Verraad Maandag is het 1 september bij ons thuis. De nevelslierten zullen ’s morgens teneergeslagen tussen de heuvels van de Vlaamse Ardennen blijven hangen en als ik in mijn kamerjas naar de brievenbus sluip, zal ik de koude langs mijn kuiten naar omhoog voelen krullen. Terug binnen zal mijn hart breken als ik onze Seppe in zijn ontbijtstoel zal zien zitten. Niet van de kou, maar in het besef dat er vandaag een pagina wordt omgedraaid. Ik hou plots helemaal niet meer van pagina’s omdraaien. Van los laten. Hij is verdomme nog zo klein, en het begint al.
De voorbije weken hebben Fré en ik onze zoon proberen diets te maken dat hij zijn best moest doen om van die vervelende pampers af te geraken. Dertig maanden lang vulden we om de veertien dagen niet één maar twee bruine vuilniszakken. Eerst legde ik hem uit dat dit op termijn nefast was voor de toekomst van onze planeet. Dat Al Gore het gezegd had en Vera Dua ook. Maar toen bleek dat het voortbestaan van de Aarde zijn rug op kon, haalde Fré Pavlov erbij. Een pipi was één koekje, een kaka twee. En jawel, het hielp. Trots laat hij al een dikke week elke plas en elke drol zien die uit zijn lichaam tevoorschijn komen. Mocht de klink van de voordeur niet zo hoog zitten, hij liep met zijn potje de straat op om de buren bij zijn triomf te betrekken. Ondertussen wordt de koekjestrommel voortdurend bijgevuld, waardoor hij uiteraard nog meer restafval produceert.
Zijn sanitaire vlijt werd bijkomend gestimuleerd door een vage belofte van de grote school. Alle flinke kindjes van 2,5 jaar mogen na de krokusvakantie die baby’s van de crèche dada zwaaien met het handje. Dat doet blijkbaar iets met het eergevoel van zo’n kind. We hebben hem met andere woorden, met zijn grote bruine ogen open, in de val laten trappen. In ruil voor een propere broek sturen we hem met een droog koekje naar het college! In het volle besef dat hij de komende 16 jaar ontiegelijk vroeg uit zijn bed zal moeten en binnen zal moeten blijven om de negenproef te maken, terwijl de zon schijnt. Er komt dit weekend beslist ook een vrolijk boekentasje uit een donkere kast tevoorschijn, dat vanaf maandag steevast zwaarder zal gaan wegen. En je kan er van op aan dat er straks ook een leraar geschiedenis een pik op hem zal hebben. Hij zal volkomen onterecht beweren dat mijn zoon – mijn zoon! – de Napoleontische oorlog te lang heeft laten aanslepen. En terwijl al die misdaden tegen de vrijheid en de zorgeloosheid gebeuren, zullen de kinderjuffen bij de Biekes en de Bengeltjes lief en zacht blijven bemoederen en hun leuke liedjes aanleren aan kindjes die gaan slapen. Ze zullen elke traan afdrogen nog voor ze geplengd is en de boze wereld op afstand houden.
D-day staat voor de deur en mijn geweten speelt danig op. Dit lijkt mij veel te sterk op verraad.

Het Nieuwsblad, Koffie & Croissant, 23/02

Labels: column

  ¶ 17:35