De pot op Een aantrekkelijke juffrouw uit Teuven mailde mij deze week met de boodschap dat ze de avonturen van onze Seppe op de voet volgt maar dat ze wat op haar honger blijft zitten omtrent de zindelijkheidstraining van het baasje. ,"Of dat misschien taboe is", suggereerde ze een beetje kattig. Op het gevaar af dat ik binnen de kortste keren ook verzoekjes krijg omtrent andere sectoren van warmmenselijke aard, wil ik graag ingaan op haar vraag naar informatie. De foto die ze van zichzelf had bijgevoegd was tenslotte heel overtuigend.
Taboe? Wel integendeel. Alles gebeurt bij ons tegenwoordig met de deur open. De grote en de kleine boodschappen. U kan dat misschien vies vinden, en ik vond het aanvankelijk ook maar gênant om daar in het openbaar met de broek op de enkels te zitten, maar u moet het beschouwen als een wanhoopsdaad. Een laatste grasspriet waar een mens zich aan vastklampt om te kunnen volgen in de vaart der volkeren. Seppe vertikt het namelijk om ook maar één drol te draaien of plas te stroelen in een recipiënt. Hij blijft het om god weet welke reden aangenaam vinden om met die knellende pampers om zijn billen te lopen. We hebben intussen potjes in alle maten en kleuren. Met muziekjes en zonder. Uiteraard is ook het bestaan van bijzetstukken voor het grotemensentoilet ons bekend.
Pas op, hij doet ons de jongste dagen geregeld een plezier door effectief op die dingen te gaan zitten maar dan alleen omdat zowat zijn hele bibliotheek naar het kleinste kamertje is verhuisd. De boekjes van Muis, Kleine Beer, Nijntje, Auto – inclusief toeter! – en sinds vorig weekend ook een dozijn plastic ventjes van Vredeseilanden. Die laat hij voortdurend in het gaatje tussen zijn billen en piemel glijden, wat volgens mij niet het goede doel is dat de ngo voor ogen had. "Zolang je niet op het potje gaat, mag je na de krokusvakantie niet naar school", dreigt zijn moeder dan en: "Neo draagt al een onderbroekje!". Waarna ik het niet kan laten om in de verdediging te gaan en vilein opmerk dat Seppe dan misschien wat traag is wat betreft de primaire menselijke behoeftes maar dat ik hem gisteren in de crèche wel feilloos de flatscreen en de dvd-speler heb zien bedienen. Ik wil het zijn grootvader nog eens zien doen. De brave man stond vorige week weeral aan de deur met een beteuterd gezicht en zijn één jaar oude gsm in de hand. Of ik het hem nog een keer wou uitleggen hoe hij berichtjes kon lezen. Ik dacht dat mijn broek afzakte. Al tientallen keren heb ik het uitgelegd. Ja, pa. Tot volgende week, pa.
"Hij kijkt veel te veel televisie", zegt Fré dan. Wat mij uiteindelijk op een schitterend idee brengt. Vanavond neem ik Emma op, de docunovelle van Eén. En morgen moet Seppe er naar kijken terwijl hij op de pot zit. Ik ben zeker dat het werkt.

Het Nieuwsblad, Koffie & Croissant, 19/01  ¶ 17:16