Verwondering Ik moet het u niet vertellen hoe het voelt: de fierheid van een vader die zijn zoon met een schitterend rapport ziet thuiskomen, met op zijn gezicht de weerschijn van een stralende toekomst. Dat het schitterende rapport binnen was, daar had juf Kristine ons al over getipt tijdens Seppes allereerste oudercontact. ‘Ik ben al blij dat hij niet zo’n peuter is die met geen stokken enthousiast te krijgen is’, zei ze. Pardon? Ik dacht dat ik het verkeerd begrepen had. Maar neen, blijkbaar worden de hangjongeren, die met een air alsof ze het allemaal al eens gezien en meegemaakt hebben en de hele dag apathisch voor zich uit zitten te staren, almaar jonger. Hangpeuters hebben geen zin in puzzels, vinden meezingen met De wielen van de bus kinderachtig en schijnen te weten dat het gastro-enterologisch onmogelijk is dat een opgegeten Roodkapje ongeschonden uit de balg van een wolf kan kruipen. Sorry, maar ik vind dat veel dramatischer dan een gebroken heup en een prins die in Milaan gaat shoppen samen. Aangezien Seppe al verwonderd is dat het kapje róód is, mag hij na de zomer naar de eerste kleuterklas.
De weerschijn van een stralende toekomst was desondanks vrijdagmiddag niet van zijn gezicht af te lezen. Mijn zoon was boos. De dagen voordien had hij in de klas preventief de verjaardagen gevierd van alle kindjes die tijdens de grote vakantie geboren zijn, inclusief de zijne, en daar wou hij best nog een paar weken mee doorgaan. De gedachte dat hij bovendien de komende twee maanden aan de zijde van zijn verwekkers zou moeten doorbrengen, leek hem niet bepaald vrolijk te stemmen. Althans, dat dachten we. De waarheid was dat hij zijn uitgelatenheid gewoon opspaarde tot maandagavond.
Na Nina’s oogonderzoek werd het licht immers op groen gezet. ‘Hij mag binnen’, zei de verpleegster. Ook nu weer dacht ik dat ik het niet goed begrepen had. Om de besmetting met allerlei sluimerende kinderziektes te vermijden, kreeg Seppe de voorbije maanden alleen van achter glas zicht op zijn premature zus. Geloof me, op de duur gaat een mens overal bacteriën en vieze beesten zien. Maar vandaag moest aan die quarantaine dus een eind komen. Twee maanden en een klets na haar geboorte zou zus immers de laatste etappe in de rittenkoers Córdoba-Ronse rijden, met aankomst in het bedje dat Seppe de dag voordien genereus voor een exemplaar van een grote jongen had geruild.
De deur draaide open en broer stond voor het eerst echt oog in oog met kleine zus. Achter die deur van neonatologie nummer drie lagen alle verwondering en alle uitgelatenheid van de hele wereld opgestapeld. Was ik maar een hangjongere en kon ik daar maar voor de rest van mijn leven naar blijven kijken.

Labels: column, cordoba, hangjongeren, nina, seppe

  ¶ 17:35