Wereldorgasme Mijn vrouw heeft deze week haar lijfblad Trends geruild voor de Flair. Toen ze mijn vragende blik zag, legde ze uit dat er een heel interessant artikel over topsportduo’s in stond. Ik heb geen vragen meer gesteld, want ik ben van mening dat je in dit leven niet alles moet begrijpen. Er is bovendien geen enkele reden om aan te nemen dat de grondwettelijke vrijheid van informatie niet zou gelden binnen een relatie. Omdat het niet elke dag Schopenhauer moet zijn, griste ik het blad mee naar het toilet en las dat het vandaag Wereldorgasmedag is. Wie verzint het? De dames-redactrices hadden tijdens hun wekelijkse vergadering, bij de koffie en de cakejes, zelfs beslist om hun lezers naar aanleiding van deze hoogdag een Celebrator cadeau te doen. Dat blijkt een minivibrator te zijn die je op een elektrische tandenborstel kan monteren. Of je daarna nog moet flossen en spoelen werd er in de handleiding niet bij verteld. Ik kon het ding bovendien niet vinden. Waarschijnlijk had Seppe het al ontvreemd en lag het nu ergens tussen het gereedschap van Bob De Bouwer.
Wereldorgasmedag leek mij echter de ideale dag om opnieuw te beginnen lopen. Deze zomer was ik er in geslaagd om zonder hulpstukken bevrediging te vinden tijdens kilometerslange trainingen. Ook al was het een paar decennia geleden dat ik nog sportschoenen had gedragen, dankzij de zoetgevooisde stem van Evy Gruyaerts in mijn oren was het gelukt om langzaam op te bouwen. Helaas heeft mijn luiheid het ergens in september weer genadeloos gehaald op de runners’ high en begint mijn lichaam weer de effecten van de zwaartekracht te ondervinden. Hop, hop Lauwereyns, dacht ik, veeg die billen af en spring in die sportkleren. Maar wat trek je aan bij min één? Toch geen zomershortje. Het moet bovendien van mijn collegetijd geleden zijn dat ik nog een trainingsbroek heb gekocht. En waar ligt die? Niet bij het gereedschap van Bob (die Celebrator evenmin trouwens). Toen ik uiteindelijk een compromis had gevonden in een soort fluffy kniebroek was het donker geworden en doemde een vers probleem op. Aan de rand van het bos is geen straatverlichting, maar wel een beek met ratten. Deze zomer kon ik mijn angst voor die beesten camoufleren door hard op het beton te stampen, maar nu vreesde ik dat die monsters wraak zouden nemen. De endorfines in mijn lijf zullen bijgevolg nog even moeten wachten om mij een wereldorgasme te bezorgen. De kerstman wordt eerst vriendelijk verzocht om de gepaste outfit onder de spar te deponeren samen met een fluo hesje, zodat ik mij des avonds tussen het verkeer in de bewoonde wereld kan riskeren. Ik twijfel alleen nog of ik mij aan zo’ n spannende legging zou wagen.

Koffie & Croissant, Het Nieuwsblad 22/12  ¶ 09:26