Naar de bib We hebben er amper over onderhandeld, Fré en ik. We gaan van onze zoon een Renaissancemens maken. Iemand die vlot een woordje kan meepraten over Engelse literatuur in de 19de eeuw maar die tegelijk ook op het gehoor een groene specht van zijn grote bonte neef kan onderscheiden. Als het hierover met zijn vrienden tot discussies zou komen, zal hij prompt de Latijnse benamingen Picus viridis en Dendrocopos major in de strijd gooien en achteraf met gulle hand trakteren in een bruine kroeg op zijn grote gelijk. Geen voetballer, neen. We hadden niet eens een Siciliaans drama nodig om het daarover eens te worden.
Ik zou misschien nog kunnen leven met het spelletje op zich. Je schopt op een bal en holt er achteraan, er zijn mensen die vreemdere dingen aangenaam vinden. De ellende is dat daar blijkbaar meteen ook een week lang oeverloos over geëmmerd moet worden. Als ik tot mijn afgrijzen weer eens flarden opvang van een onwaarschijnlijk doorwrochte analyse van een of andere spelfase, kan ik niet anders dan besluiten dat het voetbalterrein geen plek is waar je kinderen zonder blijvende schade kan laten opgroeien. Ze moeten mij bovendien uit de buurt houden van ouders die van hun kleuter per se een verse Pelé willen maken. Ik begrijp niet waarom Guy Verhofstadt dit geen vorm van zinloos geweld vindt om gechoqueerd over te doen. Ik zou er langs de zijlijn in elk geval mee op de vuist gaan, wat op zijn beurt alweer geen stichtend voorbeeld zou zijn voor die kleine mannen. Uiteraard besef ik dat een gezonde geest best in een lekker lichaam huist, zoals een Picus in een holle boom, maar er zijn beslist alternatieven. Als Sep zijn gewoonte beu is om als een autist van de open haard naar de keukenvenster te hollen en terug, zullen we daar eens over nadenken. Ballet, dat lijkt me wel wat.
Ondertussen mocht hij woensdag voor het eerst mee met mama naar de bibliotheek. Vooraf nam ik hem even apart om hem de ernst van het moment aan het verstand te brengen. Ik wees hem er in eenvoudige bewoordingen op dat de bibliotheek een tempel van wijsheid is, waar hij het komende decennium ettelijke uren zal doorbrengen voor allerhande interessante opzoekingen voor allerhande boeiende schoolwerkjes. Dat het instituut hem zal helpen om een intelligente, zachtaardige kerel te worden waar alle meisjes of jongens of allebei de soorten voor zullen vallen. In dat verband verzweeg ik dat er een moment zou komen dat de bib de ideale smoes zal zijn om het huis te ontvluchten.
Anderhalf uur later was Seppe terug. Uitgelaten als een Jack Russell die veertien dagen in een te kleine ruimte had gezeten. Met drie boekjes: Ik hou niet zo van de natuur, Roza, je rokt zakt af en Bas gaat op voetbal. Zucht.

Het Nieuwsblad,Koffie & Croissant, 09/02

Labels: column

  ¶ 13:51 0 comments