Hete nachten Drie weken na Kerstmis komt de ware aard van de geschenken stilaan aan de oppervlakte. Mijn schoonmoeder had voor mij een pyjama met een keurmerk onder de spar gelegd. De schat. Ze had hem betrokken bij een huis van vertrouwen aan de voet van de Muur. Voor de kenners: het is een Schiesser met horizontale streepjes in groen- en bruintinten, voor tachtig procent vervaardigd van katoen. Voor de resterende twintig procent zorgde een olieboer uit het Midden-Oosten. Toen Seppe het glitterpapier aan stukken had gereten en ei zo na een Saddammeke had gepleegd met het cadeaulint, uitte de milde schenker nog de wens dat mijn winternachten warm en gezellig zouden zijn. Volgens mijn vrouw zou alleen maar bevestigd worden dat mijn wijdverbreid imago van loverboy op een misverstand berust.
In het volle besef dat ik haar moeder diep zal ontgoochelen, moet ik echter bekennen dat mijn nachten de voorbije weken in een hel zijn veranderd. Urenlang lig ik te woelen en op het ogenblik dat ik dan toch eindelijk afgepeigerd in een koortsslaap sukkel, beland ik in een droomwereld waarin zich de ellendigste taferelen afspelen. Zo werd ik eens badend in het zweet wakker terwijl ik er nog steeds van overtuigd was achter de knuppel van zo’n gele megakraan van pakweg Michiels te zitten. Een moment daarvoor bevond ik mij nog in een smalle straat met statige rijhuizen en hoogbouw en werd ik verondersteld materiaal van onduidelijke origine in de achtertuintjes te dumpen. Op het ogenblik dat ik een manoeuvre deed dat ongetwijfeld dramatische gevolgen zou hebben, verzocht Fré mij om alstublieft een moment stil te blijven liggen. Kon ik nog niet eens genieten van de immense schade die ik op het punt stond aan te richten.
Of die keer dat ik de voordeur opentrok en prins Laurent samen met zijn grote broer en zus voor mijn neus stonden. De vlerk had amper het eerste couplet van Driekoningen ingezet of hij schudde al met zijn collectebus. In de Vlaamse Ardennen, waar de autochtonen er prat op gaan de eeuwenoude tradities in ere te houden, heb ik zelfs op 6 januari geen koning meer gezien, maar ’s nachts komt die lichtmatroos uit Tervuren wel belleketrek doen aan mijn bed.
Het heeft geduurd tot mijn pyjama naar angstzweet begon te ruiken vooraleer ik hem durfde aan te wijzen als de oorzaak van mijn insomnia. Het ding is helemaal niet aangepast aan de hitterecords die dezer dagen en nachten sneuvelen. En al helemaal niet in combinatie met het flanellen beddengoed. Dat is niet alleen pokkeheet, de wrijving tussen beide kwaliteitsstoffen verhindert bovendien een vlotte mobiliteit onder de lakens. Ik doe dus sindsdien alsof het midzomer is en slaap weer als een roos, gekleed in alleen maar lucht. Als het in augustus gaat vriezen, beloof ik dat ik mijn cadeau weer aantrek.

Het Nieuwsblad, Koffie & Croissant, 12/01  ¶ 09:06