Oliver kraakt en stommelt Geert Allaert maakt er een gewoonte van om de eindejaarsperiode te versieren met verhalen van Charles Dickens. Na Scrooge vorig jaar is Oliver Twist de tweede titel in de geplande trilogie. Regisseur Walter Tillemans koos ook nu weer voor traditioneel teksttheater. Een vreugdevolle, laat staan zalige, voorstelling werd het niet.
Oliver moet het ontroerende verhaal zijn van een kleine weesjongen die in handen komt van een dievenbende. Een verschoppeling die heel zijn jonge leven ervaart dat de rechten van het kind in het Victoriaanse Londen nog niet zijn uitgevonden. In de Nederlandse vertaling van de Dickensbewerking van Jeremy Brock wordt de tekst bij momenten echter pijnlijk goedkoop. In een poging om dat te verdoezelen vervallen de acteurs vaker dan aangenaam is in een soort overacting, waar zelfs een familievoorstelling als deze niet bij gebaat is. Een pluim voor Jef Demedts (o.a. Fagin), Noëmi Schlosser (o.a. Nancy) en Mout Uyttersprot (o.a. Linkie Jackie) die erin slagen om het evenwicht niet te verliezen. Titelrolspeler Alexander Lombart doet wat van hem verwacht wordt: ontwapenend zijn.
Geluidstechnisch liep donderdag zowat alles mank. Het overkomt de besten dat in de laatste twintig minuten van de voorstelling de draadloze microfoons de geest geven. Onvergeeflijk is het echter dat blijkbaar niemand het nodig heeft geacht om de acteurs te waarschuwen voor de gevoeligheid van die dingen, waardoor voordien hele flarden tekst verloren gingen in gestommel en gekraak. Voor een ticket dat minimum 29 euro kost had die service wel inbegrepen mogen zijn.  ¶ 13:32 0 comments

  De vloek van Graziella Het stond in de krant: er zijn geen kerstmannen meer. Jef Colruyt moest begin vorige week al een bordje ‘uitverkocht’ in zijn rekken hangen. De horde rode mannetjes, die hij maanden geleden al had ingelegd, na het uitvoeren van onderbouwde marktstudies en herhaalde bevragingen van trendwatchers en marketeers, waren allemaal verdwenen uit zijn grote magazijnen. Hij had het natuurlijk een beetje zelf gezocht. Kerstmannen zijn natuurmensen. Ze zijn gewoon om met sleeën door de Scandinavische bossen te hossen en hout te hakken waarmee ze dan het vuur stoken om hun rendieren op te braden. Ze gaan zich al snel vervelen als ze moeten rechtopzitten en pootjes geven tussen de papieren onderleggers en de geprepareerde hazenruggen. Als je bovendien ook nog verzuimt om hun touwladder te verwijderen die ze op hun rug meezeulen, dan moet je achteraf niet komen klagen dat ze ontsnapt zijn.
Ik heb echter goed nieuws voor Jef. Ik weet waar ze zijn! Ze hangen allemaal in een straal van tien kilometer rond mijn huis. Ze bengelen aan balkonnetjes van postmodernistische villa’s. Klauteren gevels van eenvoudige arbeidershuisjes naar omhoog. Beklimmen al eens, met gevaar voor hun leven, de prefabschoorsteen van een sociaal appartement of waaien langsheen de ornamenten van statige herenhuizen. Kortom, ik zie ze overal en hoe meer ik hen bekijk, hoe meer schrik ze mij aanjagen. Ik krijg de indruk dat ze niet zo gezellig en aaibaar zijn als ze op het eerste gezicht lijken. Het worden er altijd meer. Ze dreigen mij te verstikken. Als straf wellicht voor het onrecht dat ik Graziella drie jaar geleden heb aangedaan.
Kuierend door de smalle straatjes van Santiago Atitlan, een dorpje in Guatemala, had ik de hele ochtend al tientallen armtierige winkeltjes links laten liggen. Tot ik plots het duister van zo een krocht naar binnen werd gelokt. Tegen de achterwand van een kleine ruimte, met aangestampte aarde en kindjes en kippen op de grond, zat een besje houten beeldjes te snijden voor de kerststal. Jozefs en Maria’s en petit Jezuukes in heel primitieve, robuuste vormen, zoals het vrouwtje zelf. ,,Die wil ik’’, zei ik in mijn onbestaande Spaans. Ze zei dat ze Graziella heette en noemde haar prijs. En ik weet niet door welk ellendig beest ik gebeten was, maar ik ben beginnen af te dingen. Dat hoort zo, stond in de reisgids maar het hoorde niet, wist ik toen al. Als een volleerde Ebenezer Scrooge dreef ik door tot de helft van de prijs. Toen ik terug op straat stond in de zon, hoorde ik dat ze mij iets nariep. Een groet, dacht ik.  ¶ 14:28 0 comments