Sneeuw "Wat weet je over het natuurverschijnsel..." En toen liet Erik Van Looy één van zijn intussen legendarisch geworden stiltes vallen. De eerste jaren dat de quiz op antenne kwam zeiden de trouwe kijkers nog vol adoratie dat hij dit deed om de spanning wat op te drijven. Intussen had De slimste mens ter wereld echter FC De Kampioenen geklopt als het-langstlopende-programma-dat-om-besparingsredenen-geregeld-ook-achterstevoren-werd-uitgezonden-ter-wereld en was de laatste trouwe kijker al een paar decennia de pijp uit. Hij was vervangen door de kijker die op zijn muurvullende flatscreen naar vijf programma’s tegelijk kon blijven kijken, terwijl hij tegelijk ook nog feilloos de rode knoppen van zijn afstandsbediening vingerde. Erik zelf was ondertussen wereldberoemder als regisseur die het meeste Hollywoodfilms had geweigerd en men vermoedde bij Woestijnvis dat zijn pauzes de voorbode waren van een zekere dementia senilis.
"... sneeuw", zei hij uiteindelijk smakelijk. Hij leek opgelucht dat hij het woord nog eens in de mond kon nemen. De klok onderaan het scherm begon achteruit te lopen en Heidi Lenaerts ademde zwaar. Normaal werd aan vrouwen boven de 23 geen zendtijd meer verspild, maar omdat Heidi – door een onachtzaamheid van een producer – bij de kids de status had verworven van een soort tante Terry, werd voor haar een uitzondering gemaakt. Ze boog zich wat voorover om de monitor beter te kunnen zien. "Sneeuw", herhaalde ze peinzend, alsof ze daar tijd mee won. "Iets in verband met de televisie... Uit de tijd dat de beeldband nog kon breken... Een storing van het beeld?" Erik keek zorgelijk. "Ja, maar dat zoeken we niet", zei hij. "Het is meer iets chemisch." Even kwam Kenji Gooris in beeld. Hij was enkele jaren geleden met een ideëensplijtende doctoraatsthesis over het Mössbauereffect aan een academische blitzcarrière begonnen en kwam volgende maand aan het hoofd van het Internationaal Atoomagentschap. Hij vreesde dat Heidi zich onder zijn score zou laten zakken om bij de volgende vraag weer als eerste te mogen antwoorden. "O ja, natuurlijk", juichte ze. "Wit, poeder, cocaïne... morfine." Er weerklonken twee bliepjes want "wit" en "cocaïne" werden door enfant terrible en jurylid Tim Pauwels als juist aangerekend. De andere correcte antwoorden lagen ook op haar tong, dat zag je. "Allez..." Heidi raakte stilaan geïrriteerd. Iedereen die haar van nabij kende, wist dat dit de garantie was voor een denderende climax. "Maar natuurlijk! IJskristallen, fladderen... Het kraakte als je erop liep, iedereen werd daar romantisch en verkouden van..." Twee bliepjes. "Nog één", onderbrak Erik. "Verkeersellende", antwoordde Heidi. "Het is gebeurd", besloot Erik. En: "Dat je dat allemaal nog wist! Je bent terecht de slimste mens ter wereld!"

Het Nieuwsblad, Koffie & Croissant, 26/01

Labels: column

  ¶ 12:27