Probleemkinderen Kleine kinderen, kleine zorgen; grote kinderen, grote zorgen, dat is mij bij wijze van troost min of meer beloofd toen ik drie jaar geleden nachtenlang met Seppe rond de tafel liep. ‘Wacht maar’, zegden ervaringsdeskundigen die zowat o-ve-ral vandaan kwamen, ‘de problemen die de kleintjes veroorzaken hebben gevolgen die amper tot aan je eigen voordeur reiken, maar de straal wordt altijd maar groter.’ Ik probeer al een paar dagen iemand te vinden die mij wat meer duiding kan geven omtrent deze pedagogische axioma’s, maar ben er tot nog toe niet in geslaagd. Ik vraag mij namelijk af of die kleine zorgen waarvan sprake verondersteld worden bij iedereen hetzelfde soortelijk gewicht te hebben of integendeel van kind tot kind verschillen. In dat laatste geval zou de intensiteit van de problemen, waardoor ze veroorzaakt worden, op jonge leeftijd individueel worden bepaald en de norm zetten voor de zorgen van later. Ik probeer mij een beetje nader te verklaren.
Seppe (bijna drie jaar en van het type grote mond, klein hartje) ziet de jongste tijd een halve zoölogie op zijn kamer verschijnen. Bij voorkeur omstreeks één uur ’s nachts wordt hij huilend wakker. Hij rolt en tolt van het hoofd- naar het voeteneinde terwijl dikke tranen over zijn wangen rollen. Als je vraagt wat er scheelt, wordt hij boos en begint hij met zijn benen op zijn matras te trommelen. De vragen: ‘Heb je dorst?’ en ‘Moet je pipi doen?’ zijn doorgaans geen aanleiding tot een beschaafd gesprek. Het is pas als je vraagt of hij bang is, dat er weer enige vorm van dialoog mogelijk wordt. Hij gaat rechtopzitten, wijst met gestrekte arm en wijsvinger naar de hoek van de kamer en meldt: ‘Er is daar ne slak’. Het dier in kwestie kan ook ‘ne rups’ of ‘ne vlinder’ zijn. In volle processierupsencrisis heb ik het licht aangestoken en ben ik met preventieve walging en een swiffer in aanslag op verkenning getrokken. Niets te vinden, zelfs geen slijmspoor. Even later kon ik mij met een gerust gemoed terug lepeltjelepeltje naast Fré gaan nestelen, in de overtuiging dat het nog wel even zou duren vooraleer ik achtereenvolgens op een muis, een schaap, een vale gier, een neushoorn, een giraf en een olifant zou moeten gaan jagen.
Met dit soort futiele probleempjes houdt zijn kleine zus zich niet bezig. Nina heeft in amper twee maanden tijd al flink wat meer krediet opgebruikt. Deze week zorgde ze weer voor een verassing: ze blijkt voor de Spaanse burgerlijke stand immers niet Nina maar Mina te heten, met de ‘m’ van merde. Nadat ze eerst de medische wereld heeft uitgedaagd, lijkt ze nu dus aan te sturen op een diplomatiek conflict tussen twee bevriende naties. En wat daar de overtreffende trap van is, daar durf ik dus niet aan te denken.

Labels: column, cordoba, fré, nina, seppe

  ¶ 10:51 0 comments