Ziekteverlof We moeten af van drieletterwoorden. Die brengen ons alleen maar onheil en ellende. Als we iets onthouden van BHV, dan is het dat we het zo snel mogelijk willen vergeten. Dat geldt ook voor RSV. Ook van dat verlammende virus weet ik het fijne niet maar over de gevolgen ben ik evenzeer niet te spreken.
Die naam viel dinsdag voor het eerst in de consultatiekamer van de pediater. De jonge dokter was zo lief om meteen ook de verklaring van de afkorting te geven maar die ontging mij volkomen. Nina probeerde op dat ogenblik om niet te stikken in haar eigen slijm en putte zich desondanks toch nog uit om één van haar liefste glimlachjes tevoorschijn te toveren. Dat is niet bevorderlijk voor de parentale concentratie. Omdat er zich bovendien ook nog eens een dubbele longontsteking een weg naar binnen had gebaand, was het verdict kort en krachtig: ‘dat wordt uitzieken in het ziekenhuis’. Het lachen verging mijn lieve schat toen een voedselsonde zich even later een weg zocht naar haar maag en al helemaal toen een naald op zoek ging naar bloed. En nog eens. En nog eens. Heeft ze wel aders, heeft ze wel bloed, dacht ik. Maar daar hield ik mee op toen ze me door haar zuurstofkoepel recht in de ogen keek. Hemel! Ze dacht toch niet dat ík haar als speldenkussen gebruikte? Het was de verpleegster! Als babygansjes het eerste bewegende voorwerp voor hun moeder aanzien, dan leek het me helemaal niet zo verwonderlijk dat mijn kleine meisje mijn hulpeloze gezicht voortaan zou associëren met de pijn die haar werd aangedaan. Ik gaf mijn wijsvinger de opdracht om de palm van haar handje nog wat zachter te strelen, maar ze kneep hem fijn.
Toen ik dezelfde avond thuis kwam bij kind twee, werd ik verwelkomd met een hoestaanval. Seppe wou een knuffel. Zijn mama ook. Hij had het warm. Zij ook, maar ze moest naar Nina om daar te nachtwaken. Hij wou wat drinken en werkte vervolgens het enige halve boterhammetje naar buiten dat er die dag was ingegaan. Arme schat. ‘Seppe ook een beetje ziekjes.’ Zijn zeurende ‘Papa, ik wil bij jou in bed slapen’ had bijgevolg hetzelfde effect als dat glimlachje van zijn minizus eerder op de dag. Ik bezweek, liet hem in mijn eenzame sponde en deed vervolgens geen oog dicht. Bronchitis en een premature longontsteking oordeelde de dokter ’s anderendaags. Niet te vatten in een drieletterwoord, maar minstens even ingrijpend. Mijn herfstvakantie was nu officieel veranderd in ziekteverlof.
Sindsdien ontmoeten mijn vrouw en ik elkaar enkel bij het overhandigen van de ontbijtkoeken in kamer 462, waarbij we wat zuinige medische informatie uitwisselen. Niet geslapen, veel gerocheld. Ben jij oké? Daarna gaat zij brood verdienen en geniet ik van alweer een dag zalig nietsdoen.

Labels: column, fré, nina, seppe

  ¶ 17:14