Oma haar Tour Mijn oma was onnavolgbaar op de fiets. Ze droeg nooit de bolletjestrui in de Tour Féminin, maar reed wel wekelijks met vier boodschappentassen de Kruisstraat naar omhoog. Haar stalen ros alleen al was zwaarder dan één nat gewogen Rasmus. Reken daarbij mijn oma zelf, de zakken met bussels prei en conserven die links en rechts van haar stuur hingen te bengelen, plus een kabas of ikzelf achterop en je ziet zo een rasechte Flandrienne voor je geestesoog verschijnen. Dat is ook wat oma nu is: een geest. In mijn kop. Ze doet daar nog steeds wat ik haar jarenlang live heb zien doen. Koffie maken op de Leuvense stoof bijvoorbeeld, terwijl opa naar de koers zit te kijken. Het is de stoom van haar koffiekan die mijn ogen nat maakt.
Het was altijd koers. Op de soundtrack van mijn jeugd hoor ik de claxons van opgejaagde sportdirecteurs met daartussen Fred De Bruyne. Zijn stem kwam van heel ver omdat Frankrijk zelf toen ook nog een heel ver land was. Over de cols reden alleen Peugeots, geen satellietwagens. Fred moest zijn commentaar bijgevolg roepen zodat ik het tot onder de tafel aan opa’s voeten zou kunnen horen. Daar lag ik wielerdronken te worden en van de koekjes te eten die oma mij in het voorbijtrippelen toestopte. Soms bleef ze plomp voor het scherm staan en begon opa te schreeuwen en met zijn korte dikke pootjes te wapperen omdat hij het wiel van Zoetemelk of de peer van Pollentier niet meer zag. ‘Wat is het daar toch schoon’, zei oma dan. ‘Al die schone vues.’ En ze liep weer verder.
Ik lig met Nina op mijn buik naar de Tour te kijken. Seppe is gisteren met zijn mammie en pappie naar Plopsaland geweest en zit op de mat met die ellendige mini-Kwebbels en Piet Piraatjes te spelen die Gert Verhulst hem opgedrongen heeft. Smul valt altijd om. ‘Omdat hij te veel plopkoeken gegeten heeft’, weet Sep. Dus wil hij er ook nog een. De cameraman in de helikopter volgt minutenlang een illegale vale gier in de vlucht, dan een gezin gemzen tijdens een beklimming, een plukje paarden. Op de achtergrond rijden de renners voorbij in een onmetelijk mooi landschap. ‘Bekijk dat’, gebied ik Fré, terwijl ze koffie inschenkt. ‘Straks wil je zelf ook weer naar die Pyreneëen’, zegt ze. Ik knik en smeek honderd keer maar ze wil naar zee. In de plaats krijg ik een chocoladekoekje. Nina laat een scheet die op de een of andere manier bij het scenario hoort.
Pascal Platel verklapte vorige week aan Karl Vannieuwkerke dat de Tour de kerstboom voor de zomer is. En al lijken de renners zelf steeds minder op schitterende ballen, ze zullen nog veel harder hun best moeten doen om mijn plezier te bederven. Veel te schone vues.

Labels: bergen, column, fré, nina, Pyreneeën, seppe, televisie

  ¶ 11:23