Voorbeelden strekken Mobistar registreerde in de nieuwjaarsnacht zes miljoen sms’jes, concurrent Base drukte af op 6.051.000 en Proximus haalde een wensbuit van 17,2 miljoen exemplaren binnen. Met een simpele redenering kunnen we gerust besluiten dat iedere landgenoot ongeveer drie wensen heeft ontvangen. Een warme gedachte, in het besef dat een zekere vorm van naïviteit in de eindejaarsperiode niet strafbaar is. En terwijl iedereen zaterdagnacht een gsm’duim aan het ontwikkelen was, werd er ook nog gezoend en geklonken op het nieuwe jaar, de vriendschap, een goede gezondheid, een schoon lief en bij uitbreiding op de wereldvrede en het geluk van iedereen. Onder het formuleren van goede voornemens ging vervolgens de champagne nog eens rond, schalde de farandole door de luidsprekers en kreeg het jaar, dat even voordien nog wat onwennig op zijn nieuwe benen stond te wankelen, die vertrouwde rotvaart die met geen 17 miljoen bulldozers tot bedaren kan worden gedwongen.
In de oudejaarsnacht zelf bliezen Palestijnse activisten een privéclub voor VN-personeel op. In Frankrijk konden 25.000 politiemannen en -vrouwen niet verhinderen dat een ,,normaal’’ aantal van 425 auto’s in vlammen opging. We moeten er niet cynisch over doen maar de kans dat we, ondanks de intensiteit van de wensen en de goede voornemens, zondagochtend ontwaakt zijn in een wereld die verrassend rechtvaardiger en beter is dan de afgeleefde versie die we in het archief hebben achtergelaten, is eerder klein. Het is een illusie te denken dat we de grote problemen van onze loeiend ingewikkelde maatschappij zullen veranderen met het formuleren van goede bedoelingen. Terwijl moedeloos worden uiteraard ook geen zoden aan de dijk brengt. We moeten gewoon blijven geloven in onze eigen kracht om de dingen beter te maken in onze onmiddellijke omgeving: thuis, op school, op het werk. In de hoop dat politici en beleidsmakers hun voeling met de basis niet verloren zijn en dat voorbeelden strekken.
We moeten het bovendien niet altijd zo ver gaan zoeken. Op 15 januari gaat in het c.c. van Oostkamp de theatervoorstelling Wow, wat een wolf in première. Het is het schitterende verhaal van Laps, een klein konijn dat dolgraag een wolf zou worden. Want wolven zijn alles wat de langoor in kwestie niet is. Tot een behulpzame wolf Laps uiteindelijk doet inzien dat het wolvenleven ook niet alles is en alleen maar kunnen meehuilen met de roedel voor een konijn ook geen meerwaarde oplevert.
Een verhaal voor kinderen, jazeker, maar bij het begin van 2006 beslist ook een interessante aanleiding voor volwassenen om zich te bezinnen. Over blinde ambitie die van simpele mensen stresskonijnen maakt en over de verwondering die we dreigen kwijt te geraken. Maar ook over de kracht van dromen en het plezier om te proberen ze te realiseren. Misschien moeten we met zijn allen minder hard proberen om wolven te worden, maar hard ons best doen om ons te vervolmaken als konijn.  ¶ 16:03