Vlaamse feestdag Wordt het niet stilaan tijd dat onze excellenties een nieuwe Vlaamse feestdag op de politieke agenda zetten? Met alle respect voor Jan Breydel en Pieter De Coninck maar de doorsnee Vlaming, laat staan de nieuwkomers, hebben met 11 juli 1302 evenveel affiniteit als monseigneur Léonard met homo’s. Zelfs als Bert Anciaux nog meer barbecuecheques zal uitschrijven en bij wijze van aansporing op een podium op de Grote Markt van Brussel zijn eigen urine gaat degusteren, zal ons hart niet sneller slaan. Bovendien is het op 11 juli steevast zomervakantie en hebben we met zijn allen wel wat beters te doen dan met een leeuwenvlag te staan zwaaien. Vliegeren bijvoorbeeld, op het strand van De Panne.
Neen, dat kan beslist beter. Het kost trouwens geen enkele moeite om het georganiseerd te krijgen. Het ís namelijk al voortreffelijk georganiseerd. Onze eigenste Nieuwsbladwerknemer Wim Van Herreweghe loopt al weer maanden de voeten vanonder zijn lijf om zondag het indrukwekkendste Vlaamse feestje van het jaar te bouwen: de Ronde van Vlaanderen. In één vlotte beweging sleurt hij bovenop de Vlaamse en buitenlandse wielerfans en sfeerhoeren nog een paar miljoen wereldburgers via de televisie mee in de feestvreugde. De Ronde heeft bovendien alles wat wijlen de Guldensporenslag ook moet gehad hebben. Veel volk, dat zeker. Je krijgt de toeschouwers die zondag rijendik op de cols staan niet ongeschonden op de Groeningekouter. En wedijver, al zijn de Franse ridders die met de Vlaamse pluimen wilden gaan lopen godzijdank vervangen door Italiaanse adonissen zonder maliënkolder. Om de noodzakelijke portie eigen helden niet te vergeten. Tommeke Boonen en de Zwarten van Brakel, die op een slagveld van epo en spierversterkers ons fiere vaandel en ons zuiver imago verdedigen. Sommige ingrediënten zijn, dankzij wat bewaringsmiddelen, zelfs al zeven eeuwen dezelfde gebleven. Van Brugge tot Meerbeke wordt nog even enthousiast bier gezopen en worst gevreten en zijn er overal zatte nonkels die, voor de geschiedenisboeken, van een vliegenscheet een donderslag willen maken.
Rest ons nog één détail: niet op zondag. Een extra dag congé maakt de zaak pas helemaal af. Daar moeten we principieel durven in zijn. Op 11 juli wil ik het vliegeren best ruilen voor een harde werkdag maar niet op de Ronde. Dan wil ik uitgebreid ontbijten op ‘t Zand in Brugge en daarna broodjes kopen in de Steenstraat om later op de dag, in de heuvelzone, geen flauwte op te lopen. De Ronde verplaatsen naar pakweg de eerste maandag van april, lijkt mij een duidelijk statement. In afwachting, een zalige hoogdag gewenst!

Het Nieuwsblad, Koffie & Croissant, 06/04

Labels: column

  ¶ 11:31