Niemands fout De gemeente Nieuwpoort organiseert in samenwerking met enkele hulporganisaties binnenkort een informatiedag over geestelijke gezondheid. De doelgroep zijn scholieren uit de omgeving, die volgens de statistieken steeds vaker met zelfmoordplannen rondlopen. Zelfdoding is na verkeersongevallen de belangrijkste doodsoorzaak in de doelgroep 15 tot 24 jaar. De idyllische Westhoek is trouwens over heel de lijn een zwarte vlek wat zelfdoding betreft, maar ook in de rest van ons land zijn de cijfers hoog. De zelfmoordlijn zag het aantal oproepen in de eerste jaarhelft van 2005 met 16 procent toenemen en uit recent onderzoek bleek dat 7 procent van de jongeren zichzelf verminkt. Alleen Finland doet het in West-Europa nog slechter. We kunnen aanvullen met hallucinante cijfertjes over depressies of over het toenemend aantal patiënten die kampen met geestelijke problemen, maar telkens zal de conclusie dezelfde zijn: sommige mensen kunnen niet meer volgen in de tredmolen van deze maatschappij. We werken dan officieel wel minder uren dan toen vakantie en de 40-uren werkweek nog moesten uitgevonden worden, maar de druk wordt zodanig opgedreven dat we in onze kop wel dag en nacht met dat werk bezig blijven. Zodra we de knop dan toch kunnen omdraaien en willen genieten van een zorgeloze vrije tijd, worden we ongevraagd om de oren geslagen met de verleidingen van honderden commerciële boodschappers. Erop ingaan betekent vaak een financiële aderlating, terwijl eraan weerstaan, voor velen synoniem is met ,,er niet bij horen’’. Ondertussen krijgen we de indruk dat we voortdurend communiceren, terwijl we amper nog toe komen tot een goed gesprek over de dingen in het leven die er werkelijk toe doen. Dit is misschien wel het voornaamste maatschappelijke probleem waar we vandaag voor staan. Helaas is er geen enkele minister of beleidsverantwoordelijke die we er, bij gebrek aan sluitende oplossing, in het kieshok voor kunnen afstraffen. Dat onze samenleving veeleisend is, is niemands fout en tegelijk de fout van iedereen. Ons daarvan bewustworden is misschien de start van een mentaliteitswijziging, die op termijn zijn vruchten afwerpt. In afwachting daarvan rust er een zware taak bij de mensen die aan de slag zijn in de gezondheidszorg. En bij de overheid (dan toch) om de sector prioritair van financiële middelen te voorzien, zodat professionele helpers hun job in optimale omstandigheden kunnen doen.  ¶ 13:08