In de zak gezet ‘Kijk papa, een dikke mevrouw!’ We staan aan kassa 4 van de Delhaize. Het gaat tergend traag vooruit. Een jobstudente ploetert door de informatica. Het is allemaal nogal veel’, zucht ze. Ik ga ervan uit dat ze het over de knopjes, de scanners, de bliepjes en de datjes heeft en dat het geen kritiek betreft op wat ik op haar transportband heb gelegd. De hoofden in de wachtrijen van kassa 1 tot 3 en op de linkerflank van 5 tot 10 draaien als in een complotmatig ingestudeerde choreografie in onze richting. Ik wou dat de kassa uitgerust was met een extra knop: een schietstoel voor noodgevallen. Ik zou er nu op drukken.
‘Krijgt hij een snoepje’, vraag ik onbeleefd. Seppe kijkt me verbaasd aan. De etter had een tik verwacht, ik zie het aan zijn mooie ogen. En in de plaats wordt hij beloond? Neen, natuurlijk niet mevrouw; de redenering is dat de snoep als een soort kurk gaat dienen om wat in het kind zit, er niet uit te laten gulpen. Ik ben niet van gisteren. De mevrouw kijkt alsof ik haar groot onrecht heb aangedaan. Ze is echt wel heel erg dik.
De kassierster heeft de zakjes vergeten. Ik kijk naar haar borsten. ‘Krijg ik zakjes, Jozefien?’ flirt ik, want eigenlijk heb ik met haar te doen en zoek ik iemand die mij wel sympathiek vindt. ‘Sinds begin deze maand geven we geen zakjes meer, meneer’, zegt Jozefien, terwijl ze mijn klantenkaart aanneemt en haar wijsvinger mij tussen pink en ringvinger streelt. ‘Ik kan u een herbruikbare tas voor 0,10 euro of een geweven exemplaar van 0,80 euro aanraden. We hebben ook pocket bags, opvouwbare trolleys, cool bags en cool boxes, smartboxes en opvouwbare manden in de aanbieding, die allemaal veel milieuvriendelijker zijn.’ Ik vind ze plots minder sympathiek dan drie bliepjes geleden. Geen zakjes meer! Hier ook al niet! ‘Delhaize heeft uitgerekend dat het door deze maatregel 720 ton plastiekafval voorkomt. Per jaar!’ Seppe wil nog een snoep. De dikke mevrouw duwt haar kar tegen mijn billen. Ze wil mij wurgen.
‘Als we niet gauw iets doen worden we verpletterd door onze eigen afval’, zegt Jozefien. Ze weet van geen ophouden. Ik denk dat ze iets milieuvriendelijks studeert. ‘Weet je waardoor ik dreig verpletterd te worden?’ vraag ik een beetje geïrriteerd. De mevrouw tikt weer kwansuis per ongeluk tegen mijn billen, alsof ze haar kandidatuur nog eens even in de verf wil zetten. ‘Door al die milieuvriendelijke tassen en bakken en boxen van Delhaize, Colruyt en Carrefour die ik steeds weer vergeet mee te nemen als ik boodschappen ga doen en die ik mij dus telkens opnieuw moet aanschaffen. Pure geldklopperij, dat is het.’ Waarna de mevrouw achter mij zich op wonderbaarlijke wijze langs haar kar heen perst en mij een herbruikbare tas aanreikt. ‘Ik heb er toch een paar te veel mee’, zegt ze.
Een valluik om door te zakken van schaamte zou ook handig zijn.

Labels: column, dikke mevrouwen, milieu, seppe, supermarkt

  ¶ 10:46 0 comments