vrijdag, november 02, 2007
Grote Peter Van de Veire
Het is niet mijn gewoonte om mijn persorgaan aan te wenden om een ongemak aan te klagen dat mij persoonlijk te beurt valt, maar ik voel dat het tijd is om op deze regel een uitzondering te maken. Vooral omdat ik het lichtblauwe vermoeden heb dat er in Vlaanderen heel wat jonge vaders wonen die gelijkaardige problemen ervaren. Voor hen kan deze open brief misschien een steun zijn en een signaal dat ze in de Grote Ochtendchaos niet alleen staan.
Heeft u driejarige kinderen, meneer Van de Veire? Ik vermoed van niet. Anders zou u ongetwijfeld weten wat er gebeurt als u tijdens uw gewaardeerd ochtendprogramma De Grote Peter Van de Veire Ochtendshow op Studio Brussel omstreeks 7.30 uur de megahit Mega Mindy lanceert, maar de plaat al na amper een paar zinnen afbreekt. Bij het horen van de eerste akkoorden stopt mijn zoon Seppe met het oplepelen van zijn cornflakes. Mijn echtgenote en ik hadden hem na twintig minuten ellende nochtans zover gekregen dat hij vertrouwen kreeg in de rode voorwerpen die tussen de zoete chips zwommen. Ik had me in de Colruyt immers van doos vergist en had, in de plaats van de Kellogg’s Special K, een doos Special K Rode Vruchten gekocht. Die dingen zijn zuur, meneer Van de Veire. Nog maar net had ik mijn zoon opnieuw aangemaand voort te maken met zijn ontbijt of u begaat dus de vergissing de roze redster van de wereld het zwijgen op te leggen. Denkt u dat mijn zoon op dat ogenblik nog oor heeft voor mijn bevel? Gelooft u werkelijk dat het hem nog een zak kan schelen dat hij tijdens het vingerverven van appels of van gevallen bladeren, bij Juf Stien, honger zal hebben? Integendeel, de rest van de ochtend – en nog weken nadien – scandeert hij te pas en vooral te onpas: ‘Peter Van de Veire heeft Mega Mindy gestopt’. Ondertussen tikt de klok verder en moet er nog gewassen en geplast worden. In de plaats daarvan zingt Seppe plaatsvervangend de grote protestsong aan het oor van zijn kleine zus. Nina begint bijgevolg te schreeuwen en levert daarmee haar persoonlijke bijdrage aan de veldslag die ochtendritueel heet.
Een grapje kan ik best hebben, mijnheer Van de Veire, maar doorgaans weet u echt niet van ophouden. Gisteren liet u naar aanleiding van de gevangenschap van Valère Lauwers in Turkije fragmenten horen van Jo Vally-hits. Tot mijn grote ontsteltenis moest ik vaststellen dat mijn zoon die nog cool vond ook. Het zou mij dus niet verbazen mocht hij de komende weken flarden Si si si kerida en Mijn hart roept uit je t’aime reproduceren.
Ik wil u bij deze laten weten dat ik u persoonlijk aansprakelijk acht als het met zijn opvoeding finaal fout loopt. Voor de rest wens ik u en uw moesjiemoesjie nog een fijne dag.
Heeft u driejarige kinderen, meneer Van de Veire? Ik vermoed van niet. Anders zou u ongetwijfeld weten wat er gebeurt als u tijdens uw gewaardeerd ochtendprogramma De Grote Peter Van de Veire Ochtendshow op Studio Brussel omstreeks 7.30 uur de megahit Mega Mindy lanceert, maar de plaat al na amper een paar zinnen afbreekt. Bij het horen van de eerste akkoorden stopt mijn zoon Seppe met het oplepelen van zijn cornflakes. Mijn echtgenote en ik hadden hem na twintig minuten ellende nochtans zover gekregen dat hij vertrouwen kreeg in de rode voorwerpen die tussen de zoete chips zwommen. Ik had me in de Colruyt immers van doos vergist en had, in de plaats van de Kellogg’s Special K, een doos Special K Rode Vruchten gekocht. Die dingen zijn zuur, meneer Van de Veire. Nog maar net had ik mijn zoon opnieuw aangemaand voort te maken met zijn ontbijt of u begaat dus de vergissing de roze redster van de wereld het zwijgen op te leggen. Denkt u dat mijn zoon op dat ogenblik nog oor heeft voor mijn bevel? Gelooft u werkelijk dat het hem nog een zak kan schelen dat hij tijdens het vingerverven van appels of van gevallen bladeren, bij Juf Stien, honger zal hebben? Integendeel, de rest van de ochtend – en nog weken nadien – scandeert hij te pas en vooral te onpas: ‘Peter Van de Veire heeft Mega Mindy gestopt’. Ondertussen tikt de klok verder en moet er nog gewassen en geplast worden. In de plaats daarvan zingt Seppe plaatsvervangend de grote protestsong aan het oor van zijn kleine zus. Nina begint bijgevolg te schreeuwen en levert daarmee haar persoonlijke bijdrage aan de veldslag die ochtendritueel heet.
Een grapje kan ik best hebben, mijnheer Van de Veire, maar doorgaans weet u echt niet van ophouden. Gisteren liet u naar aanleiding van de gevangenschap van Valère Lauwers in Turkije fragmenten horen van Jo Vally-hits. Tot mijn grote ontsteltenis moest ik vaststellen dat mijn zoon die nog cool vond ook. Het zou mij dus niet verbazen mocht hij de komende weken flarden Si si si kerida en Mijn hart roept uit je t’aime reproduceren.
Ik wil u bij deze laten weten dat ik u persoonlijk aansprakelijk acht als het met zijn opvoeding finaal fout loopt. Voor de rest wens ik u en uw moesjiemoesjie nog een fijne dag.
Labels: brieven, column, nina, seppe
¶ 14:17
