplaatsen. Dan moet je zowat de volledige bergzone van de Ronde van Vlaanderen voorbij, op een ogenblik dat al die mannen zich afvragen wat hen die ochtend heeft bezield om op die fiets te kruipen. Ondertussen blijven ze in het diepst van hun gedachten wel Tom Boonen. Als er al een fietspad is, rijden ze er dus naast, waardoor je kilometerslang achter het peloton kan blijven bengelen. Daar verbleekt de hel van het Noorden bij. Dus kwam ik te laat aan de voet van de Muur. De eerste frieten waren al koud en de tong van Margriet lag al van de tomatensaus, de balletjes en de champignons de Paris te likken. Met dank aan minister Bourgeois die extra geld vrijmaakt om de Vlaamse Ardennen voortaan ook in het buitenland als fietsparadijs te promoten.
"O? wat wonen jullie daar rustig", krijg ik nu al tien jaar te horen, door leken die de Vlaamse Ardennen alleen maar kennen van hun idyllische zondagnamiddagwandelingen. Of van de foto’s die de toeristische diensten rondstrooien. "Aan de voet van één van de vele cols, in de schaduw van het monument voor Karel Van Wijnendaele, de man die zijn volk leerde rap rijden." Ik nodig ze uit om eens rond tien uur in de voormiddag aan mijn brievenbus te komen staan. Een goede ongevallenverzekering is geen overbodige luxe. Met tientallen vallen ze als clusterbommen de holle weg naar beneden. Links, rechts, in het midden. Het liefst zigzaggend. Want ja verdorie, er zijn hier putten in de weg die hun frêle bandjes pijn zouden kunnen doen. Met een rotvaart. Ze hebben eerst de Côte du Trieu beklommen of de Oude Kwaremont en dat is hen in negen van de tien gevallen slecht bekomen. Het is zaak om die frustratie vanwege het opgestapelde wintervet er bij de eerste afdaling af te trappen. Waag het niet om tegen die tijd het plan op te vatten naar de bakker te rijden om drie croissants, evenveel chocoladekoeken en een smeuïge ronde suisse. Veel kans dat je niet eens het einde van de straat haalt en je liefhebbende gezin van honger omkomt.
Probeer je dan eens voor te stellen wat er gebeurt als je je tegen aperitieftijd van Ronse naar Geraardsbergen te wil verplaatsen. Dan moet je zowat de volledige bergzone van de Ronde van Vlaanderen voorbij, op een ogenblik dat al die mannen zich afvragen wat hen die ochtend heeft bezield om op die fiets te kruipen. Ondertussen blijven ze in het diepst van hun gedachten wel Tom Boonen. Als er al een fietspad is, rijden ze er dus naast, waardoor je kilometerslang achter het peloton kan blijven bengelen. Daar verbleekt de hel van het Noorden bij. Dus kwam ik te laat aan de voet van de Muur. De eerste frieten waren al koud en de tong van Margriet lag al van de tomatensaus, de balletjes en de champignons de Paris te likken. Met dank aan minister Bourgeois die extra geld vrijmaakt om de Vlaamse Ardennen voortaan ook in het buitenland als fietsparadijs te promoten.
Labels: column
¶ 09:55 0 comments
