Hoofdkussen Ik heb de voorbije maanden herhaaldelijk verschillende vrouwen vol op de mond gekust. Op het gevaar af uitgelachen te worden als een mislukte Don Juan, waarna u beslist ook van plan bent mijn zelfvertrouwen finaal te dynamiteren, moet ik toegeven dat het lichamelijk contact aanvankelijk nog wat aarzelend verliep. Naarmate de tijd vorderde en we elkaar beter leerden kennen, vonden onze lippen elkaar weliswaar in een steeds routineuzere choreografie.
Het had niets met de leeftijd van mijn partners te maken. Er waren een paar prille twintigers bij en twee dames hadden minstens een tiental jaar meer ervaring. Sommigen draaide ik rechtstaand binnen, anderen dan weer liggend, tijdens het liefdesspel. Soms vurig alsof mij plots een groot geluk overviel, waarvan ik veel te lang verstoken was geweest. Even later, met een ander gewillig slachtoffer, dan weer kort en aftastend. Net lang genoeg om in haar ogen de belofte te ontdekken van een groot genot dat zich in een ongetwijfeld nabije toekomst aan ons zou openbaren. Aan een andere jongedame drong ik me zelfs op als een soort leermeester, in de hoop dat de afdronk van mijn lessen haar zou prikkelen en haar liefdesleven zou kruiden tot een heerlijk gerecht.
Toeschouwers die er ondertussen in geslaagd zijn om de volle drie uur naar deze vertoning te kijken, vertelden mij dat het er passioneel aan toegaat. Ze dwalen; het waren gewoon hoofdkussen. De voorstelling waarvoor al die mondgymnastiek nodig is, heet niet voor niets Les Liaisons Dangereuses. In het beste geval draaien – ik wik mijn woorden – we de lieve toeschouwer een rad voor ogen. Waardoor hij zich in het duister van de zaal verliest en door zijn eigen fantasie op sleeptouw wordt genomen naar decadente hoekjes van zijn geest. Dat is schrikken!
Er zijn slechts twee kussen waarvan de smaak mij voor eeuwig zal bijblijven. Voor de eerste voer ik u zo een 24 jaar terug in de tijd. Het decor is de deur van een lift. Niet aan de binnenkant van het transportmiddel, u kijkt te veel naar Hollywoodfilms, maar aan de andere kant, in de drukke lobby van een ziekenhuis. Mijn zieke klasvriendinnetje wuifde mij uit en dat deed ze zo aandoenlijk dat ik haar op haar mondhoek heb gekust. Jeez, dat was opwindend.
De tweede is recenter. In de nacht waarop ik mijn vrouw voor het eerst durfde mee uit te vragen. Het decor is de Markt van Oudenaarde. Het interieur van een oude Opel Kadett. We begonnen iets na middernacht. Het eerste moment dat ik mij vervolgens nog bewust kan herinneren is dat de zon het gotische stadhuis in de fik had gezet. Ook de fontein was beginnen te spuiten, waarbij drie dolfijnen wellustig met hun staarten kronkelden. Ook dat was fijn.

Koffie & Croissant, Het Nieuwsblad 13/10  ¶ 08:54 0 comments