Opvolging Vorige week vrijdag, plots hangt de grote baas aan de foon. "Gert is na drie jaar een beetje uitgeschreven", meldde ze met ietwat van een bezorgde knik in haar stem. "Oei", dacht ik. In de eerste plaats omdat een journalist die uitgeschreven is hartverscheurende beelden oproept van een onderkomen hoopje ellende dat, donkere wallen onder de ogen, uitgeteerde peuk in de mondhoek, naar een computerscherm zit te staren. Af en toe een letter tikkend, zelfs een paar woorden na elkaar. Om dan weer alles te deleten. Het eigen brein, bij uitbreiding heel het uitgewrongen lijf, onophoudelijk afspeurend naar een morzel onontgonnen inspiratie of een spoor van een verleidelijke muze. Een elf die een hand reikt en de weg naar een aanknopingspunt kan wijzen. Geloof me: indien u dit in uw persoonlijke levenssfeer nog nooit heeft meegemaakt, ik hoop voor u dat het zo blijft. Dit soort drama's wens je je ergste vijand niet toe.
Pas in tweede instantie voelde ik een soort nattigheid. "Wij denken..." Er was blijkbaar een soort overleg geweest, aangezien in Groot-Bijgaarden uiterst zelden gebruik wordt gemaakt van de pluralis majestatis. "... dat jij..." Dit was een telefoongesprek en ik was alleen in de kamer, dus het moest echt wel over mij gaan. "... de ideale opvolger zou zijn." Stilte. De gruwelbeelden die daarnet door mij heen waren geschoten, kwamen terug. Maar nu zag ik niet de betreurde Gert, maar mijzelf voorbarig achter dat vervloekte scherm zitten. En ik rook niet eens! Ja, af en toe, om leuk te doen, maar nooit in noodgevallen. "Eh..." Deze ademstoot klonk wanhopig genoeg om meteen een etmaal bedenktijd te krijgen.
In die tijd probeerde ik mijzelf een beetje te herpakken en de dingen nuchter te analyseren. Ja, je bezit de nodige dosis ijdelheid om hier wekelijks in het openbaar koffie te zitten drinken en een croissant te nuttigen (de nota volgt, trouwens). Ja, er overkomt je gemiddeld een keer per week iets wat op zijn minst een soort verwondering teweegbrengt of flirt met de grenzen van de normaliteit. En JA, dit is de gedroomde kans om eindelijk eens wat repliek te geven aan collega's die van deze ruimte gebruik maken om systematisch de genoegens te beschrijven die verbonden zijn aan het stadse leven. Het weze Gent of Antwerpen. Alsof we hier in het diepe Vlaanderen, samen met de koeien die naar de trein staren, niet verwonderd kunnen zijn of enthousiast kunnen doen.
Dus Gert, ik wens dat je snel weer beter bent, echt. In afwachting hoop ik je te kunnen boeien.

Koffie & Croissant, Het Nieuwsblad 29/09  ¶ 09:08