vrijdag, oktober 27, 2006
Springhanen
Als u een man bent, dan hebt u op het einde van dit stukje een keer of vijf aan seks gedacht. Pakweg om de halve minuut. Een man van 80 loopt, sinds zijn zestiende, dus al gauw 67.276.800 seconden of 779 dagen van zijn volwassen bestaan met zijn gedachten tussen zijn benen verzonken. Meteen wordt mij duidelijk waarom het zolang duurt vooraleer zo een Koffie & Croissant op papier staat.
In het beste geval houden we graag de schijn hoog dat we onze huurtijd tussen de levenden volmaken met allerlei rationele en vooral verheffende dingen. Hoewel we eigenlijk gewoon zo uitgebreid mogelijk en zo vaak als ons uithoudingsvermogen dat toelaat de liefde willen bedrijven. En aangezien liefde zo een kostbaar en schaars goed is, volstaat gewoon vozen wellicht ook al. We zijn geen haar beter dan bidsprinkhanen, want zij komen er tenminste nog grif voor uit dat er bij leven niets leuker is dan een stevig potje gerampetamp. Ze worden geboren, vreten zich vol, bereiken een climax en het vrouwtje bijt hun kop eraf. "Omne animal post coïtus triste est", zei Aristoteles, maar die lekkere Mantodea laten het dus zover niet komen.
Pardonnez-moi le mot, maar voorgaande gedachtegang besprong mij toen ik maandagochtend in een krantenkiosk mijn vingers onbeslist tussen de magazines liet slenteren en er plots een man op mij afkwam. Hij was duidelijk al een volle dertig seconden met bagatellen bezig geweest, want hij vroeg mij zonder verpinken of ik misschien de Playboy niet vond. Toen ik verstoord opkeek en enkele woorden probeerde te sorteren, keek hij mij zonder spoor van schroom aan, draaide zich om en wandelde terug weg. Het viel mij meteen op dat hij een aardig kontje had, wat mijzelf ook alweer een halve minuut respijt gaf.
Alsof meer dan twee jaar van je leven gewoon al aan seks denken niet volstaat, las ik gisteren dat Teladji Kaï, doctor in de psychologie, samen met de Gezinsbond wil dat ik met mijn peuter liefst zo snel mogelijk over seks begin te praten. Graag ook zo spontaan mogelijk. Voor alle zekerheid heeft ze er toch ook maar een handleiding bijgeschreven. Ik zal aan haar advies denken als ik vanavond thuiskom en Seppe meldt mij dat hij, net zoals de voorbije dagen, nog steeds de trotse bezitter is van twee zizi’s. "En mama ook", gooit hij er doorgaans achteraan. Waarna hij als een gek giert van plezier. Ik ben na de eerste melding van de spookobjecten voor alle zekerheid op zoek gegaan, maar heb niets verdachts kunnen vinden.
Hoe dan ook, als de doctor van oordeel is dat dit de geestelijke gezondheid van mijn zoon ten goede komt, wie ben ik dan om dat in twijfel te trekken. Zolang ze maar niet gaat verwachten dat ik door de ongetwijfeld hilarische vader-zoon-gesprekken die zullen volgen de cadans van mijn erotische gedachten laat verstoren.
Koffie & Croissant, Het Nieuwsblad 27/10 ¶ 10:29
In het beste geval houden we graag de schijn hoog dat we onze huurtijd tussen de levenden volmaken met allerlei rationele en vooral verheffende dingen. Hoewel we eigenlijk gewoon zo uitgebreid mogelijk en zo vaak als ons uithoudingsvermogen dat toelaat de liefde willen bedrijven. En aangezien liefde zo een kostbaar en schaars goed is, volstaat gewoon vozen wellicht ook al. We zijn geen haar beter dan bidsprinkhanen, want zij komen er tenminste nog grif voor uit dat er bij leven niets leuker is dan een stevig potje gerampetamp. Ze worden geboren, vreten zich vol, bereiken een climax en het vrouwtje bijt hun kop eraf. "Omne animal post coïtus triste est", zei Aristoteles, maar die lekkere Mantodea laten het dus zover niet komen.
Pardonnez-moi le mot, maar voorgaande gedachtegang besprong mij toen ik maandagochtend in een krantenkiosk mijn vingers onbeslist tussen de magazines liet slenteren en er plots een man op mij afkwam. Hij was duidelijk al een volle dertig seconden met bagatellen bezig geweest, want hij vroeg mij zonder verpinken of ik misschien de Playboy niet vond. Toen ik verstoord opkeek en enkele woorden probeerde te sorteren, keek hij mij zonder spoor van schroom aan, draaide zich om en wandelde terug weg. Het viel mij meteen op dat hij een aardig kontje had, wat mijzelf ook alweer een halve minuut respijt gaf.
Alsof meer dan twee jaar van je leven gewoon al aan seks denken niet volstaat, las ik gisteren dat Teladji Kaï, doctor in de psychologie, samen met de Gezinsbond wil dat ik met mijn peuter liefst zo snel mogelijk over seks begin te praten. Graag ook zo spontaan mogelijk. Voor alle zekerheid heeft ze er toch ook maar een handleiding bijgeschreven. Ik zal aan haar advies denken als ik vanavond thuiskom en Seppe meldt mij dat hij, net zoals de voorbije dagen, nog steeds de trotse bezitter is van twee zizi’s. "En mama ook", gooit hij er doorgaans achteraan. Waarna hij als een gek giert van plezier. Ik ben na de eerste melding van de spookobjecten voor alle zekerheid op zoek gegaan, maar heb niets verdachts kunnen vinden.
Hoe dan ook, als de doctor van oordeel is dat dit de geestelijke gezondheid van mijn zoon ten goede komt, wie ben ik dan om dat in twijfel te trekken. Zolang ze maar niet gaat verwachten dat ik door de ongetwijfeld hilarische vader-zoon-gesprekken die zullen volgen de cadans van mijn erotische gedachten laat verstoren.
Koffie & Croissant, Het Nieuwsblad 27/10 ¶ 10:29
