Het einde Aan haar vierde mailtje had ze een wegbeschrijving gehangen die mij nogal belachelijk gedetailleerd leek. Een A4-vel lang deed ze uit de doeken hoe ik vanuit de heuvelzone naar Gent moest rijden. Aangezien ik daar eerder al eens was geraakt zonder van honger en ontbering om te komen, had ik het attachment amper bekeken. Toen ik mij echter plots te Drongen in een doodlopende straat bevond, oog in oog met een hond van het vijandige Germaanse type, was ik opgelucht dat ik haar wegwijzer toch had uitgeprint. Een halfuur later liep ik aan de andere kant van de stad over een pad, door een overwoekerd voortuintje.
Dat ze mijn columns altijd met veel aandacht las, had ze mij gemaild. Niet via het officiële Koffie & Croissant-adres maar boudweg naar mij persoonlijk. ‘Met veel aandacht.’ Ze schreef er niet bij dat ze de stukjes ook leuk vond, of ontroerend, of godstamijbij: mooi. Ik had haar vriendelijk geantwoord dat mij dat veel plezier deed en dat ik hoopte dat ik haar ook in de toekomst nog zou kunnen boeien. Weken later kwam dan haar tweede mail. Ze was studente pedagogie en had na veel twijfels en overleg gekozen om af te studeren met een thesis over vaders en hun kinderen. Het viel te voorspellen dat één van haar vriendinnen bij gebrek aan inspiratie bij ‘Moeders en hun kinderen’ was gestrand. Ik was met andere woorden studiemateriaal en Eva wou mij graag, met het oog op voortgezet onderzoek, ontmoeten. Ik had nog wat leukig gedaan door te suggereren dat een resusaap veel minder risico’s met zich meebracht bij wetenschappelijke analyses, maar toen ze in haar derde boodschap beloofde voor gebakjes te zullen zorgen, stemde ik in met een overkomst.
De bel ging drie keer over toen ik achter het matte glas een schim zag verschijnen. Die bleek allerminst overeen te komen met het scherpe beeld dat ik mij van de studente had gevormd. Een gezette dame van begin de vijftig opende de deur en keek mij geheimzinnig aan. Zonder verdere introductie deelde ze vervolgens mee dat ze dit het einde vond. ‘Goedemiddag,’ zei ik, in een poging de volgorde der dingen te herstellen, ‘u moet de mama van Eva zijn.’ ‘Inderdaad’, antwoordde de mevrouw en ze loodste mij kordaat de gang in. Pas dan viel mij op dat ze er uitzag als een tent waarvan de touwen nog niet aan de haringen waren vastgemaakt. Ze bleef een paar tellen alleen maar glimlachen. Tot ze me met haar hand een deur wees en ik tussen de plooien van haar witte tuniek een borst zag bloeien. Ik struikelde een schemerruimte binnen, waar niemand was. ‘Eva kan er vandaag niet bij zijn’, zei de moeder. ‘Ik hoop dat je het niet erg vindt.’ Vooraleer ik de kans kreeg om enkele woorden in een zin te sorteren, herhaalde ze dat ze dit het einde vond.
Het moet paniek geweest zijn dat mij het volgende ogenblik op de vlucht deed slaan. Toen ik weer bijkwam, zat ik in een auto. In een doodlopende straat. The end.

Labels: column

  ¶ 11:43 0 comments