vrijdag, september 01, 2006
Een beminnelijke schikking (2/3)
Wat voorafging:
http://martinometextraugurken.blogspot.com/2006_08_06_martinometextraugurken_archive.html
Normale procedures
De begrafenisondernemer had nogal wat moeite gehad om het stoffelijke overschot uit de tuin te evacueren. De wieltjes van zijn brancard bleven almaar in het hoge gras steken. De man was even van zijn stuk door mijn sardonisch gegrinnik. Die woorden hadden ze voor dit soort omstandigheden in Van Dale gezet. Sardonisch gegrinnik. Ik weet het, mijn timing was helemaal fout, maar het was sterker dan ik. Ze had mij al een paar zomers op de zenuwen gewerkt door te blijven zagen over een gemillimeterd gazon. Alsof ze een soort Tiger Woods was. Maar ze wist wellicht niet eens wie dat was. En nu dit.
Alleen jammer dat het daardoor niet opschoot. Ik zag dat de man zich steeds meer begon op te vijzen maar dat niet wilde tonen om mij niet van streek te maken. Of op zijn minst omdat het Huis dat al sinds 1897, en wel van vader op zoon, niet toestond. Doodse ernst was de regel. En daardoor fokte ik mijzelf op de duur dus toch nog meer op dan hij. Trouwens als ik voordien al van streek was dan kwam dat vooral omdat ik wist dat dat beest hier nog ergens rondsloop. Was het niet zo dat dieren die afgeleid werden door iets onbenulligs de gemakkelijkste prooi waren voor andere dieren? Rovers die het minder nauw namen met het vegetanisme dan Laurentien tijdens een van haar bevliegingen. Laurentien begot. De waanzin van die naam drong nu pas tot mij door.
Drààg dat draagberrie toch gewoon naar de straat toe, dacht ik. Het wiel is een fantastische uitvinding, maar je mag er geen wonderen van verwachten. Het is bovendien gewoon een dood lichaam. Geen oververzekerde Mondriaan, die met fluwelen handschoenen moet aangepakt worden. Straks gaat het sowieso de grond in. Alsof dat dan plots zo keurig is. Eikel. En zo zwaar woog ze nu toch ook weer niet. Waarom ging ze anders al die weken al op donderdagavond naar de Weight watchers (en daarna nog iets drinken)?
“Iets drinken?”
Er restte mij uiteindelijk niets dan de administratie en haar collega.
“Bier of iets kort? Het is vroeg.”
Ze was beslist een paar jaar jonger dan mijn vrouw. Waarom bood ik haar geen koffie aan?
“Water is oké”, zei ze. “Tenzij je nog...”
“Ik heb nog koffie.”
De glazen kan stond nog steeds in de percolator. De machine steunde en kraakte alsof ze online omhoog klom in de Boliviaanse hoogvlaktes om daar persoonlijk de bonen te selecteren, te plukken en ver onder de Max Havelaarprijzen naar Europa te verschepen.
“Heerlijk.”
“Ik had ook net croissants gehaald...” Ik moest weer even grinniken. “Dus mocht je trek hebben.”
“Je lacht?”
Lachen? Hoe lief, ze sublimeerde mijn gemene kant.
“Sorry.” Ik herpakte me. “Ik vond dat die zin zo in je verslag kan. De man verklaarde: ‘Ik had net croissants gehaald. Waarna het beest uit het struikgewas verscheen en meteen aanviel’.”
“Plaatsvervangende beroepsmisvorming”, beaamde ze. Ik meende dat ze meteen ook een beetje verlegen keek. Hoe schattig. Ze wist nog niet helemaal zeker of ik op dit ogenblik een grapje kon verdragen.
“Drie jaar met een agent eist zijn tol”, antwoordde ik. Haar ogen bleven met een hoekje aan de mijne haken en terwijl ik mij onhandig probeerde los te trekken, glimlachte ze. Jezus, dit kon ik niet maken.
“Daarvoor kom je toch?” vroeg ik.
Ja, ik weet het! Overcompenseren naar de zakelijke kant was laf, maar het gaf mij een houding. Ik liep naar het aanrecht. Naar de zak met ontbijtkoeken. Het vet was al in het papier gedrongen. Ik vond het eerder onrustwekkend dat mij dit opviel. Het leek alsof ik ergens een geweten had dat opspeelde doorheen vreemde waarnemingen.
“Vind je het niet erg?” vroeg ze
“Gek. Anders moet ik ze toch weggooien. Ik heb vreemd genoeg niet meer zo’n honger.”
“Ik bedoel: dat ik je nu meteen al kom overvallen met mijn vragen?”
Dit was gênant. Ik moest mij concentreren. Mijn vrouw was net gewelddadig om het leven gekomen in een absurd ongeval en ik kirde een eind weg tegen een... Waarom had ik haar trouwens nooit eerder ontmoet? En waarom uitgerekend nu wel?
“Ik niet. Jij?” hoorde ik mij opscheppen. “Het hoort bij de normale procedures.”
Ze keek mij nu ongegeneerd in de ogen en streek met een gestrekte wijsvinger een zwarte lok van voor haar ogen.
“Drie jaar met een agent...” Ze knikte langzaam.
“Precies, het laatste wat ik nu wil is normale procedures verstoren. Wie weet wat er dan nog allemaal gebeurt.”
Ze schoof haar stoel achteruit en stond recht. Dat was beslist ongewoon. Er was niet meteen een reden om te gaan staan. Terwijl ze naar mij toe kwam, viel er een rilling van mijn rug.
“Wel,” zei ze, “dat zal ik je eens vertellen.” ¶ 18:08
Wat voorafging:
http://martinometextraugurken.blogspot.com/2006_08_06_martinometextraugurken_archive.html
Normale procedures
De begrafenisondernemer had nogal wat moeite gehad om het stoffelijke overschot uit de tuin te evacueren. De wieltjes van zijn brancard bleven almaar in het hoge gras steken. De man was even van zijn stuk door mijn sardonisch gegrinnik. Die woorden hadden ze voor dit soort omstandigheden in Van Dale gezet. Sardonisch gegrinnik. Ik weet het, mijn timing was helemaal fout, maar het was sterker dan ik. Ze had mij al een paar zomers op de zenuwen gewerkt door te blijven zagen over een gemillimeterd gazon. Alsof ze een soort Tiger Woods was. Maar ze wist wellicht niet eens wie dat was. En nu dit.
Alleen jammer dat het daardoor niet opschoot. Ik zag dat de man zich steeds meer begon op te vijzen maar dat niet wilde tonen om mij niet van streek te maken. Of op zijn minst omdat het Huis dat al sinds 1897, en wel van vader op zoon, niet toestond. Doodse ernst was de regel. En daardoor fokte ik mijzelf op de duur dus toch nog meer op dan hij. Trouwens als ik voordien al van streek was dan kwam dat vooral omdat ik wist dat dat beest hier nog ergens rondsloop. Was het niet zo dat dieren die afgeleid werden door iets onbenulligs de gemakkelijkste prooi waren voor andere dieren? Rovers die het minder nauw namen met het vegetanisme dan Laurentien tijdens een van haar bevliegingen. Laurentien begot. De waanzin van die naam drong nu pas tot mij door.
Drààg dat draagberrie toch gewoon naar de straat toe, dacht ik. Het wiel is een fantastische uitvinding, maar je mag er geen wonderen van verwachten. Het is bovendien gewoon een dood lichaam. Geen oververzekerde Mondriaan, die met fluwelen handschoenen moet aangepakt worden. Straks gaat het sowieso de grond in. Alsof dat dan plots zo keurig is. Eikel. En zo zwaar woog ze nu toch ook weer niet. Waarom ging ze anders al die weken al op donderdagavond naar de Weight watchers (en daarna nog iets drinken)?
“Iets drinken?”
Er restte mij uiteindelijk niets dan de administratie en haar collega.
“Bier of iets kort? Het is vroeg.”
Ze was beslist een paar jaar jonger dan mijn vrouw. Waarom bood ik haar geen koffie aan?
“Water is oké”, zei ze. “Tenzij je nog...”
“Ik heb nog koffie.”
De glazen kan stond nog steeds in de percolator. De machine steunde en kraakte alsof ze online omhoog klom in de Boliviaanse hoogvlaktes om daar persoonlijk de bonen te selecteren, te plukken en ver onder de Max Havelaarprijzen naar Europa te verschepen.
“Heerlijk.”
“Ik had ook net croissants gehaald...” Ik moest weer even grinniken. “Dus mocht je trek hebben.”
“Je lacht?”
Lachen? Hoe lief, ze sublimeerde mijn gemene kant.
“Sorry.” Ik herpakte me. “Ik vond dat die zin zo in je verslag kan. De man verklaarde: ‘Ik had net croissants gehaald. Waarna het beest uit het struikgewas verscheen en meteen aanviel’.”
“Plaatsvervangende beroepsmisvorming”, beaamde ze. Ik meende dat ze meteen ook een beetje verlegen keek. Hoe schattig. Ze wist nog niet helemaal zeker of ik op dit ogenblik een grapje kon verdragen.
“Drie jaar met een agent eist zijn tol”, antwoordde ik. Haar ogen bleven met een hoekje aan de mijne haken en terwijl ik mij onhandig probeerde los te trekken, glimlachte ze. Jezus, dit kon ik niet maken.
“Daarvoor kom je toch?” vroeg ik.
Ja, ik weet het! Overcompenseren naar de zakelijke kant was laf, maar het gaf mij een houding. Ik liep naar het aanrecht. Naar de zak met ontbijtkoeken. Het vet was al in het papier gedrongen. Ik vond het eerder onrustwekkend dat mij dit opviel. Het leek alsof ik ergens een geweten had dat opspeelde doorheen vreemde waarnemingen.
“Vind je het niet erg?” vroeg ze
“Gek. Anders moet ik ze toch weggooien. Ik heb vreemd genoeg niet meer zo’n honger.”
“Ik bedoel: dat ik je nu meteen al kom overvallen met mijn vragen?”
Dit was gênant. Ik moest mij concentreren. Mijn vrouw was net gewelddadig om het leven gekomen in een absurd ongeval en ik kirde een eind weg tegen een... Waarom had ik haar trouwens nooit eerder ontmoet? En waarom uitgerekend nu wel?
“Ik niet. Jij?” hoorde ik mij opscheppen. “Het hoort bij de normale procedures.”
Ze keek mij nu ongegeneerd in de ogen en streek met een gestrekte wijsvinger een zwarte lok van voor haar ogen.
“Drie jaar met een agent...” Ze knikte langzaam.
“Precies, het laatste wat ik nu wil is normale procedures verstoren. Wie weet wat er dan nog allemaal gebeurt.”
Ze schoof haar stoel achteruit en stond recht. Dat was beslist ongewoon. Er was niet meteen een reden om te gaan staan. Terwijl ze naar mij toe kwam, viel er een rilling van mijn rug.
“Wel,” zei ze, “dat zal ik je eens vertellen.” ¶ 18:08
