De regendans van An An Pierlé heeft gisteravond op Boomtown, tijdens de Gentse Feesten, de wereld gered. Het gebeurde toen ze de Oude Beestenmarkt na haar set geparalyseerd (en sommige van de bezoekers met open mond) had achtergelaten. De Israelische premier Olmert onderhandelt met Hamas en Hezbollah om te oordelen hoe het nu verder moet.
Enkele minuten lang was er naast de oude Belgacomtoren geen geluid meer te horen. De mellotron bleef leeg achter, haar skippybal stuiterde nog even na en de twangy gitaren zwegen. Meer dan een uur lang was alles duidelijk geweest. Ik dacht Jupiter te hebben gehoord en Tenderness, Snakesong, It’s got to be me, niet noodzakelijk in die volgorde en niet noodzakelijk op dat ogenblik. Gent was een te heerlijke plek om daar over te struikelen. Wie maalt om namen? Het meisje aan de camera omarmde haar toestel sensueel. Het mouwloze hemdje van Koen Gisen was alleen gay in het diepst van zijn eigen gedachten. Een tiener belde naar zijn pa met de boodschap dat hij tijdens de pizza Italianen had leren kennen en dat hij vannacht bij hen bleef slapen. Zijn lief stond versteld van zijn vindingrijkheid en was wellicht de enige die droomde dat ze dit paradijs snel mocht inruilen voor een ander. Een mevrouw, die de juwelen met glinsterende stenen aan haar vingers even onwennig droeg als de rimpels om haar ogen, keek tersluiks rond toen ze zich realiseerde dat ze had staan klappen in de handen en stampen met de voeten, op die van een ander.
Niemand zei een woord en toch was het goede nieuws doorgedrongen tot de hoofden van de duizenden aanwezigen toen White Velvet de eerste noten van Good Year aanhief. “Once in a while we should freeze time”. Plots was alles terug, met een exponentiële kracht. Een boemerang van geluid die in je gezicht openspatte als muziek en in je kop met wiskundige precisie terug aan elkaar werd gebreid. “Af en toe moeten we even stilstaan om te beseffen hoe leuk dit wel is”, introduceerde Pierlé. En ze schrok even toen een bliksemschicht het hele plein onder de platanen hel verlichtte. Wow, dat kan ik, stelde ze verwonderd vast. Het gezicht van een kleuter.
Toen de eerste regendruppels de bliksem deden overslaan naar de communicatietoren naast het plein, gebeurde het. An ging op haar piano staan en schopte de wereld met haar blote voeten een geweten. In het Midden-Oosten zwegen de kanonnen; in Afrika had iedereen eten, behalve de vliegen; de stoere macho die de bons had gekregen, zag eindelijk een nieuw leven dagen. En Laurette Onkelinx had zich niet vergist want Murat Kaplan was niet ontsnapt, maar had in zijn gestolen auto simpelweg geen tijd gehad om de gebruiksaanwijzing van de gps te lezen (en was domweg verloren gereden).
How does it feel, zong An. En iedereen juichte en de aarde hield op met draaien of neen, ze draaide zot! En hemel ja, dat was fijn. Jeez.
Zover staan we dus, nu. Het zal ongetwijfeld heel wat ellende vergen vooraleer alles terug een beetje in de plooi valt. Maar die milde regen, die kunnen ze ons alvast niet meer afpakken.  ¶ 08:49