Denderleeuw Misschien is dat de reden dat de trein tussen de luchthaven Fiumicino en het Termini Station de Leonardo Express heet en die tussen Brussel Noord en Oudenaarde niet.
We staan al 15 minuten stil in Denderleeuw. Op het perron is niets te zien, behalve de lichtkegels onder de lantaarns, die door de dikke mist lijken te zinderen. Voor de rest beweegt er daar buiten niets. En ook in de wagon is de situatie op het eerste zicht bevroren, al kraakt de verwarming dan wel onder zijn eigen hitte. Achter mij zit een postbode. Ik liep hem voorbij toen ik een zitplaats zocht. Hij hield mij op in de middengang omdat hij moeite had om zijn frigobox in het bagagerek te plaatsen. Postbodes hijsen ook na de werkuren. Het viel mij op dat er geen bierlucht om hem heen hing. Hij rook gewoon muf. Of naar sigaretten.
Links van mij, tegen het venster aan de andere kant van de doorgang, is een man komen zitten die er ouder uitziet dan mij. Hij draagt een lange broek die veel te kort is en sportschoenen die ooit wit zijn geweest. De trein had het station Brussel Zuid al tien minuten verlaten toen hij plots in de wagon verscheen. Met slaande deuren. Ik ben er niet meer in geslaagd om daarna nog een zin te lezen.
De laatkomer ging in de hoek zitten, sloeg zijn rechterbeen over zijn linker en houdt sindsdien niet op van met zijn voet in ritmische bewegingen het aluminium deksel van het vuilnisbakje op te lichten en vervolgens weer te laten neervallen. Behalve zijn grauw geworden sokken zie ik een heel stuk van zijn behaarde scheenbeen. Op zijn winterjas zitten vaalgele vlekken. Ik vermoed dat die het gevolg zijn van eerdere treinreizen. Wie in deze hitte zijn gewatteerde jas aanhoudt, kan niet anders dan zweten als een oeros in de tropen. Maar behalve op cellulair niveau en die voet onder dat tafeltje beweegt er dus niets.  ¶ 15:25