Martino Met Extra Augurken
vrijdag, februari 16, 2007
Joch-ei!
De Leuvense professor Arnold De Loof is bevallen van een opmerkelijke theorie. Volgens de geleerde heeft het weinig gescheeld of vrouwen legden elke maand een ei als een voetbal zo groot. Tenslotte waren we ooit allemaal reptielen. Alleen dankzij een paar misverstanden in onze drang om een hagedis of een krokodil te worden, zijn we geëvolueerd tot parasieten die zich negen maanden in de schoot van hun moeder nestelen. Jammer. Echt een gemiste kans. Eén en ander heeft immers vervelende gevolgen.
Je kan als je een paar maanden in positie bent niet even een time-out vragen omdat je rug zeer doet of omdat je een zwarte piste naar beneden wilt skiën. Ook die drankorgie achteraf, als beloning voor de doorstane angsten, kan je beter laten. Evenmin kan je het opzwellende wezentje na een paar maanden nog verstoppen. Omwille van tactische of filantropische overwegingen bijvoorbeeld, als je vreest dat je baas het zoveelste zwangerschapsverlof op kantoor niet zal overleven. En waar blijf je de kleren halen, naarmate je spruit in omvang toeneemt? Schooien bij je vriendinnen is een oplossing, maar naarmate steeds meer vriendinnen van die vriendin de drang krijgen om zich voort te planten, worden die kleren afdragertjes en geraken ze hopeloos gedemodeerd. En zwangere vrouwen zijn hovaardig, neem dat van mij aan.
Al die problemen zijn echter ondergeschikt aan het bijverschijnsel dat je een foetus in de baarmoeder niet kan vastpakken. Gelukkig, verzucht u misschien, want één keer met die slijmerige brij in je handen staan bij de bevalling is meer dan voldoende. Toch durf ik te bepleiten dat dit met een nieuwsgierige wijsneus van 2,5 jaar in de buurt handig zou zijn. Als ik Sep probeer duidelijk te maken dat zijn broertje of zusje in de buik van zijn moeder zit, kijkt hij mij aan alsof hij mij een klap wil verkopen. Er komt niemand in het lichaam van zijn moeder! Een ei daarentegen hadden we hem kunnen laten vasthouden. Dat oogt vertrouwd. De kippen van buurman Bernard leggen ook eieren. Als Seppe er één laat vallen, is papa maar een klein beetje boos. Maar ho maar als hij tijdens het avondlijk partijtje zetelspringen plots mijn vrouw verwart met een trampoline.
Dus vonden we het handig dat hij zou meegaan bij de dokter om het baby’tje op de televisie te zien. "Ja, televisie!" juichte hij voorbarig. Toen bleek dat zijn verwant under construction in niets leek op Kabouter Plop of Kulderzipken, ging grote broer echter fluks aan de haal met de afstandsbediening van de gynaecologische stoel. Kijk, zat je op zo een ogenblik maar gezellig te broeden, bij een schoteltje nootjes en met een Glenfiddich in de hand.
Het Nieuwsblad, Koffie & Croissant, 16/02
Je kan als je een paar maanden in positie bent niet even een time-out vragen omdat je rug zeer doet of omdat je een zwarte piste naar beneden wilt skiën. Ook die drankorgie achteraf, als beloning voor de doorstane angsten, kan je beter laten. Evenmin kan je het opzwellende wezentje na een paar maanden nog verstoppen. Omwille van tactische of filantropische overwegingen bijvoorbeeld, als je vreest dat je baas het zoveelste zwangerschapsverlof op kantoor niet zal overleven. En waar blijf je de kleren halen, naarmate je spruit in omvang toeneemt? Schooien bij je vriendinnen is een oplossing, maar naarmate steeds meer vriendinnen van die vriendin de drang krijgen om zich voort te planten, worden die kleren afdragertjes en geraken ze hopeloos gedemodeerd. En zwangere vrouwen zijn hovaardig, neem dat van mij aan.
Al die problemen zijn echter ondergeschikt aan het bijverschijnsel dat je een foetus in de baarmoeder niet kan vastpakken. Gelukkig, verzucht u misschien, want één keer met die slijmerige brij in je handen staan bij de bevalling is meer dan voldoende. Toch durf ik te bepleiten dat dit met een nieuwsgierige wijsneus van 2,5 jaar in de buurt handig zou zijn. Als ik Sep probeer duidelijk te maken dat zijn broertje of zusje in de buik van zijn moeder zit, kijkt hij mij aan alsof hij mij een klap wil verkopen. Er komt niemand in het lichaam van zijn moeder! Een ei daarentegen hadden we hem kunnen laten vasthouden. Dat oogt vertrouwd. De kippen van buurman Bernard leggen ook eieren. Als Seppe er één laat vallen, is papa maar een klein beetje boos. Maar ho maar als hij tijdens het avondlijk partijtje zetelspringen plots mijn vrouw verwart met een trampoline.
Dus vonden we het handig dat hij zou meegaan bij de dokter om het baby’tje op de televisie te zien. "Ja, televisie!" juichte hij voorbarig. Toen bleek dat zijn verwant under construction in niets leek op Kabouter Plop of Kulderzipken, ging grote broer echter fluks aan de haal met de afstandsbediening van de gynaecologische stoel. Kijk, zat je op zo een ogenblik maar gezellig te broeden, bij een schoteltje nootjes en met een Glenfiddich in de hand.
Het Nieuwsblad, Koffie & Croissant, 16/02
Labels: column
¶ 15:27 0 comments
