Slecht idee ‘Kijk daar, Koktkot en Kedei’, schreeuwde Seppe. Hij was voor de dertigste keer de hazelnoten aan het oprapen die moeder Natuur ons ook dit jaar weer met zoveel walging voor matigheid geschonken had. Seppe heeft er een erezaak van gemaakt om ze allemaal te verzamelen. Hij gebruikt daarvoor de kruiwagen van kabouter Klus en de veiligheidshelm van Bob De Bouwer. Je weet tenslotte maar nooit met die hazelnoten. Stel dat er een ambitieus exemplaar tussen hangt, dat denkt dat het een kokos is. ‘Dat kan niet, Seppe’, riep ik terug van in de keuken. ‘Kotkot en Kedei komen alleen als het zonnetje gaat slapen.’
‘Ze zijn met drie en ze willen voetballen’, preciseerde hij vervolgens, uitdagend van in het deurgat. Nu klopt het wel dat de twee kippen van buurman Bernard sinds kort een vriendinnetje meebrengen als ze ’s avonds in de boom komen kameren, maar dat het triootje nu ook overmoedig zou worden door overdag voor de voeten van de hazelnootfreak te lopen, leek mij straf. Maar goed, hij had dus mijn aandacht getrokken en ik volgde mijn zoon naar buiten. Tegen de esdoornhaag zaten naast Seppes rode voetbal inderdaad drie stuks pluimvee. Ze keken dwaas de wereld in en vergaten daarbij zelfs bang te zijn. Ik keek op dezelfde manier terug.
‘Een goed idee?’ vroeg Seppe. Sinds hij mij de vraag heeft gesteld wat dat was, ‘een goed idee’ en ik hem de uitleg schuldig moest blijven (weer die dwaze blik!), probeert hij mij te pas en te onpas aan een begin van antwoord te helpen. Er ging mij een licht branden. ‘Neen, vriend,’ sprak ik vaderlijk, ‘dit is wat we noemen een slecht idee.’ Het was immers duidelijk dat de dieren, die mijn zoon nu met ware doodsverachting tot op twee meter genaderd was, wilde fazanten moesten voorstellen. Hangfazanten die je hier, in deze uithoek van Vlaanderen, sinds een paar weken bij bosjes tegen het lijf loopt. Als je gaat joggen in het Kluisbos strompelen ze verveeld voor je voeten. En net als vorig jaar zal er ook nu wel weer dagelijks een koelie voorbijkomen, met een veer op zijn hoed en een kaki vestje aan, om ze te voederen. Anders gaan ze gegarandeerd dood van de honger. Vorig weekend ontdekte de politie dat die veredelde kippen vetgemest zijn op het domein van de baron, als verzetje voor zijn vrienden van de natuur. Op zonnige zondagen komen ze die beesten dan doodschieten met van die spuiten vol hagelbollen. Dat is niet eens belachelijk, dat is zielig. Vergelijken met een schietkraam slaat echter nergens op. Daar valt meer eer te halen aangezien die krijtpijpjes al eens durven weg te draaien door de luchtverplaatsing. Deze schietschijven van pluimen daarentegen kan je gewoon doodaaien zonder dat ze iets in de gaten hebben.
Seppe begreep het niet. Ik ook niet.

Labels: column, milieu, ronse, seppe

  ¶ 14:25