Procedure 47ter: the body Mijn leven hangt blijkbaar aan elkaar van de gewoontes en procedures. Van de manier waarop ik de eerste trede van de trap opstap, nadat ik eerst met de rechterhand de derde stijl van de trapleuning heb vastgepakt (er moet dringend weer een lik verf op) tot het trucje waarmee ik de dop van de tube tandpasta afdraai. De tube wordt met name met de rechterhand bij de buik gegrepen en de kop wordt er tussen duim en wijsvinger afgevezen. De linkerhand draait de tandenborstel ondertussen al in het bekertje met water. Vervolgens worden beide handen in een afgemeten waterballet bij elkaar gebracht. Op het eerste gezicht zijn het banale routines die het bestaan eenvoudiger maken. Het besef dat iets je leven dirigeert, zonder dat je ook maar ene moer inspraak hebt, is echter ook behoorlijk angstaanjagend.
De ernst van de feiten drong een paar weken geleden pas tot mij door toen mijn vaderfiguur een paar dagen aan de routine wou ontsnappen bij de zuiderburen. Ik werd verondersteld langs te gaan om te verifiëren of de oren van de sanseveria nog rechtstonden en de goudvis nog niet dehydrateerde (ook dit jaar niet). Ik werkte mij, zoals ik mijn hele jeugd in de ouderlijke woonst al had gedaan, langs de garagepoort naar binnen. Het licht aanfloepen hoefde niet want ook al zouden mijn voeten plots kreupel zijn of stekeblind aan de eksterogen, dan nog zouden ze mij automatisch door het hindernissenparcours loodsen. Langs de auto en de koersfiets, onder het rekje met verfpotten en tegelijk een ietsiepietsie naar links uitwijkend om de vuilniszak te ontwijken. Daar stond nu echter de wasmachine, waardoor ik ter hoogte van de onderbuik onzacht met de waspoederlade in aanraking kwam. Pijn gedaan! Gelukkig hadden Fré en ik eerder al beslist om het bij twee kinderen te houden.
Dat tweede kind is na vier maanden trouwens ook goed bezig danig in te grijpen in onze echtelijke gewoontes. De nachtelijke zuigfles is voer voor een komische film. Een stomme. Het is 4 uur, Nina kraakt en steunt en begint vervolgens weer te krijsen. Ik stap uit bed, snuffel ter hoogte van haar kruis en begeef mij opnieuw naar de sponde. Tenzij het geuralarm is afgegaan. Ondertussen heeft Fré de fles in de flessenverwarmer gezet, mijn hoofdkussen tegen het hoofdeinde geschikt en duwt ze een extra kussen onder mijn linkerarm. Tegen die tijd kan er gegeten worden. Tien minuten later vlijt Nina zich op mijn kathedraal in afwachting van het boertje. Dan wordt het eerste woord gezegd. ‘Als ze op jouw borst ligt, weent ze nooit’. Fré is weliswaar slaapdronken en een beetje jaloers maar voegt er vervolgens toch aan toe: ‘Koen the body Lauwereyns’. Tien minuten later val ik in slaap, in de overtuiging dat ze het meent. Een heerlijke gewoonte.

Labels: column, fré, nina

  ¶ 11:43