Loslaten ‘Growing up, being wild.’ Seppe wou deze ochtend zijn rode t-shirt aan met dat gemeen kijkend ventje tussen de tepels. Ik begin te vermoeden dat hij de voorbije maanden stiekem heeft leren lezen. Niet dat hij voor het slapengaan al de jongste Brusselmans beduimelt maar deze week ging hij met zijn kleefvingers toch al de chroomletters op de kont van een dure Duitser te lijf. ‘ESP’ stond er en hij beweerde dat het zijn naam en bij uitbreiding ook zijn auto was. Omdat ik zelf weinig ervaring heb met chroomletters (de mijne zitten altijd onder de modder) sleurde ik de combinatie door Google. Bleek dat het een elektronisch stabiliteitsprogramma betrof. Een chip dus die ze tijdens de assemblage van mijn zoon beslist zijn vergeten in te planten. Seppe is niet stabiel. ’s Morgens aan de ontbijttafel is hij tergend traag en voor de rest gaat hij veel te snel.
‘Ik ga met Marthe trouwen’, beweert hij bijvoorbeeld. Marthe is de blonde stoot uit zijn klas, die er dreigt voor te zorgen dat mijn zoon een vorm van bindingsangst zal mislopen, waar elk beetje gezonde jongeling het jongste decennium mee heeft gekampt. Deze zomer tijdens zijn verjaardagsfeestje voerde hij haar chocoladetaart op een manier dat ik voor haar lijn begon te vrezen. En toen haar mama vorig weekend vroeg of Seppe op de gele snipperdag mocht komen spelen, wist ik dat ik hem weer een beetje meer zou moeten lossen. Ze hebben een hele namiddag van kokeneten gespeeld in het poppenhuis. Marthe heeft pannenkoeken gebakken en de zoetigheid die daarmee gepaard ging, blijft nadruipen. ’s Anderendaags stond zijn eerste-date-ooit hem op te wachten aan de schoolpoort. Ze had de t-shirt aan die hij haar cadeau had gedaan. Seppe heeft haar hand gegrepen en vervolgens zijn ze door de pas geïnstalleerde kus- en knuffelzone van de speelzaal gezweefd. Ware het niet dat het de blauwe dag was, het had zonder problemen de roze kunnen zijn.
In afwachting dat een of andere supernanny mij geruststelt dat er niets fundamenteel fout is, klamp ik mij vast aan een paar andere gedragskenmerken. Hij voorziet alle kinderliedjes van een nieuwe tekst, waar woorden in voorkomen die met het laatste eind van de spijsvertering te maken hebben. Voor iemand die op het punt staat in een vaste relatie te stappen, lijkt mij dat alvast behoorlijk kinderachtig. Bovendien viel het mij op dat hij heel handig is met poppen, meer bepaald met het coifferen van hun hoofdhaar. In Marthe haar plaats zou ik mij ernstig vragen stellen!
Misschien dat zijn zus hem de komende tijd weer een beetje op het rechte pad kan brengen. Meisjes zijn naar het schijnt sneller volwassen. En dat is met Nina niet anders. Vandaag gaat ze het huis uit. Na bijna zes bewogen maanden, weg vanonder moeders rokken. Naar de crèche.

Labels: column, nina, seppe, verliefd

  ¶ 09:52