De gele taxi We gaan er veel te gemakkelijk vanuit dat boeken en geschriften opgehouden zijn met ingrijpende veranderingen teweeg te brengen toen de asse van de laatste boekverbranding is gedoofd of de recentste censuurlijst op het bovenste schap van de ramsj te rusten werd gelegd. Zelfs voor zonderlingen als ik, die het warm krijgen van prentenboekjes met naïeve tekeningen, loert het gevaar op elke pagina.
Ik besefte voor het eerst dat literatuur gevaarlijk was toen ik in het vijfde jaar van de humaniora door de leraar Duits werd gesommeerd om in zijn afstudeertaal een boekbespreking bij elkaar te schrijven van een Nederlandstalig meesterwerk. Van de man weet ik alleen nog dat zijn naam Italiaans klonk, wat mij toen ook al een onfrisse combinatie leek. De gevolgen van zijn opdracht staan mij nog scherp voor de geest. Der Lehrer zag er immers de humor niet van in dat ik voor een volume uit de Pietje Puk-reeks had gekozen. Ook al was mijn synthese van de verhaallijn nog zo krachtig en had ik de stilistische kenmerken van de roman nog zo gedetailleerd gefileerd, zijn verdict stond al bij voorbaat vast: hij zou mij deze rebelse daad duur betaald zetten. Hij maakte zoveel misbaar over zo een klein Pietje dat ik vandaag op straat door oud-klasgenoten nog geregeld word aangesproken met Puk. Ingrijpend, zoals ik al zei. Mijn kennis van de taal van Goethe is nooit meer voorbij het Jean-Marie Pfaff-niveau geraakt.
U begrijpt dat de angst mij om het hart sloeg toen Fré samen met Seppe naar de uitverkoop van de bibliotheek ging. Ze kwamen echter terug met een alleraardigst uitziend boekje dat de titel De gele taxi droeg, uitgegeven in 1946 in de ‘Een gouden boekje’-reeks van De Bezige Bij. Op de kaft staat een leuke tekening van een vrachtwagenbestuurder en een chauffeur in een gele taxi die, zo lijkt het althans, net bruusk hebben moeten remmen om een overstekend poesje het leven te redden. Toen Seppe zich die avond tegen mij aan schurkte voor het verhaaltje, had ik bijgevolg alle argwaan verloren en was er niets meer dat deed vermoeden dat mijn lichaamshaar na elke pagina meer rechtop zou gaan staan. De taxichauffeur in kwestie rookt als een oververhitte autoband en ontpopt zich al op pagina 2 tot een macho die een alleenstaande moeder verleidt met de pk onder de motorkap. In het bijzijn van haar minderjarige kind, scheurt hij door het verkeer en racet hij toeterend over trottoirs. Mijn wereld stond stil toen bleek dat de moeder dit gedrag ook nog schijnt goed te praten en de man zelfs aanmaant om door het rode licht te rijden. Het boek eindigt met een treinconducteur die op een rijdende trein springt.
‘Cool’, oordeelde Seppe. Waardoor ik sterk overweeg om het uitstapje naar de Boekenbeurs te schrappen en toch maar te investeren in Play Station.

Labels: column, seppe

  ¶ 14:19