Verwoest landschap Ik probeer mezelf te verplichten om door het venster te kijken en mijn blik te fixeren op een van die lantaarns. Ooit moet daar iets gebeuren. Maar voor ik het weet, focussen mijn ogen op het spiegelbeeld van de man in de ruit.
Ik tracht in mijn leven zo weinig mogelijk aandacht te besteden aan lelijke dingen. De sportkatern uit mijn krant sla ik over. Als de brievenbus vol zit met reclamedrukwerk, dump ik de stapel meteen bij het oud papier, zonder die publicaties een blik te gunnen. Het gevaar bestaat dat mijn oog blijft haken aan een zin of een titel die vervolgens door mijn geheugen achteloos wordt opgeslagen. Ik stem af op radiostations waar enkel non-stop muziek wordt gedraaid. Want als ik in een winkelstraat of wachtend bij de dokter weer een quizvraag uit de speakers hoor gulpen, erger ik mij al van voor de debiliteit van het antwoord tot mij doordringt. “Ik ga het zeggen: bruudruuster.”
Hoe langer ik naar de behaarde man kijk, hoe meer ik ervan overtuigd geraak dat hij helemaal niet zo oud is. Hij ziet er gebroken uit en sleurt een verleden met zich mee dat beslist mooi assorteert met dat dozijn plastieken supermarktzakjes dat hij naast zich op de bank heeft gelegd. Als hij met opengesperde bek geeuwt, krijg ik een ongevraagde inkijk op het verwoeste landschap van zijn mond. Tussen zijn tanden zijn bressen geslagen. De geblakerde pieken die verspreid overeind zijn blijven staan, worden binnenkort ook afgestoten door het ontstoken tandvlees. In andere omstandigheden zouden de kleuren zwart en felroze nochtans tot geslaagde combinaties leiden. Het lijf van de man lijkt langdurig blootgesteld aan lichaamsvreemde stoffen. Ze hebben zijn huid gelooid tot papier waar ik niet op wil schrijven.
Ik moet plots denken aan het lichaam van paus Pius X in de Sint-Pietersbasiliek. De prelaat ligt opgebaard in een glazen kist, in een van de zijbeuken van het gebouw. Veertig jaar na zijn dood werd hij heilig verklaard, en hoewel zijn lichaam niet gebalsemd was, bleek het intact en onvergaan. Zijn gezicht is bedekt met een bronzen doodsmasker, maar zijn beringde, hand is duidelijk zichtbaar van achter het hek. De kleur is nauwelijks te onderscheiden van dat van het groenige masker. De kleur van de dood. Ik werd minutenlang gegijzeld. De hand greep me bij de keel, alsof het mij wou laten wennen aan de gedachte van de eindigheid, die sluimert achter elke steen van de Eeuwige Stad. Een soort eindigheid die verdacht lang blijft duren. Op een plek met zoveel engelen en heiligen keek ik er niet eens van op.
Hij ademt krakend. Met zijn rechterhand krabt hij in zijn haar. Het staat in pieken overeind en kleeft bovenop zijn kruin in een klodder samen. Het is een wonder dat ik hem in deze hitte en van zo kortbij niet ruik. Zoals de man achter mij door zijn donkerblauwe winterjas met rode bies en posthoornlogo ontegensprekelijk een werknemer van De Post/La Poste moest zijn, draagt de man links van mij het uniform van een dompelaar, geschopt en uitgeteerd door het leven zelf. Maar wat doet zo een wrak in hemelsnaam op een laatavondtrein naar Oudenaarde?  ¶ 15:29