Heb erbarmen Eierstoktransplantaties, zussen die eitjes en baby’s uitwisselen, spectaculaire breedhoekbeelden van een tienertonner, gedupeerde lottospelers, mishandelde mannen die het taboe wensen te doorbreken, pukkelkoppubers verslaafd aan porno, vrouwen die hun baarmoeders verhuren, bodybuilders wier spiermassa dankzij de steroïden omgekeerd evenredig is met hun schedelinhoud, een gezin met 27 kinderen en er kan er altijd nog eentje bij, dames en heren die vanwege hun omvang met hijskranen uit hun bed worden gelicht om bij hun ontbijt te kunnen... Onze vaderlandse televisiezenders grijpen de zomer aan om ons te trakteren op een opbod aan freakshows en medische wonderen. Als Koppen stopt bij 215 kilogram, dan doet Telefacts er minstens 150 kilogram bij. En omgekeerd. Ik wil er de programmatoren en aankopers aan de Reyerslaan trouwens op wijzen dat ze in de afdeling anorexie nog een paar tientallen kilogram achter liggen. Dat kan beslist beter.
De ellende gutst elke avond van mijn scherm. Ik mag wel graag eens een vagina van dichtbij zien, maar woensdagavond werden de schaamlippen op Canvas mij tijdens mijn lichte maaltijd per dubbel dozijn aangeboden. Al dan niet versneden. Het strekt de zender weliswaar tot eer dat alvast een paar van hun gesprekspartners Nederlands spraken. (‘Lipten’, schreef ik bijna, maar dat komt omdat ik nog een beetje onder de indruk ben.) Eind de jaren tachtig, tot ver in de nineties, zeilde Paul Jambers ook graag van de ene spraakmakende rariteit naar de andere. Hij zorgde er echter voor dat zijn bultenaars, slangenmensen en olifantenmannen bij ons om de hoek woonden. Dat was goed voor het SAM-gevoel, dat verstevigde het sociale weefsel. De circusnummertjes die we heden in de maag gesplitst krijgen, zijn steevast Made in the USA of het scheelt niet veel. Aangezien ze in Amerika zelfs een president hebben die verstoken is van de geestelijke vermogens om ‘hallo’ te roepen in de aars van een koe, is het geen kunst om tussen zijn onderdanen een beetje weirdo onderwerp te vinden.
‘Jamaar,’ zal ongetwijfeld iemand schrander opmerken, ‘je hoeft de knop toch maar om te draaien?’ Die mens heeft gelijk, maar achter die andere knop schuilen natuurlijk weer die FC De Kampioenen of de driemiljoenste aflevering van het swingende Canvascrack. En ik wil graag geloven dat er op café en straks op de Gentse Feesten gegrossierd wordt in het stijlvol entertainment, maar met een kleuter met windpokken in bed en een zuigeling in de wieg, is dat geen optie.
Heb dus erbarmen, televisie, want ik voel mij stilaan als een eend in de Périgord die overweegt om een maagring te laten plaatsen. Komt dat zien!

Labels: column, sam, televisie

  ¶ 14:33 0 comments