Schone herinneringen "Zou Seppe ook al herinneringen hebben?" De sms van Greet kwam er nadat ik mijn lieve homeopathische bachbloesemvriendin via dezelfde weg had gemeld dat haar stapeltje foto's van onze gezellige zomervakantie in de bergen een megahit was bij mijn tweejarig zoontje. Seppe wou ze niet meer loslaten. "Kijk papa huisje!" Hij bedoelde onze rustieke chalet waar het reisbureau 's winters steevast een half bataljon zatte Zwitsers in optaste maar waar we in juli met ons zessen een beetje verloren in liepen. Tegen een prijsje. "Bloemetjes!" De obligate rode pelargoniums aan het balkon. "Daar, ezeltje! Seppe! Maria!" Hij drukte met zijn chocovinger een plooi in de foto, van alpenpuur enthousiasme omdat hij eerst het dier en vervolgens onder een blauwe fietshelm zichzelf en tenslotte zijn boezemvriendin van negen ontwaarde. Mijn zoon valt op oudere vrouwen. Hij negeerde daarbij straal Greets echtgenoot dankzij wie hij dit avontuur nochtans nog kon navertellen. Wim staat een beetje krampachtig, en vooral maar voor de helft, op de foto. Het lijkt erop - maar het gebeurt vaker dat mijn fantasie in de weg loopt van mijn geheugen - dat hij het dier en zijn twee berijders tijdens een wilde rit over een schurftig bergpad nog net van een duizelingwekkende schuifaf in een ravijn had kunnen redden. Wim is een wijs man, maar hij kan goed om met ezels.
Alleen het beeld van die witte matras, hoog in de lucht zei Seppe klaarblijkelijk niets meer. "Maan?" probeerde hij flauwtjes en na enig aandringen. Wellicht omdat hij zag dat zijn moeder een beteuterd gezicht trok. Dit was namelijk met stip Fré's mooiste herinnering aan onze reis. De gebeurtenis die in deze foto vereeuwigd was, maakte dat ze even had kunnen vergeten dat we alweer niet aan zee waren beland maar wel tussen die van god verlaten sculpturen van moeder Natuur. "Hoe kan je tijdens een bergwandeling genieten van een schitterend uitzicht als je eerst te voet naar boven moet klauteren", pleegt ze zich wel eens af te vragen. En opnieuw. En opnieuw. "Als ik dan ondanks alles toch zo een top bereik, lijkt het bestaan van een atoombom plots al veel minder afschrikwekkend." Een paar weken geleden vond ze tijdens het bezichtigen van de VT4-reeks Stanley's route plots een medestander in de persoon van Joyce Van Nimmen, die gelijkaardige opmerkingen maakte op een heuvel bij Lake Mburo. Wat mij er doet aan denken dat Wim de bella beslist beter had kunnen motiveren om door te zetten dan die bokser met dat vertimmerd accent.
"Para-pente!" riep Seppe plots als hij een foto later zijn moeder van dichterbij tussen de touwen zag hangen. Ik herinnerde mij weer hoe mijn maag op dat ogenblik achter mijn blaas was ineengeschrompeld. "De enige manier om van een berg te genieten is door eraf te springen", doceerde Fré nadrukkelijk. Ik denk dat we volgende zomer toch maar eens naar zee gaan.

Koffie & Croissant, Het Nieuwsblad 20/10  ¶ 11:26