donderdag, maart 15, 2007
Vrijwilliger gezocht
Deze week worden de vrijwilligers in de bloemen gezet. Mensen die zich in tal van verenigingen en organisaties dag in, dag uit belangeloos inzetten om het leven van andere mensen comfortabeler te maken. Mensen wiens engagement en gedrevenheid onbetaalbaar is. En dat is maar goed ook, want er is voor hen toch geen plaats op de loonlijst. Ik wil van hun enthousiasme, vrije tijd en altruïsme schandelijk misbruik maken om te proberen een paar ongemakken op te lossen waar ik mij de jongste weken voor geplaatst zie.
Het hardnekkige spookbeeld van onze Seppe op zijn eerste schooldag bijvoorbeeld. Boekentas in de hand, muts een tikje te ver over de ogen getrokken, midden op een speelzaal met 150 joelende snotters. Plots luidt mevrouw de directrice de bel. De grote kindjes schuiven in een onafgewerkte choreografie in een rij maar Seppe blijft gewoon staan. Geparalyseerd door de plots neerdalende rust die nog luider klinkt dan de schelle bel. Ontredderd, maar dapper als drie legioenen zijn tranen verbijtend. Ik zie het tafereel in mijn uiterste ooghoek, want ik durf mij niet meer om te draaien. Ik ben een mietje. Twee weken na de hartverscheurende feiten draait mijn interne 3D-projector de scène nog elke ochtend opnieuw af. Ook al heeft mijn zoon zijn juf Kristien ondertussen al een goddelijke status aangemeten waarbij de gezamenlijke stralenkrans van Venus, Diana en Minerva verbleken. Ik wil de feiten niet onder ogen zien en zoek dus een vrijwilliger die elke morgen discreet naast mijn zoon wil blijven staan om te checken of toch wel alles in orde is met hem. Of hij onderweg tussen de speelzaal en het klasje niet door een mogol uit de tweede kleuterklas in een plas wordt geduwd. Om bij elke buikkramp of kriebel in de sluitspier alarm te slaan en de weg vrij te maken. Ook als juf Kristien tijdens de speeltijd of, godbetert, tijdens de 1 uur en 15 minuten durende middagpauze, wordt vervangen door een andere mevrouw. Wat doet een kereltje van 2,5 jaar in zo een zee van tijd, met geen enkele herkenningsboei in zicht?
Tot slot een opdracht van geheel andere orde. Aangezien de buik van mijn echtgenote intussen enorme proporties begint aan te nemen en haar rug daar de gevolgen van ondervindt, zoek ik iemand die de hele dag discreet in haar buurt kan zijn om haar bij te staan. Enige ervaring met massagetechnieken strekt tot aanbeveling. Mannen die op Andy Garcia lijken, gelieven zich te onthouden.
Het Nieuwsblad, Koffie & Croissant, 08/03
Het hardnekkige spookbeeld van onze Seppe op zijn eerste schooldag bijvoorbeeld. Boekentas in de hand, muts een tikje te ver over de ogen getrokken, midden op een speelzaal met 150 joelende snotters. Plots luidt mevrouw de directrice de bel. De grote kindjes schuiven in een onafgewerkte choreografie in een rij maar Seppe blijft gewoon staan. Geparalyseerd door de plots neerdalende rust die nog luider klinkt dan de schelle bel. Ontredderd, maar dapper als drie legioenen zijn tranen verbijtend. Ik zie het tafereel in mijn uiterste ooghoek, want ik durf mij niet meer om te draaien. Ik ben een mietje. Twee weken na de hartverscheurende feiten draait mijn interne 3D-projector de scène nog elke ochtend opnieuw af. Ook al heeft mijn zoon zijn juf Kristien ondertussen al een goddelijke status aangemeten waarbij de gezamenlijke stralenkrans van Venus, Diana en Minerva verbleken. Ik wil de feiten niet onder ogen zien en zoek dus een vrijwilliger die elke morgen discreet naast mijn zoon wil blijven staan om te checken of toch wel alles in orde is met hem. Of hij onderweg tussen de speelzaal en het klasje niet door een mogol uit de tweede kleuterklas in een plas wordt geduwd. Om bij elke buikkramp of kriebel in de sluitspier alarm te slaan en de weg vrij te maken. Ook als juf Kristien tijdens de speeltijd of, godbetert, tijdens de 1 uur en 15 minuten durende middagpauze, wordt vervangen door een andere mevrouw. Wat doet een kereltje van 2,5 jaar in zo een zee van tijd, met geen enkele herkenningsboei in zicht?
Tot slot een opdracht van geheel andere orde. Aangezien de buik van mijn echtgenote intussen enorme proporties begint aan te nemen en haar rug daar de gevolgen van ondervindt, zoek ik iemand die de hele dag discreet in haar buurt kan zijn om haar bij te staan. Enige ervaring met massagetechnieken strekt tot aanbeveling. Mannen die op Andy Garcia lijken, gelieven zich te onthouden.
Het Nieuwsblad, Koffie & Croissant, 08/03
Labels: column
¶ 10:38
