De klok tikt Het gebeurt dat ik in het voorbijkomen eens op de weegschaal ga staan. Eerder uit een soort schuldgevoel, omdat we dit ding nu eenmaal ooit gekocht hebben en het anders weggesmeten geld zou zijn, dan uit nieuwsgierigheid. De weegschaal lijkt wat dat betreft op de keukenrobot, die moet ook af en toe hakselen en mengen om te rechtvaardigen dat hij veel te veel plaats inneemt op het onderste schap van de keukenkast. Ik meende mij te herinneren dat het schermpje de jongste keer nog 82,5 had aangeduid. Nu stond er voorwaar 87 op. Precies omdat het gebruiksvoorwerp er doorgaans nogal bestoft bij staat en iemand mij ooit wijsgemaakt heeft dat inactiviteit de ideale manier is om snel te verslijten, vermoedde ik bijgevolg een panne.
Het was Fré die suggereerde dat ik misschien gewoon verdikt was. Ze zei dat met een zeker leedvermaak die haar tot voor een dikke maand totaal vreemd was. De gynaecoloog had haar bezworen niet als een gek aan sport te beginnen doen om haar babyvet kwijt te geraken en Greet had daar bovendien aan toegevoegd dat het minstens een vol jaar zou duren vooraleer haar lichaam zich weer een beetje hersteld zou hebben. Toen echter ook die laatste zwarte broek begon te knellen, was voor mijn vrouw de maat vol. Sindsdien duikt ze tweemaal per week in een soort serre, waar de temperatuur wordt opgestookt tot een een gezellige veertig graden, om daar aan lichaamsbeweging te doen.
Ik informeerde de voorbije weken geregeld of in het afslankhuis ook mannen gesignaleerd worden, maar dat bleek gelukkig niet het geval. Ik zag het als een bevestiging van mijn levensstijl, waarin de repen melkchocolade van Cote d’Or (met kleine stukjes hazelnoot) en democratisch geprijsde chocoladekoekjes een steeds prominentere rol zijn beginnen te spelen. ‘Ik kan het toch ook niet helpen dat ik zwakke achillespezen heb die beginnen te ontsteken zodra ik een kilometer loop’, hoor ik mij telkens zeggen als iemand mij daar op aanspreekt. Want sneller dan een weegschaal waren de opmerkingen van vrienden en kennissen, die zich weliswaar enkel konden baseren op visuele waarnemingen. Een beetje wetenschapper zal dat soort empirisch onderzoek met graagte kelderen.
Tot ik deze week een anoniem mailtje toegestuurd kreeg met de link naar de World Clock van www.poodwaddle.com. Daarop kan je de evolutie van een onwaarschijnlijke reeks statistische gegevens op de voet volgen. Het gaat van de toename van de wereldbevolking over het aantal hectaren bos dat verdwijnt en de slachtoffers van de verdrinkingsdood tot het aantal cardiovasculaire ziektes. De meeste klokken tikken onwaarschijnlijk snel. Tijdens het tikken van dit stukje heeft de wereld bijvoorbeeld op een uur tijd 2.336 lijders aan hart- en vaatziekten bijgemaakt. En aangezien statistiek naar verluidt wel een wetenschap is en mijn weegschaal echt niet kapot blijkt te zijn, ga ik dit weekend beslissen hoe ik vanaf volgende week wil afvallen.

Labels: column, dikke mannen, fré

  ¶ 11:26