Curieus Natuurlijk moet je rekening houden met het reliëf als je vanuit de Vlaamse Ardennen naar Antwerpen rijdt. Het vergt extra energie om de bergen hier over te geraken. De N60 staat bovendien bekend als een bergpas met vele valkuilen. Maar toch, de route is niet bepaald van dien aard dat je voorzorgen moet treffen om te vermijden dat er tijdens de bivak een Vitalski in je slaapzak zal kruipen. Om halftwee vertrekken om anderhalf uur later de première van Curieuzeneuzemosterdpot bij te wonen in Borgerhout, lijkt mij dus een haalbare kaart.
Een kwartier later, net voorbij Oudenaarde. Touring Mobilis onderbreekt op StuBru een interessante gedachte omtrent Wendy en Frans om te melden dat op de E17 in Lokeren twee rijstroken zijn afgesloten door een ongeval. Richting Antwerpen. De brave borst van Donna raadt mij beleefd aan om de snelweg op de verkeerswisselaar van Destelbergen te verlaten en de R4 richting Zelzate op te stomen. Vandaar ben ik via de expresweg op een zucht van de metropool. Shit, het noorden van de provincie is zowat de woestijn voor mij. Er flitsen mental pictures van vorige expedities aan mijn geestesoog voorbij, die steevast hopeloos op een kade in een haven zijn geëindigd. Ik herinner mij niet eens meer of het die van Gent of die van Antwerpen was. Flits, flits. En was dat geen multanova? Trouwens, in het Waasland zijn wolven. Op mijn interne gps probeer ik te achterhalen waar Destelbergen precies ligt. Ik rij Gent voorbij en zie de eerste aanwijzing. Vier kilometer later neem ik, alsof ik het dagelijks doe, de afslag. Het is twee uur.
Terwijl ik in Oostakker voor de verkeerslichten sta om de Kennedylaan op te rijden, probeer ik de landkaart uit het handschoenkastje te halen. Een stratenatlas rijdt mij klem en ik merk te laat dat het verkeerslicht op groen gaat. Achter mij maakt een Duitse vrachtwagenchauffeur (echt waar) zich nog dikker. Rijden, rijden. Stilstaan. Ter hoogte van Sidmar staat en muur van vrachtwagens die allemaal richting Antwerpen moeten. Niet voor niets dat ze hier een hotel hebben neergezet. Het is bijna halfdrie als ik de E34 opstoom en de brave borst van Donna mij verwittigt van een ongeval op de Antwerpse ring in Borgerhout. Hij wil alleen maar helpen. Er staat al een file tot voor de Kennedytunnel. 14.45 uur: ik vergis mij van afrit en loop de Waaslandhaven binnen. Na de tunnel hebben ze speciaal een rotonde gemaakt voor mensen als ik. Ik keer terug en rij mij vervolgens vast in de file naar de E17.
Het nieuws. Het is drie uur en ik sta stil. Ik verwittig zaal Rataplan dat ik het niet haal. Ik vloek en ketter. Waar heeft Wim Robberechts vanuit zijn helikopter dat sprookjesland gezien? Als ik een halfuur later, net na de Kennedy, eindelijk een afrit haal, komt het bericht dat richting Gent de tunnel wordt afgesloten. Anderhalf uur later ben ik weer thuis. Ben Curieus hoe het met die voorstelling is afgelopen.

Koffie & Croissant, Het Nieuwsblad 01/12  ¶ 10:21 0 comments