In en uit In en uit. In en uit. In en uit. In en uit. In en uit. Ademen. Vanaf seconde één, en dat voor de rest van je leven. Mis poes! Voor drie maanden méér dan een leven! Een leven met een plus. Je temperatuur regelen. Zorgen dat wat er in gaat er een tijdje in blijft en er op tijd weer uit komt. Een grammetje erbij een grammetje eraf. In en uit. Slopend. Energievretend. Je voelt een vinger, je grijpt een vinger. Het topje van een vinger. Je handjevol topje van een vinger. De kick! Je bloed stroomt. Je hart gaat tekeer tegen een tempo waar een passioneel verliefde puber stikjaloers zou van worden. Je bent niet alleen.
Kijk daar: gewemel bij het raam. Een neus. Je ziet hem niet, maar hij is er wel. Er hangt een hoofd aan. Hemel! Is dat jouw hoofd? Wat een mooi hoofd. Je bent te klein om ijdel te zijn dus moet dat wel je broer zijn. Je grote broer. Waaw, wat een grote broer. Helemaal alleen (moeha, prematuur grapje!) van België naar Spanje gevlogen. "Mama, papa, jullie hier?! Ik heef in het vliegtuig gezeten! Ik vreesde al dat de verwennerij bij de oma’s en opa’s niet kon blijven duren." Seppe spreekt plots in volzinnen. Hoe is dat gekomen? Ach mama, ze worden zo snel groot. "Is dat beloofd", vraagt mama.
"Nina ligt in een huisje", zegt Seppe. "Ze moet nog veel groeien vooraleer ik met haar mag spelen." Flinke man, grote broer. Dag broer. Broer wordt aan de deur gezet door een dikke verpleegster die spreekt in vreemde tongen. Alleen madre en padre mogen bij mijn huisje komen, maar in Spanje wisselen de regeltjes en pro-ce-du-res (vier lettergrepen, het duurt nog eeuwen vooraleer ik dat gebekt krijg) sneller dan het weer. Eerst erin, dan eruit. Spanje is een vreemd land. Ze spreken hier Spaans. Alleen maar Spaans. Probeer er maar eens een woord Frans of Engels tussen te krijgen. Als een rode lap op een stier! Dat heet hier een toro, dat is hier een corrida. Taal is de basis voor elke vorm van integratie, daar is mijn papa intussen ook wel van overtuigd. Mijn couveuse is gebouwd op een toren van Babel. Met dank aan de lieve dokters en verpleegsters die het onmogelijke deden om zich toch verstaanbaar te maken. Maar mij zal niet overkomen wat mama en papa meemaken: ik bén Spaans. Een furie, zeggen ze. In tientallen internationale telefoontjes komt dat woord steeds terug. Een furie. Dat gaat wat kosten. Olé!
Zo, ik ben moe. Ik ga slapen. Ik strek mijn beentjes, wrijf in mijn oogjes. Vergeet te ademen, mijn hartslag verdwijnt. Iedereen schrikt! Oeps, sorry, ik moet nog veel leren! Als je wilt, mag je gerust blijven kijken. Hoe ik mijn best doe. Hoe ik vecht. Als een matador. In de arena van het leven. In, uit. In, uit. In, uit. In, uit. In, uit ...

Het Nieuwsblad, Koffie & Croissant, 18/05

Labels: column

  ¶ 12:14