Francine Francine was helemaal van haar melk toen ik haar aan haar kleine rijhuisje ging oppikken. Anders moet ik altijd eerst even claxonneren vooraleer de deur tussen haar twee bebloemde vensterbanken open gaat, maar vandaag zag ik haar al staan wachten toen ik de straat indraaide. Plastiekzak van de Aldi in de hand en maar zwaaien zodra ze mij herkende. Ik stond amper stil toen ze de deur van de auto opentrok om vervolgens in één gecombineerde beweging in te stappen, over de handrem te klauteren en mij vier zoenen op mijn wang te klappen. Ondertussen riep ze, zodat al haar buren het konden horen: "Wat ben ik blij dat ik je zie. Ik heb even gevreesd dat je nooit meer zou komen."
Ik vermoed dat weerloze dametjes die aan een verkeerslicht worden gecarjackt dezelfde soort sensatie ervaren. "Hemel Francine", stamelde ik in verkeerd Frans. Waarna ze zich uitgebreid verontschuldigde en me tijdens een nieuwe omhelzing het zicht op de drukke steenweg ontnam. "Ik ben zo zenuwachtig", zuchtte ze almaar. Ze probeerde haar ademhaling onder controle te krijgen. "Bobonne vertelde mij gisteravond dat ze op de RTBF had gehoord dat België niet meer bestond en dat de Walen daardoor Vlaanderen niet meer binnen mogen. Er zijn grensposten waar iedereen die geen Nederlands spreekt, wordt tegengehouden. Het was het eerste wat ik daarvan hoorde. Ik heb geen geld om een televisie te kopen en geen tijd om ernaar te kijken, want ik ben alle dagen al om zes uur aan het schoonmaken en als ik ’s avonds laat thuiskom, moet ik mijn honden eten geven. Ik ben zo blij dat ik je zie", herhaalde ze. "Jij schrijft voor de gazet, jij zal mij wel over de grens babbelen."
Het heeft nog een kwartier geduurd vooraleer ze mijn ingewikkelde uitleg had begrepen. En dat ik het zelf niet begrijp. "Het was maar om te lachen, Francine." We waren intussen zonder problemen de taalgrens overgestoken, ik had de auto al op de oprit gezet en de deur geopend. Francine hing zodanig aan mijn lippen dat ze niet eens besefte dat ze ondertussen de dweil al in een emmer water aan het soppen was. "Onnozelaars," reageerde ze kwaad, zodra de waanzin tot haar doordrong, "in plaats van de mensen de stuipen op het lijf te jagen, zouden ze er beter voor zorgen dat ik mijn dienstencheques in Wallonië kan verdienen."
Ik heb haar eens goed vastgepakt en haar verzekerd dat ik haar, als het ooit zover komt, zo nodig als een pakje boter over de grens zou smokkelen. Tenslotte kan niemand zoals zij onze kerstboom onder controle houden. Alleen Conz in de Slimste mens ter wereld is in deze kersttijd nog irritanter dan dennennaalden. Dat laatste heb ik alleen maar gedacht. Francine heeft geen televisie.

Het Nieuwsblad, Koffie & Croissant, 29/12  ¶ 17:32 0 comments