Als je op de A45 van Lucena naar Cordoba rijdt, dan kan je ter hoogte van de Rio Guadajoz een ooievaar zien broeden. De vogel torent op de schouw van een verweerde veldoven. Het was een teken, dat wist ik wel zeker.
Ik vond die zaterdag overal tekenen. In de zacht glooiende heuvels zag ik de borsten van jonge maagden, al ontgaat de kern van die boodschap mij tot op vandaag volledig. Misschien werd ik gek van radeloosheid en wanhoop. Hoedanook, toen ik bij valavond achter de ziekenwagen reed, putte ik uit het tafereel op de een of de andere manier moed. De ooievaar zat rustig op zijn nest en keek hoe het leven zijn gewone gang ging. De olijfboer stookte het snoeihout op en op de autovia kwam een vrouw in barensnood voorbij. Niets speciaal, ware het niet dat 27 weken wel een hele korte aanloop is naar een bevalling.
De weëen waren begonnen na een dagje shoppen in Sevilla. De via dolorosa langs de schoenwinkels van de stad had een paar alleraardigste gele ballerina's opgeleverd. Ik had een paar staties overgeslagen om mij te verbazen over het hoogaltaar in de kathedraal. Ook al heb je daar meer dan vijf gestolen vakantiedagen voor nodig, bij de eerste oogopslag werd meteen duidelijk dat de Allerhoogste bij zijn godvrezende volk in het krijt staat. Ook dat vond ik achteraf een opsteker. Ik mocht hopen dat ik als scholier de buren niet voor niets had lastiggevallen met lotjes van Domus Deï.
In het gezondheidscentrum van Iznajar hadden ze ons prompt doorgestuurd naar het ziekenhuis van Cabra. Daar viel voor het eerst het woord "bevallen", keurig uit het Spaans vertaald door Christian van bed and breakfast El Olivar. Hij had ons de dagen ervoor het Andalusische ontbijt leren proeven. Vier jaar geleden was hij, samen met Kathleen en de kinderen, Vlaanderen ontvlucht. Te veel stress, te veel pech. Op zoek naar meer levenskwaliteit, waar in ons opeengepakte land amper nog plaats voor is. Toen de gynaecoloog ons echter duidelijk maakte dat een ziekenwagen ons naar het universitaire hospitaal zou brengen, omdat ze daar wisten om te gaan met prematuurtjes onder de 32 weken, werd Andalusië plots de hel. Vlaanderen een paradijs. Geluk dat sneller verdampt dan het water uit de plaatselijke "embalse", het meer dat op termijn heel Sevilla dreigt droog te leggen. Dagen van onzekerheid, infuzen (wachten tegen een tempo van 0,08 ml per uur. Is de "Bomba Volumetrica" IVAC 591 een pomp van mindere kwaliteit dan de IVAC 592, die ze ongetwijfeld in het UZGent bezigen?), veel pijn, het donkerzwarte gemis van Seppe, die bij de oma"s is gebleven, insomnia. Nog infuzen (als je 230 keer het pulserende streepje telt, dan volgt een bolletje). En dan plots een schreeuw. Nauwelijks hoorbaar. Een klein muisje. Een klein meisje. Een niña. Een lieve kleine Nina. En hoop. Een hele grote hoop. Hoop.