Don Quichot Op weg van en naar het ziekenhuis had ik herhaaldelijk bordjes zien staan naar het ‘Hotel Ciudad de Córdoba’. Dat probleem was dus al van de baan. Iedereen die de taal meester is, bleef tenslotte beweren dat Spaans zo verdomd goed op Frans lijkt. Als ik mijn kennis van die taal vergeleek met wat de Spanjolen ervan bakken, kon ik hier op zijn minst doorgaan voor Molière zelf. Dit moést dus wel de weg naar het hôtel de ville van mijn dochters geboorteplaats zijn.
Ook die dag goot het weer pijpenstelen. Nadat de goden hun ongenoegen al hadden laten blijken over de afgesproken duur van een zwangerschap, moest nu ook de consensus omtrent de Europese klimaatzones eraan geloven. Ik volgde de signalisatie en kwam uiteindelijk in een buitenwijk terecht, in de lobby van een viersterrenhotel. De receptionist probeerde het niet te laten opvallen dat mijn doorweekte sandalen een aanslag waren op zijn vasttapijt en wees me op zijn stadsplan waar ik dan wél moest zijn. ‘A-yun-ta-mi-en-to’, spelde hij. Ik vond er geen Frans in. Ook drie kilometer verder niet, in de mevrouw aan de balie van het stadhuis. Toen ik het geboortebewijs bovenhaalde, dat ik met veel moeite aan de administratie van het ziekenhuis had ontfutseld, klaarde haar gezicht weliswaar op. Er verscheen weer een kaartje, waaruit ik afleidde dat dit misschien wel het stadhuis was, maar zeker niet de burgerlijke stand waar ze de som van geboorte en dood bijhielden. Nog eens drie kilometer doorweekter werd ik achter een metaaldetector tegengehouden door twee agenten. Een dikke en een dunne, Don Quichot en Sancho Panza. ‘Wat moet je hier, gringo?’ leken ze te vragen. Dit was hét ogenblik om het briefje boven te halen waarop mijn vrouw – Practical conversation guide English-Spanish, bij de hand – de hele situatie middels onvervoegde werkwoorden had uitgelegd. ‘Wir vivir in Belgica...’, hakkelde ik, omdat ‘Mi marido y yo’, mij zo belachelijk leek. De heren zagen er de humor niet van in en begeleidden mij, weliswaar ongeboeid, naar een kantoortje van een versierde dame. No, Inglés kon ze niet en van Francés had ze alleen horen zeggen dat het op Espagnol leek. Als een dolende ridder die van de zoveelste windmolen een klap had gekregen, tikte ik het nummer van de ambassade in. Of ze eens konden uitleggen wat er aan de hand was? ‘De mevrouw is boos,’ vertaalde de diplomaat, ‘haar siësta begint’. En net op het ogenblik dat ik ook boos werd, plofte de dame in haar stoel en begon ze als een furie paperassen in te vullen. Een halfuur later had ik een Libro de familia in de hand en was Nina ook voor de Spaanse Registro Civil geboren. Een stuitligging.

Het Nieuwsblad, Koffi & Croissant, 25/05

Labels: column

  ¶ 14:56 0 comments