Op weduwschap Het is 7 uur en ik krijg een sms’je. Ik laat de drinkende baby lichtjes naar achter overhellen zodat ik met mijn linkerhand, waarmee ik haar hoofdje ondersteun, bij mijn gsm kan. Zolang de wetenschap er niet uit is of die stralen schadelijk zijn, gun ik de academici het voordeel van de twijfel. Nina laat een boer. De 70cc die reeds in haar slokdarm was verdwenen keert voor een deel terug. Net nu ik vergeten was om haar een slabbetje voor te knopen. De witte Ikeazetel slorp de Nutriton sneller op dan mijn dochter. Het kussen omdraaien voor het bezoek dat zaterdag komt, is geen optie want daar heeft Seppe een paar weken geleden een boterham met choco op laten vallen. ‘Alles in orde met de kindjes?’ vraagt Fré, net voor ze de Chunnel inrijdt voor een reis onder de zee.
‘Ik wil er uit!’ roept Seppe in de keuken. ‘Eerst je cornflakes en je boterham’, antwoord ik. ‘En is je Yakult al op?’ Hij beweert van wel. ‘Ik geloof je niet’, roep ik terug. En ik heb daar redenen voor. Anders duurt het een halfuur vooraleer hij er begint over na te denken om een hap te nemen. Doorgaans moet ik dan nog een paar schrikbeelden oproepen van kindjes met dikke buiken uit Biafra vooraleer er effectief vooruitgang wordt geboekt. En aangezien hij niet weet wat er eind de jaren ’60 in dat deel van Nigeria is gebeurd, is dat dan alleen nog maar te danken aan Fré die ter compensatie de rol van begrijpende ouder op zich heeft genomen. Maar nu is Fré er niet en zit hij bovendien nog maar tien minuten in zijn stoel. ‘Ik moet pipi doen’, zegt hij. Omdat ik Nina te bruusk in haar relax zet, kotst ze ook de rest van die 70cc uit. Ik laat haar in eigen nat sudderen terwijl ik verhinder dat Seppe de overlast nog doet toenemen. ‘Waar zijn je cornflakes en je boterham?’ vraag ik. Er ligt amper een maïsvlok op de grond. ‘Op’, bevestigt hij.
Dit lijkt een kantelmoment. De babysit belt aan, Seppe wil niet zijn volledige speelkamer maar alleen zijn geïmproviseerde sinterklaasstaf en zijn, als mijter dienstdoende, Bob De Bouwerhelm meenemen naar de badkamer. Bovendien blijkt hij het meteen eens met de outfit die zijn moeder heeft klaargelegd. Het is 7.59 uur als we de deur uit gaan, 8.10 uur als ik een parkeerplaats vind en 8.17 uur als ik hem op school drop. Mooi op tijd om over een kwartier op mijn afspraak te zijn. Nog even bij de bakker langs, anders sterf ik deze middag een hongerdood. ‘Goedemorgen’, zegt de bakkersvrouw. ‘Onze Fikkie heeft een kilogram pralines opgevreten (...). We waren op weg naar mijn schoonbroer (...) en ik had het cadeautje op de achterbank gezet (...). Hij is er vreselijk ziek van geweest (...). Hebben jullie een hond? (...)’
Weer een sms van mijn vrouw. ‘Waarom antwoord je niet?’ Heerlijk.

Labels: column, fré, nina, reizen, seppe

  ¶ 10:13