Faits divers Er gaat een schok door het hele treinstel. Het deksel valt tegen het ritme in, en met een vinniger tik op het metalen bakje. Geschrokken draai ik mijn hoofd om en kijk recht in de ogen van de man. Ze zijn bloeddoorlopen (maar dat is ook de enige informatie die ze prijsgeven). Gegeneerd draai ik mijn ogen weg naar de vloer. Om mij een houding te geven, raap ik mijn krant op, die van de schok van mijn schoot is gegleden. Ze is nog precies geplooid zoals ik ze vanochtend bij het verlaten van het station moet hebben weggestopt. Het stuk op pagina 5 is nu plots het hoofdartikel van Il Messaggero. Dat het tussen de faits divers van de Romeinse binnenstad terechtgekomen is, doet vermoeden dat mijn Italiaanse collega’s op de vloer van het Pantheon al vaker met een lijk zijn geconfronteerd geweest. “Gewenning is de oorzaak van ons cynisme”, hoor ik mezelf prevelen. Waar ik het vandaan haal, weet ik niet. Ik kijk snel naast me om te zien of de dompelaar mijn gedachtengang heeft gevolgd maar hij is door het wiegen van de trein blijkbaar in slaap gevallen. Het is misschien zijn eerste warme bed sinds dagen.
Er dansen weer van die zwarte vlekken voor mijn ogen. De hitte is ondraaglijk. Ik schuif naar het uiteinde van de bank en zie dat de hendel die de verwarming regelt volledig is opengedraaid. “Niet doen,” denk ik, “smalltalk met een postbode is werkelijk het laatste wat je nu wil.” In plaats daarvan sta ik recht en probeer het venstertje open te klappen. Natuurlijk knelt het ding. Ik probeer opnieuw. En nog. Het zweet parelt op mijn voorhoofd. Ik ruk nog eens en het valt me nog net op dat in het landschap, dat aan de andere kant van de ruit voorbij schuift, geen enkel lichtpunt meer te zien is. De cadans van de trein wordt overstemd door een snerpend geraas. Kleverige mist dringt binnen. Ik krijg geen adem meer. Is er tussen Denderleeuw en Oudenaarde al ooit een trein ontspoord? Iemand probeert mij nog bij de schouders te grijpen, maar net zoals bij de Chinees gisteren komen de handen van mijn vanger te laat.  ¶ 15:35 0 comments

  Verwoest landschap Ik probeer mezelf te verplichten om door het venster te kijken en mijn blik te fixeren op een van die lantaarns. Ooit moet daar iets gebeuren. Maar voor ik het weet, focussen mijn ogen op het spiegelbeeld van de man in de ruit.
Ik tracht in mijn leven zo weinig mogelijk aandacht te besteden aan lelijke dingen. De sportkatern uit mijn krant sla ik over. Als de brievenbus vol zit met reclamedrukwerk, dump ik de stapel meteen bij het oud papier, zonder die publicaties een blik te gunnen. Het gevaar bestaat dat mijn oog blijft haken aan een zin of een titel die vervolgens door mijn geheugen achteloos wordt opgeslagen. Ik stem af op radiostations waar enkel non-stop muziek wordt gedraaid. Want als ik in een winkelstraat of wachtend bij de dokter weer een quizvraag uit de speakers hoor gulpen, erger ik mij al van voor de debiliteit van het antwoord tot mij doordringt. “Ik ga het zeggen: bruudruuster.”
Hoe langer ik naar de behaarde man kijk, hoe meer ik ervan overtuigd geraak dat hij helemaal niet zo oud is. Hij ziet er gebroken uit en sleurt een verleden met zich mee dat beslist mooi assorteert met dat dozijn plastieken supermarktzakjes dat hij naast zich op de bank heeft gelegd. Als hij met opengesperde bek geeuwt, krijg ik een ongevraagde inkijk op het verwoeste landschap van zijn mond. Tussen zijn tanden zijn bressen geslagen. De geblakerde pieken die verspreid overeind zijn blijven staan, worden binnenkort ook afgestoten door het ontstoken tandvlees. In andere omstandigheden zouden de kleuren zwart en felroze nochtans tot geslaagde combinaties leiden. Het lijf van de man lijkt langdurig blootgesteld aan lichaamsvreemde stoffen. Ze hebben zijn huid gelooid tot papier waar ik niet op wil schrijven.
Ik moet plots denken aan het lichaam van paus Pius X in de Sint-Pietersbasiliek. De prelaat ligt opgebaard in een glazen kist, in een van de zijbeuken van het gebouw. Veertig jaar na zijn dood werd hij heilig verklaard, en hoewel zijn lichaam niet gebalsemd was, bleek het intact en onvergaan. Zijn gezicht is bedekt met een bronzen doodsmasker, maar zijn beringde, hand is duidelijk zichtbaar van achter het hek. De kleur is nauwelijks te onderscheiden van dat van het groenige masker. De kleur van de dood. Ik werd minutenlang gegijzeld. De hand greep me bij de keel, alsof het mij wou laten wennen aan de gedachte van de eindigheid, die sluimert achter elke steen van de Eeuwige Stad. Een soort eindigheid die verdacht lang blijft duren. Op een plek met zoveel engelen en heiligen keek ik er niet eens van op.
Hij ademt krakend. Met zijn rechterhand krabt hij in zijn haar. Het staat in pieken overeind en kleeft bovenop zijn kruin in een klodder samen. Het is een wonder dat ik hem in deze hitte en van zo kortbij niet ruik. Zoals de man achter mij door zijn donkerblauwe winterjas met rode bies en posthoornlogo ontegensprekelijk een werknemer van De Post/La Poste moest zijn, draagt de man links van mij het uniform van een dompelaar, geschopt en uitgeteerd door het leven zelf. Maar wat doet zo een wrak in hemelsnaam op een laatavondtrein naar Oudenaarde?  ¶ 15:29 0 comments

  Denderleeuw Misschien is dat de reden dat de trein tussen de luchthaven Fiumicino en het Termini Station de Leonardo Express heet en die tussen Brussel Noord en Oudenaarde niet.
We staan al 15 minuten stil in Denderleeuw. Op het perron is niets te zien, behalve de lichtkegels onder de lantaarns, die door de dikke mist lijken te zinderen. Voor de rest beweegt er daar buiten niets. En ook in de wagon is de situatie op het eerste zicht bevroren, al kraakt de verwarming dan wel onder zijn eigen hitte. Achter mij zit een postbode. Ik liep hem voorbij toen ik een zitplaats zocht. Hij hield mij op in de middengang omdat hij moeite had om zijn frigobox in het bagagerek te plaatsen. Postbodes hijsen ook na de werkuren. Het viel mij op dat er geen bierlucht om hem heen hing. Hij rook gewoon muf. Of naar sigaretten.
Links van mij, tegen het venster aan de andere kant van de doorgang, is een man komen zitten die er ouder uitziet dan mij. Hij draagt een lange broek die veel te kort is en sportschoenen die ooit wit zijn geweest. De trein had het station Brussel Zuid al tien minuten verlaten toen hij plots in de wagon verscheen. Met slaande deuren. Ik ben er niet meer in geslaagd om daarna nog een zin te lezen.
De laatkomer ging in de hoek zitten, sloeg zijn rechterbeen over zijn linker en houdt sindsdien niet op van met zijn voet in ritmische bewegingen het aluminium deksel van het vuilnisbakje op te lichten en vervolgens weer te laten neervallen. Behalve zijn grauw geworden sokken zie ik een heel stuk van zijn behaarde scheenbeen. Op zijn winterjas zitten vaalgele vlekken. Ik vermoed dat die het gevolg zijn van eerdere treinreizen. Wie in deze hitte zijn gewatteerde jas aanhoudt, kan niet anders dan zweten als een oeros in de tropen. Maar behalve op cellulair niveau en die voet onder dat tafeltje beweegt er dus niets.  ¶ 15:25 0 comments