De gele taxi We gaan er veel te gemakkelijk vanuit dat boeken en geschriften opgehouden zijn met ingrijpende veranderingen teweeg te brengen toen de asse van de laatste boekverbranding is gedoofd of de recentste censuurlijst op het bovenste schap van de ramsj te rusten werd gelegd. Zelfs voor zonderlingen als ik, die het warm krijgen van prentenboekjes met naïeve tekeningen, loert het gevaar op elke pagina.
Ik besefte voor het eerst dat literatuur gevaarlijk was toen ik in het vijfde jaar van de humaniora door de leraar Duits werd gesommeerd om in zijn afstudeertaal een boekbespreking bij elkaar te schrijven van een Nederlandstalig meesterwerk. Van de man weet ik alleen nog dat zijn naam Italiaans klonk, wat mij toen ook al een onfrisse combinatie leek. De gevolgen van zijn opdracht staan mij nog scherp voor de geest. Der Lehrer zag er immers de humor niet van in dat ik voor een volume uit de Pietje Puk-reeks had gekozen. Ook al was mijn synthese van de verhaallijn nog zo krachtig en had ik de stilistische kenmerken van de roman nog zo gedetailleerd gefileerd, zijn verdict stond al bij voorbaat vast: hij zou mij deze rebelse daad duur betaald zetten. Hij maakte zoveel misbaar over zo een klein Pietje dat ik vandaag op straat door oud-klasgenoten nog geregeld word aangesproken met Puk. Ingrijpend, zoals ik al zei. Mijn kennis van de taal van Goethe is nooit meer voorbij het Jean-Marie Pfaff-niveau geraakt.
U begrijpt dat de angst mij om het hart sloeg toen Fré samen met Seppe naar de uitverkoop van de bibliotheek ging. Ze kwamen echter terug met een alleraardigst uitziend boekje dat de titel De gele taxi droeg, uitgegeven in 1946 in de ‘Een gouden boekje’-reeks van De Bezige Bij. Op de kaft staat een leuke tekening van een vrachtwagenbestuurder en een chauffeur in een gele taxi die, zo lijkt het althans, net bruusk hebben moeten remmen om een overstekend poesje het leven te redden. Toen Seppe zich die avond tegen mij aan schurkte voor het verhaaltje, had ik bijgevolg alle argwaan verloren en was er niets meer dat deed vermoeden dat mijn lichaamshaar na elke pagina meer rechtop zou gaan staan. De taxichauffeur in kwestie rookt als een oververhitte autoband en ontpopt zich al op pagina 2 tot een macho die een alleenstaande moeder verleidt met de pk onder de motorkap. In het bijzijn van haar minderjarige kind, scheurt hij door het verkeer en racet hij toeterend over trottoirs. Mijn wereld stond stil toen bleek dat de moeder dit gedrag ook nog schijnt goed te praten en de man zelfs aanmaant om door het rode licht te rijden. Het boek eindigt met een treinconducteur die op een rijdende trein springt.
‘Cool’, oordeelde Seppe. Waardoor ik sterk overweeg om het uitstapje naar de Boekenbeurs te schrappen en toch maar te investeren in Play Station.

Labels: column, seppe

  ¶ 14:19 0 comments

  Grote Peter Van de Veire Het is niet mijn gewoonte om mijn persorgaan aan te wenden om een ongemak aan te klagen dat mij persoonlijk te beurt valt, maar ik voel dat het tijd is om op deze regel een uitzondering te maken. Vooral omdat ik het lichtblauwe vermoeden heb dat er in Vlaanderen heel wat jonge vaders wonen die gelijkaardige problemen ervaren. Voor hen kan deze open brief misschien een steun zijn en een signaal dat ze in de Grote Ochtendchaos niet alleen staan.
Heeft u driejarige kinderen, meneer Van de Veire? Ik vermoed van niet. Anders zou u ongetwijfeld weten wat er gebeurt als u tijdens uw gewaardeerd ochtendprogramma De Grote Peter Van de Veire Ochtendshow op Studio Brussel omstreeks 7.30 uur de megahit Mega Mindy lanceert, maar de plaat al na amper een paar zinnen afbreekt. Bij het horen van de eerste akkoorden stopt mijn zoon Seppe met het oplepelen van zijn cornflakes. Mijn echtgenote en ik hadden hem na twintig minuten ellende nochtans zover gekregen dat hij vertrouwen kreeg in de rode voorwerpen die tussen de zoete chips zwommen. Ik had me in de Colruyt immers van doos vergist en had, in de plaats van de Kellogg’s Special K, een doos Special K Rode Vruchten gekocht. Die dingen zijn zuur, meneer Van de Veire. Nog maar net had ik mijn zoon opnieuw aangemaand voort te maken met zijn ontbijt of u begaat dus de vergissing de roze redster van de wereld het zwijgen op te leggen. Denkt u dat mijn zoon op dat ogenblik nog oor heeft voor mijn bevel? Gelooft u werkelijk dat het hem nog een zak kan schelen dat hij tijdens het vingerverven van appels of van gevallen bladeren, bij Juf Stien, honger zal hebben? Integendeel, de rest van de ochtend – en nog weken nadien – scandeert hij te pas en vooral te onpas: ‘Peter Van de Veire heeft Mega Mindy gestopt’. Ondertussen tikt de klok verder en moet er nog gewassen en geplast worden. In de plaats daarvan zingt Seppe plaatsvervangend de grote protestsong aan het oor van zijn kleine zus. Nina begint bijgevolg te schreeuwen en levert daarmee haar persoonlijke bijdrage aan de veldslag die ochtendritueel heet.
Een grapje kan ik best hebben, mijnheer Van de Veire, maar doorgaans weet u echt niet van ophouden. Gisteren liet u naar aanleiding van de gevangenschap van Valère Lauwers in Turkije fragmenten horen van Jo Vally-hits. Tot mijn grote ontsteltenis moest ik vaststellen dat mijn zoon die nog cool vond ook. Het zou mij dus niet verbazen mocht hij de komende weken flarden Si si si kerida en Mijn hart roept uit je t’aime reproduceren.
Ik wil u bij deze laten weten dat ik u persoonlijk aansprakelijk acht als het met zijn opvoeding finaal fout loopt. Voor de rest wens ik u en uw moesjiemoesjie nog een fijne dag.

Labels: brieven, column, nina, seppe

  ¶ 14:17 0 comments